Laatste dag?

Er stonden nog 2 items op het programma, nl de laatste landmark die we in de trip zouden bezoeken en het concentratiekamp Natzweiler net over de grens in Frankrijk. Op weg naar het ‘vergeten’ kamp wordt het heel mistig en rijden we door de wolken. Lastig rijden zonder enkel zicht in het bos in natte bochten. Toch heeft het ook wel wat, we zoeken immers een goed verborgen plek die door de Duitsers is uitgezocht en in die mist is die helemaal niet die vinden natuurlijk. Geen borden er naartoe, maar toch gevonden richting Struthof. Wiel is er 15 jaar geleden al eens geweest. Erg indrukwekkend zeker ook omdat het kamp in Nederland niet zo bekend is, maar hier toch écht de gruwelijkste dingen gebeurden. We hebben er rondgelopen, zijn in de verbrandingsruimte geweest en waar de mensen gemarteld werden. Lang niet alleen Joden, maar ook verzetsmensen ‘leefden’ hier. In september 1944 werd het kamp verlaten, maar pas op 23 november in dat jaar werd het ontdekt, terwijl die gruwelijkheden zich hier echt al meer dan 3!! jaar afspeelden. 2 uur later zijn we weer onderweg. De lucht klaart wat op, maar zegt nog steeds niet veel goeds. In Dabo bezoeken we de Rocher de Dabo als landmark. Hele hoge rots met daarbovenop nog een kerk. Geweldig uitzicht en zoals overal op mooie plekjes komen we ook hier ineens weer Nederlanders tegen. En waar de Nederlanders komen, moet entree betaald worden. Een nederlandse vrouw uit New Sealand fiets de hele rots omhoog. Ze is alleen op reis voor 2 maanden en na 2 weken vanuit Bodegraven hier belandt. Ze heeft ook al een wereldreis van 4 jaar op de fiets achter de rug. Ongelofelijk! We maken even foto’s van elkaar met de rots op de achtergrond en nemen weer afscheid. Door het natte bos gaan we weer verder. Eenmaal op een wat grotere weg gaan we richting Duitsland. Saarbrücken om precies te zijn. Over de grens nemen we de verkeerde afslag, maar hebben dat door. Helaas moeten we wel de hele stad door om weer op de goede snelweg te komen. Richting Trier gaat de weg. We hebben hier niets meer te bezoeken en zijn op de heenreis al door het gebied heen gereden. Lekker kilometers maken. Het is 18 uur en we staan voor de keuze. Eten en dan door naar huis (nog 6 uur rijden) of naar een Gasthof op zoek. We kiezen voor het eerste. Helaas krijgen we wel tientallen buien op onze koppen, maar via Trier, Malmedy en Luik rijden we Maastricht binnen. Lekker doorrijden. Of toch niet? Overal wordt in de nacht aan ons wegennet gewerkt en worden we omgeleid of op 1 baan gezet. Om 1.30 rijden we moe en nat onze schuur in.

dsc00155.jpgrocher-de-dabo.jpgdsc00151.jpgdsc00150.jpgdsc00145.jpg     

Na zonnenschijn komt regen

Vertrokken bij het goede Gasthof in Signau na een uitgebreid ontbijt. Zelfgebakken brood en croissants met zelfgemaakte jam, stukken meloen, allerlei kaasjes, koffie en sinaasappelsap. 
In Italië waren alle dagen tegen de 40 graden en volgens het Oostenrijkse weerbericht was het er nu dik boven. En waar wij zijn én heen willen stormt het, regent het en is het ‘koud’. Toch maar op weg. We zullen toch weer een keer naar het noorden moeten, aangezien we daar wonen en werken ;-). Dus op naar Bern, een landmark en daarna naar Murten via stukje snelweg en verder over de ’10’. Murten is heel mooi, oude straatjes en huizen sieren het stadje. We moeten als landmark de Berntor hebben. Gauw gevonden dit keer. Even door het stadje gelopen. Ontzettend veel wind met stormachtige windvlagen. Het land is hier redelijk vlak en we zien overal al franse historie. We zijn ook omringd door Frankrijk hier. Nu volgt een rotstuk. Het is erg mooi, maar we zien er erg weinig van. Ontzettend veel putdeksels, zebrapaden en richels in het natte wegdek. Tot overmaat van ‘ramp’ stopt het met het druilerige weer en gaat het nu echt hard regenen. Het stopt steeds weer en komt dan weer plotklaps opzetten, de lucht weerhoudt ons ervan de landmark in Thann, Frankrijk te bezoeken. Het is namelijk een col en dus veel natte bochten. Dat is rond dit drukke tijdstip vragen om moeilijkheden. Wel in het dorp onderaan geweest en daar een foto gemaakt, dat levert in elk geval nog wat punten op. Alles is nat, dus we gaan op zoek naar een hotel. We worden helemaal naar Mulhouse geleid. Het derde hotel heeft wel plek en daar zitten we lekker. Geen foto’s van onderweg vanwege het weer. Ook geen Guzzi’s gezien daardoor. Wel een enthousiaste Zwister gisteren met 7 Guzzi’s, allemaal klassiekers waaronder een V7, en een Falcone. Morgen willen we naar Natzwiller, een concentratiekamp uit de 2de WO. En dan de laatste landmark in Dabo, Frankrijk.

dsc00141_1.jpgdsc00139_1.jpgmurten-berntor.jpgdsc00144_1.jpgdsc00142_1.jpg

Landmarkdag in Die Schweiz

Met een dreigende lucht en alle regenkleding aan vertrokken naar de Gotthardpas. Nog even tanken voor de afslag en het begint toch te regenen! Er komt geen eind aan. Dan maar door de tunnel. Met al het verkeer door één buis, dus ‘lekker’ warm in die tunnel van 17km lang. Eenmaal buiten even diep adem halen en het is daar redelijk droog. De hele dag blijft de regen ons volgen. We worden niet recht nat, maar het spettert wel af en toe wat. We bevinden ons in een waar Märklinland. Lange tijd tussen een spoorlijn en een rivier met mooie slingerwegen en watervalletjes. Weer problemen met de Zwitserse landmarks. Wie heeft deze toch bedacht bij Moto Guzzi Club Nederland? Moeilijk te vinden of absoluut geen mogelijkheid een foto ervan te maken. Vlakbij de landmark Bürgenstock koffie gedronken aan het meer. Het slot in Trachselwald is makkelijker te vinden en zie je op de foto. Onderweg een hele mooie pas gereden van Giswil naar Schupfheim. De Panorama Straße. En inderdaad geweldige panorama uitzichten. Tot onze verbazing hebben de koeien (met Milka-bellen) hier alles voor het zeggen. Zelfs de bar met ‘food en drinks’ hebben ze in beheer. Voor vegetariërs als wij sinds kort zijn, is het lastig eten te vinden in het buitenland. Of je moet elke dag tonijn willen eten, want vis eten we wel. Veel salades dus en af en toe patat. Banden opgepompt vandaag en dan blijkt dat het toch verstandig is het af en toe na te kijken. In 2 banden maar net boven 1 bar in. Oops! Vandaar het zware sturen wat nu stukken makkelijker gaat. Vanavond in een Gasthof in Signau, Zwitserland. In de regen aangekomen, maar gelukkig mochten we naar binnen. We merken hier en in Duitsland dat we vaak geweigerd worden. Omdat het echt vol zit? Wij denken het niet. Eerder omdat we ‘bikers’ zijn en helemaal als we nog nat zijn van de regen ook. In elk geval de tweede poging raak en we hebben een droog dak vannacht.

dsc00138.jpgtrachselwald.jpgdsc00135.jpgdsc00136.jpgdsc00137.jpgdsc00134.jpg