Sponsorrit SMvG 2017

Maarten vraagt ons of hij langs mag komen in het weekend van 16 september, want de sponsorrit van de SMvG start dit jaar in Assen en dat is maar een half uur bij ons vandaan. Natuurlijk mag dat.
Of hij dan ook mag blijven slapen, natuurlijk mag dat! Mag Jeanine ook blijven slapen? Natuurlijk mag dat! En mijn broer Alber? Natuurlijk mag dat!
Alber blijkt het betreffende weekend helaas ziek, Maarten en Jeanine komen daarom samen met de Lemans op vrijdagavond.
Met zoveel gezelligheid op komst, melden we onszelf ook maar aan voor de sponsorrit. We zijn via Maarten wel bekend bij de SMvG, ook omdat Wiel jaarlijks helpt met hun website en de sponsor vermeldingen daarop.
smvg
De SMvG staat voor Stichting Mobiliteit voor Gehandicapten. Ze komen voort uit de MMvG, Motor Mobiliteit voor Gehandicapten en staan sinds een paar jaar ook op de motorbeurs met een professionele stand om bekendheid te krijgen.
Deze rit is ook uitgezet om wat sponsorgeld te ontvangen voor de stichting.
Startlocatie
De rit start bij Verkeersschool Koops in Assen, daar huis de MMvG ook, evenels Lukens Tuningsservice en zodoende is het eigenlijk het hoofdkwartier van de SMvG.
Doordat Koops rijopleidingen aanbied voor mensen met een lichamelijke beperking en Lukens meteen de aanpassingen aan de voertuigen realiseert, is deze locatie een fantastische samenwerking en logische plek om te zetelen voor de MMvG en de SMvG.
Vertrek
We zien een aantal bekenden, maar vooral voor Maarten en Jeanine is het een komen en gaan van bekenden aangezien Maarten voorzitter is van de stichting.
We vertrekken thuis in de regen, maar bij Assen houdt het op, dus we komen redelijk drooggewaaid aan op het hoofdkwartier.
De route bestaat uit twee delen. In elk deel zijn een aantal plekken waar je kunt stoppen voor een mooie foto, een prijsvraag, een museum of een rondleiding. Bij vertrek wordt nog driftig gekeken hoe de route in elkaar steekt op het routebord.
Het routebord
Na de koffie met appelgebak bij de verkeersschool, de Lemans is inmiddels ook van de aanhanger, gaan we vrij snel het bos in. Via kleine paadjes, weggetjes en dorpjes zien we allerlei onbekende en bekendere stukjes van Drenthe. Het heeft hier flink geregend en eigenlijk regent het inmiddels ook weer. De wegen zijn erg nat, dus in het bos rijden we iets rustiger dan gewoonlijk. We komen al snel een ander groepje tegen die om de haverklap stopt of verkeerd gaat. We halen ze in, want dit gaat wel erg langzaam.
De route is maar 75 kilometer tot de lunch, maar met dit weer, hoef je ook niet langer te rijden. Het is goed opletten geblazen met blaadjes, modder en takken op de weg na de storm van de afgelopen week.
Onderweg treffen we de fotograaf van Motoplus die ons rijdend op de foto zet. Leuk!
Bij het hunebed stoppen we ook even, we maken wel een foto, maar niet voor de prijsvraag.
Hunebed
We rijden via kleine dorpjes naar Grolloo waar we een heuze pitstop zullen aantreffen in de vorm van Café-Restaurant Hofsteenge. Even opwarmen aan de soep, kroketten en de broodjes doet iedereen goed. Er waren zo’n 80 aanmeldingen, niet iedereen is er, maar we nemen toch 2 zalen van het restaurant in beslag. Buiten staan de motoren op de parking, wat een mooi gezicht is. Het is een heel diverse groep motoren en een aantal heel fraai verbouwd.
Pitstop
Het is droog als we vertrekken en zal de rest van de middag tijdens het rijden vrijwel droog blijven. Fijn, dan kunnen we ook wat meer van de omgeving zien. We zijn alledrie op de Guzzi, dus we worden al snel ‘de Guzziclub’ genoemd. Verder rijdt er inderdaad weinig Italiaans mee helaas…..
Guzzi's
In Westerbork besluiten we niet te stoppen. Wij hebben het kamp al eens eerder gezien, maar bovendien is het nog een stukje lopen door het bos. Daar hebben we met onze natte kleding geen zin in, bovendien helaas ook niet de tijd voor. Dat kun je beter op je gemak een keer doen.
Via Hooghalen gaan we langs een paar TT-campings en rijden we langs het TT-circuit. Bij een zij-ingang staat iemand verderop te zwaaien, dat blijkt te plaats te zijn waar we ons moeten melden.
We mogen onder de nieuwste tribune parkeren en klauteren daar omhoog.
Er is een training aan de gang op het enorm natte circuit. Dat ziet er spannend uit. De tribune staat mooi in de bocht en je kunt verschillende bochten overzien. We blijven even staan kijken.
TT-deck
We mogen nog een paar etages omhoog naar het VIP-deck
We krijgen daar een kleine presentatie ter plekke over de toekomstplannen van het circuit, de tribunes, maar ook over het energieverbruik.
VIP-deck
Er is namelijk sinds kort een zonne-weide geplaatst achter de tribune. Hier staan 21.000 zonnepanelen op palen. Eronder zijn 14.000 parkeerplaatsen gemaakt voor bezoekers op de motor.
De zonneweide levert veel energie (gelijk aan 2000 huishoudens) aan het circuit. Alles wat over is, gaat naar de omgeving toe.
Het is een van de grootste zonne-weides van Nederland.
Panelen
Rob Janssen maakt het hek naar de parking open en zo mogen we met de Guzzi’s zelfs even een rondje op de lege parking rijden onder al die duizende panelen door. Wat een bijzondere ervaring! De fotograaf van Motoplus zet ons weer op de foto. Dat is wellicht in een artikel van hen terug te zien over het ‘aanpassen van motoren en de SMvG’.
Het is nog 1,5 uur rijden en we genieten meer en meer. De weg wordt droger en ik zie bij Wiel een grijns van oor tot oor verschijnen. Het is een fantastische route. We zullen de route bewaren om later bij droog weer nog eens te rijden.
Terug op het hoofdkwartier worden we opgewacht met drankjes en het vooruitzicht op een heerlijke bbq waar Maarten ons ook voor opgegeven heeft. We krijgen een apart menu, een vegetarische variant, dus wij zijn helemaal blij.
BBQ
Tegen 18 uur vertrekken we uit de blauwe bbq-wolk die in verkeersschool Koops hangt en rijden naar huis. Onderweg nog een aantal mede tourtochtrijders tegengekomen. Wat een warm welkom met eensgezinde mensen.

Nazomertreffen in de Ardennen

De locatie in Poupehan was ons al bekend van het openingstreffen twee jaar geleden. Een prima camping aan de rivier de Semois. De camping zelf ligt op een eilandje en wordt gerund door een Nederlands koppel. Er is een friterie en een café op het terrein en, zo blijkt, ook ingerichte huurtenten.
Nooit eerder hebben we een huurtent nodig gehad, maar de weersvoorspellingen waren niet zo best, met wat geluk konden we de laatst beschikbare tent nog reserveren!
Lunch
We vertrekken donderdags richting Wezup. We hebben daar om 10 uur afgesproken om samen met Gertjo wat landmarks in België op de gevoelige plaat vast te leggen. Op wat dreigende wolken na lijken de weergoden goedgestemd. Het blijft droog en eigenlijk is het prima motorweer. Niet te warm, niet te koud en droog.
In Tilburg stoppen we even om te tanken en op het Piusplein drinken we een kopje koffie. Vanaf hier gaan we binnendoor naar Brussel waar we het Atomium zullen opzoeken.
Atomium
Omdat we een mooie route rijden, duurt het aardig lang voordat we de eerste landmark eindelijk op de foto hebben. We hadden eerst de Landmark in Antwerpen nog aan kunnen doen, maar die hebben Wiel en ik al eerder dit jaar gehad. Gertjo gaat deze volgende week doen met Peter en Lucia. Na het Atomium proberen we Brussel uit te geraken, maar allez, das zo helemál niet gemakkelijk. Door de route, het herberekenen en alle verkeerslussen is mijn Garmin het spoor bijster en ik uiteindelijk ook. Op de vluchtstrook in de file zet ik de garmin aan naar de eerstvolgende landmark zodat we in de file aan de overkant ook weer een stukje terug moeten. Een beetje chagrijnig en op zoek naar een kopje koffie, hup gauw door naar het café ‘Verzekering tegen de grote dorst’, de volgende landmark
Grote dorst
Helaas is het dicht en dus gaan we spoedig op zoek naar een plekje om wat te drinken. Het duurt even, maar dan belanden we in een alleraardigs belgische kroegje in een verlaten dorpje wat zowaar open is.
De laatste landmark van vandaag is Manneke Pis in Geraerdsbergen. Wat een klein ‘lullig’ beeldje zeg!
We gaan in tempo door naar Bon-Secours (bij Peruwelz), hier heeft Gertjo een hotel geboekt. Het blijkt dat ze een ‘s’ zijn vergeten in hun naam. Het is inmiddels meer een hostel geworden. Maar meer hebben we niet nodig en de prijs is ook des-hostels!
We zijn behoorlijk gaar van het rijden, toch zo’n 450km gereden vandaag. Gelukkig zijn in het dorpje diverse eettentjes te vinden, dus we schuiven na een heerlijk biertje aan tafel in Le Petit Moulin.
Naast het hotel staat een immense basiliek en daarachter, zo zal de volgende ochtend blijken. ligt de franse grens.
De volgende ochtend stijgen we om 9 uur op. Het is begonnen met zachtjes regenen dit is de enige bui voor vandaag. We slalommen via landmark 61 in Frankrijk steeds langs de grens tussen België en Frankrijk om via Belgisch op twee na lelijkste regio eindelijk wat groenere wegen tegen te komen. We hebben vandaag in totaal 5 landmarks af te gaan, maar de vaart zit er door het geslalom en de drukke casino-dorpjes niet in.
Borgloon
Via de enorme Scheepslift (Landmark 87) en de verschuilplek van Hitler (Landmark 90) komen we in Dinant (Landmark 86) aan. Die in Dinant is wel bijzonder. De saxofoons op de brug. Het is inmiddels ver in de middag en we hebben nog 1 landmark op de route naar Poupehan staan. Ons rest alleen nog het boskapel in Orchimont (Landmark 81).
Helaas voor ons is de enige regenbui van vandaag nog altijd niet beëindigd en we rijden dan ook al uren doorweekt rond. De broeken, laarzen en jassen houden het niet al lang niet meer en van alle kanten word onze kleding laag voor laag nat en koud.
Even voor 17 uur rijden we dan de camping op.
Camping2
Gelukkig zijn we nog op tijd om brood voor de volgende dag te bestellen. We stallen alle laagjes kleding uit in de voortent over stoelen en een droogrek. Het café gaat iets eerder open dan aangekondigd en daar kunnen we lekker warm zitten, wat drinken en eten. De meesten bestellen bij de friterie, maar wij hebben voor 1 avond te eten mee. 3 dagen friet achter elkaar is ons te gek. Om 20 uur gaan we naar de tent om ons eten op te warmen. Uiteindelijk zijn we niet eens meer naar het café teruggegaan, die enige regenbui van vandaag ging zowaar over in een stortbui!
Pas in de ochtend stopt het tussen de stortbuien door ook met harder en zachter regenen.
Wiel en Gertjo gaan nog toch nog even een landmark aandoen in de buurt. Ikzelf heb geen zin om mijn kleddernatte pak aan te trekken en kies ervoor om te zorgen dat alles droog wordt voor we morgen vertrekken. Ondertussen kan ik mooi het geouwehoer aanhoren van de overige Guzzisten. Marja heeft met haar zoon en dochter de tent naast ons, maar vertrekken vandaag eerder dan gepland omdat haar zoon zich zo beroerd voelt. Theo vertrekt ook om medische redenen. Rob was, net als Theo, al een dag eerder op de camping. Rob besluit richting huis te rijden.
Huisje
Rob heeft alles kalm aan ingepakt en komt tot de ontdekking dat zelfs zijn beide slaapzakken nat zijn geworden vannacht. Inmiddels is John aangekomen met zijn Yamaha zijspan vanuit Baraque Michel om ook te ontdekken dat zijn waterdichte topkoffer een plas water heeft meegebracht.
Rob heeft inmiddels alles, zonder te mopperen, ingepakt en opgebonden als blijkt dat de 850 t3 ook niet van water houdt. Hij wordt helemaal leeggestart als er ineens wat leven hoorbaar is. Via de Lamborghini Tractor krijgen de heren de t3 weer aan en kan ook Rob eindelijk op huis aan.
Natte kleding
Wiel en Gertjo komen na 2 uurtjes rijden weer aangereden. Hun pakken zijn ietsje pietsje droger dan bij vertrek. Dat komt goed uit.
De overige natte zooi is hangt de tent en buiten over al het meubilair gedrappeerd. Ook daarbij is er wel wat drooggeblazen en zodoende past om 14 uur alles wat nog nat is netjes op het wasrek als het weer begint met regenen.
Morgen zal het beter worden en eigenlijk valt deze zaterdag ook weinig nattigheid in vergelijking met de vrijdag. De Semois lijkt even rustig en bedaard als altijd te stromen, dus de zorgen om een eventuele watersnoodramp zijn ook verdwenen.
Met een frieteke in het café op de camping wachten we op Jan Sybren, die om iets later aanschuift zodat de toercommissie ook nog een vergadering houdt op de locatie. Behalve Maarten is namelijk iedereen aanwezig.
Terwijl de barman een fantastische playlist langs laat gaan, wordt om een uur of 22 de verlichting gedimd naar disco verlichting en hallucineren we allemaal weg met Pink Floyd en een Brugse Zot.
Al met al toch een geslaagd treffen voor de diehards die Poupehan aan de Semois toch steeds weer weten te vinden.
Camping1

Rondje Noord

Het stond al een tijdje op de planning, de laatste landmarks van de MGCN Landmarkrally 2017 in Nederland rijden. In maart hebben we al veel punten op de foto gezet, meteen ook een aantal in België, maar nu zijn de laatste 8 landmarks voor 2017 aan de beurt in Noord Nederland.
Bijna traditiegetrouw rijden we de noordelijkste landmarks met Gertjo en hij heeft een mooie route in elkaar gezet. De overnachting staat gepland op de motorcamping ’t Witveen in Eastermar. Kunnen we daar ook eens de boel verkennen.
We bestellen mooi weer en rijden in de ochtend naar Gertjo. Eerst samen lunchen, we vertrekken uiteindleijk pas om 14 uur uit Kampen, dus snel op pad naar nummer 1 van de 4 die vandaag op de planning staan. Eerst de Orka in Urk. (of is het óp Urk?)
Het eerste deel van de route bestaat uit redelijk wat provinciale wegen, maar zo schieten we tenminste een beetje op.
Na dit stukje ‘kilometers maken’, slingeren we een aantal elfstedendorpjes door. Eén daarvan hebben we nodig voor de volgende landmark. We rijden door Gytsjerk naar de brug. Deze brug is helemaal betegeld met blauwe portretfoto’s. Van een afstand zie je er schaatsers in. De kleuren hebben ze zo geschakeerd dat alle portretjes samen het beeld van de schaatsers vormen. Gaaf!
Brug
Ter plekke een korte pauze bij het gemaal en we vertrekken weer . We blijven nog even in Friesland, want we moeten naar Hinde lopen euhhh we rijden naar Hindeloopen.
Waarom doet dit me toch aan Seth Gaaikema denken?!
In Hindeloopen rijden we het XXS Museumplein op en rijden een rondje rond de XXL Rietveldstoel. Aan het plein is een museum gevestigd en daarom heet het dus Museumplein. De 3 meter hoge Rietveld stoel wankelt wel een beetje als we erop proberen te klimmen, maar de foto is in elk geval geslaagd. De stoel is beschilderd door Hindelooper schilders, dat maakt het nog extra bijzonder. We stappen weer op en zoeken een plekje aan de haven om wat te drinken. Mooi plaatsje en de route wordt ook steeds mooier rond deze kleine vissersdorpjes. Deze streek voelt wel als thuiskomen, waarschijnlijk door alle houten huisjes.
Hindeloopen
We gaan verder naar Lauwersoog. Het is nog een heel stuk rijden, maar gelukkig niet zo druk op de weg. Onze wens naar mooi weer is gehoord, maar we zien niet zoveel fietsers en motoren op de weg. Gek eigenlijk.
Bij Lauwersoog rijden we om het Lauwersmeer heen, langs de parallelweg staat een enorm metalen bord ter ere van de zeearend in het Nationaal park. Dit is de landmark.
Zeearend
Vanaf hier gaan we naar de camping, waar we een blokhut hebben geregeld. Even onderweg nog wat dineren. Het enige dat open is in de buurt is een snackbar. Nou vooruit dan maar. De camping is helemaal leeg ondanks dat het mooi weer is en midden in juli. Vreemd.
We zitten toch gezellig buiten met de eigenaren en verhuizen later naar binnen in de schuur.
Camping
De ochtend voelt klam en koel. Na het ontbijt, dat door Hinke en Jan van ’t Witveen werd verzorgd, vertrekken we naar Drachten. Het is even zoeken naar de landmark. Ik had al wat moeite gehad de exacte locatie te vinden zodat we met Garmin direct naar dit beeldje zouden kunnen rijden, maar op de een of andere manier wil ook Garmin er helemaal niet naartoe. Hoe dan ook, hebben we op tijd in de gaten dat Garmin ineens het punt van Drachten heeft overgeslagen en we rijden even een stukje terug, rechtstreeks naar het beeld. Daar zetten we de route weer aan en rijden verder richting Groningen.
We rijden in de punt waar Friesland, Groningen en Drenthe in elkaar overgaan en zodoende pakken we eerst nog een landmark in Drenthe. Het is een woning in Veenhuizen. Het staat buiten het dorp, waar de iets grotere woningen staan. Deze woningen werden destijds (rond 1900) bewoond door de wat hogere ambtenaren die personeel waren van de verschillende gestichten in Veenhuizen. In het huis ‘Flink en Vlug’ woonde de gymnastiekleraar.
We zien verder niet veel van het nogal toeristische dorp, maar even erbuiten stoppen we bij het zogeheten oudste bos van Nederland. Het bos “Norgerhout” of wel Nörgerholt stamt waarschijnlijk uit de 9e of 10e eeuw en zal inderdaad tot de oudste bossen van Nederland horen. We spreken de eigenaresse van het restaurant wat tegen het bos aan ligt. Ze vertelt allerlei spannende verhalen over de ontsnapte gevangenen die via het bos bij het restaurant aan kwamen voor hulp, kleding en geld. Het was allemaal niet zo’n pretje. Wat nu als ‘attractie’ neergezet wordt, was voor de omwonenden helemaal niet zo leuk. De voortvluchtigen schuwden geen geweld en van sommigen van hen is nooit meer wat vernomen.
Na een welverdiend kopje oploskoffie gaan we op pad naar Garrelsweer. Het is zo’n 30 kilometer rijden en gaan de provincie Groningen in. We kunnen de Kloostermolen niet zo één-twee-drie vinden. We zien de molen wel middenin het weiland, maar er moet een weg zijn die er naar toe leidt. Daar zal ook een hek zijn met het MGCN-logo erop. Het was de gedachte van Landmarkmeester Maarten dat we dan langs dat hek zouden we rijden. Zijn zus woont namelijk naast de molen. Ik heb eerder deze week al met haar man Rob gesproken, ze weten dat we komen. De molen is een oude poldermolen uit 1877 en opgeknapt in 2014. Hij zit er schitterend uit en heeft heel bijzondere wieken.
Uiteindelijk rijden we om 13 uur het pad op en Rob en Joy staan ons op te wachten bij hun houten huis. Het is al een aantal jaren geleden dat we ze gezien en gesproken hebben en het is een gezellig weerzien. Wat een geweldige woning op een fantastische plek!! We krijgen zelfs een uitgebreide lunch voorgeschoteld en gaan na ruim een uur met een voldaan en gevuld gevoel weer het pad af naar de bewoonde wereld.
Molen
Lunchpost
Nog 1 landmark te gaan dit weekend en die is maar 7 kilometer verderop. In Appingedam rijden we naar de krukas. Een enorm gevaarte midden op de straat
Hij is daar in 1980 neergezet als geschenk van Jan Brons. De krukas komt dan ook uit een Bronsmotor. De fabriek die deze motoren maakte is nog altijd gevestigd bij Appingedam.
Krukas
Na het behalen van de laatste landmark rijden we zuidwaarts. De volgen de route, die nog altijd binnendoor gaat. Echter zijn we het na een uur zo zat! We stoppen voor krijgsraad. De stoom komt namelijk letterlijk uit onze oren. WAAR komen al deze mensen in die auto’s vandaan, maar erger nog, WAAR hebben ze hun rijbewijs gehaald. Men rijdt doodleuk met een gangetje van 20km/u een dorpje binnen, Slingeren besluiteloos rond. Je durft ze alleen met een rotgang in te halen uit angst dat ze INEENS besluiten linksaf te slaan of met een grote bocht naar links toch rechtsaf te rijden…..
We gaan daarom de kortste weg volgens. Gertjo buigt af voor familiebezoek in Emmen, wij vervolgen de N34 naar huis. Gertjo komt op de terugweg nog even langs om gezamelijk het weekend af te sluiten.
Een geslaagd weekend en met punten voor Nederland ‘in the pocket’!