MotoGT 2018 MGCN

Deze ochtend vanuit huis gestart, onderweg naar het startpunt morgenochtend van de MotoGT in Heerlen, Limburg. Na bijna 200km krijgen we behoefte aan een kopje koffie. We stoppen even bij een McD voor koffie. Wat schetst onze verbazing, als motorrijders kun je geen bestelling plaatsen aan de ‘drive’. Stupide!!

Jammer, dan gebruiken we gewoon toch hun picknickbank in het zonnetje en nemen ons meegenomen eten en drinken daar.

We slapen bij familie en rijden vroeg in de ochtend naar de start bij In den Hof, Heerlen. We rijden na wat slingerwegen, via Simpelveld, Duitsland in. Onderweg, bij het plaatsje Germeter, komen we dit Hotel-Restaurant tegen.

Even verkennen denken we, je weet nooit waar je het nog eens voor kan gebruiken. Nette tent, goede bediening en buiten treffen we een Guzzirijder van de MGCB tegen, hij is erg enthousiast over deze regio rondom Aken.

Onderweg, over semiverharde wegen kom je dit tegen (Ambléve-Heppenbach). Marlinde gaat in de ankers en wil een foto maken. Bijna botsing, maar de foto is geslaagd.

En dan naderen we al de lunchpost. Verborgen achter een haag en aan de linkerkant van de weg. Vlakbij Prüm, een zonnige parkeerplek, bijna leeg, met onze lunchtent en Wilfrank samen met Marja.

We rijden in het midden van het peloton, dus we zien en spreken een aantal van de MotoGT rijders.

Na de heerlijke vegaburger van de ‘Chippendales’, stappen we weer op voor het tweede deel van deze dag. Het eindpunt vandaag is het Schloss Hotel in Neuerburg. Daar overnachten we na het nuttigen van een goed avondeten.

De volgende ochtend is er al vroeg ontbijt, want we hebben nog een redelijke rit voor de boeg.

Na het ontbijt gaat iedereen de motoren bepakken en start dag twee.

Onderweg naar de lunchpost nog even een koffiestop. We zitten aan ons tweede bakkie en een groepje Stelvio’s (plus Guzuki), Lutz-Pieter-Netty-Berry, rijden langs. We brengen ze op eenzelfde gedachte en ze stoppen ook voor koffie. We blijven even hangen samen gezeten en daarna vervolgen we onze weg naar de lunchpost van deze dag.

Dat is nog een eindje rijden. Maar ook deze vinden we, links van de weg, maar goed bereikbaar, de parkeerplaats waar de crew met tent al klaarstaat.

Broodjes gegeten, weer even bijgepraat en daarna weer door. We slaan het eindpunt over, want we gaan nog naar Limburg om daar de verjaardag van Job te vieren. Helaas nu weer 2 jaar wachten tot de volgende editie.

Sponsorrit SMvG 2017

Maarten vraagt ons of hij langs mag komen in het weekend van 16 september, want de sponsorrit van de SMvG start dit jaar in Assen en dat is maar een half uur bij ons vandaan. Natuurlijk mag dat.
Of hij dan ook mag blijven slapen, natuurlijk mag dat! Mag Jeanine ook blijven slapen? Natuurlijk mag dat! En mijn broer Alber? Natuurlijk mag dat!
Alber blijkt het betreffende weekend helaas ziek, Maarten en Jeanine komen daarom samen met de Lemans op vrijdagavond.
Met zoveel gezelligheid op komst, melden we onszelf ook maar aan voor de sponsorrit. We zijn via Maarten wel bekend bij de SMvG, ook omdat Wiel jaarlijks helpt met hun website en de sponsor vermeldingen daarop.
smvg
De SMvG staat voor Stichting Mobiliteit voor Gehandicapten. Ze komen voort uit de MMvG, Motor Mobiliteit voor Gehandicapten en staan sinds een paar jaar ook op de motorbeurs met een professionele stand om bekendheid te krijgen.
Deze rit is ook uitgezet om wat sponsorgeld te ontvangen voor de stichting.
Startlocatie
De rit start bij Verkeersschool Koops in Assen, daar huis de MMvG ook, evenels Lukens Tuningsservice en zodoende is het eigenlijk het hoofdkwartier van de SMvG.
Doordat Koops rijopleidingen aanbied voor mensen met een lichamelijke beperking en Lukens meteen de aanpassingen aan de voertuigen realiseert, is deze locatie een fantastische samenwerking en logische plek om te zetelen voor de MMvG en de SMvG.
Vertrek
We zien een aantal bekenden, maar vooral voor Maarten en Jeanine is het een komen en gaan van bekenden aangezien Maarten voorzitter is van de stichting.
We vertrekken thuis in de regen, maar bij Assen houdt het op, dus we komen redelijk drooggewaaid aan op het hoofdkwartier.
De route bestaat uit twee delen. In elk deel zijn een aantal plekken waar je kunt stoppen voor een mooie foto, een prijsvraag, een museum of een rondleiding. Bij vertrek wordt nog driftig gekeken hoe de route in elkaar steekt op het routebord.
Het routebord
Na de koffie met appelgebak bij de verkeersschool, de Lemans is inmiddels ook van de aanhanger, gaan we vrij snel het bos in. Via kleine paadjes, weggetjes en dorpjes zien we allerlei onbekende en bekendere stukjes van Drenthe. Het heeft hier flink geregend en eigenlijk regent het inmiddels ook weer. De wegen zijn erg nat, dus in het bos rijden we iets rustiger dan gewoonlijk. We komen al snel een ander groepje tegen die om de haverklap stopt of verkeerd gaat. We halen ze in, want dit gaat wel erg langzaam.
De route is maar 75 kilometer tot de lunch, maar met dit weer, hoef je ook niet langer te rijden. Het is goed opletten geblazen met blaadjes, modder en takken op de weg na de storm van de afgelopen week.
Onderweg treffen we de fotograaf van Motoplus die ons rijdend op de foto zet. Leuk!
Bij het hunebed stoppen we ook even, we maken wel een foto, maar niet voor de prijsvraag.
Hunebed
We rijden via kleine dorpjes naar Grolloo waar we een heuze pitstop zullen aantreffen in de vorm van Café-Restaurant Hofsteenge. Even opwarmen aan de soep, kroketten en de broodjes doet iedereen goed. Er waren zo’n 80 aanmeldingen, niet iedereen is er, maar we nemen toch 2 zalen van het restaurant in beslag. Buiten staan de motoren op de parking, wat een mooi gezicht is. Het is een heel diverse groep motoren en een aantal heel fraai verbouwd.
Pitstop
Het is droog als we vertrekken en zal de rest van de middag tijdens het rijden vrijwel droog blijven. Fijn, dan kunnen we ook wat meer van de omgeving zien. We zijn alledrie op de Guzzi, dus we worden al snel ‘de Guzziclub’ genoemd. Verder rijdt er inderdaad weinig Italiaans mee helaas…..
Guzzi's
In Westerbork besluiten we niet te stoppen. Wij hebben het kamp al eens eerder gezien, maar bovendien is het nog een stukje lopen door het bos. Daar hebben we met onze natte kleding geen zin in, bovendien helaas ook niet de tijd voor. Dat kun je beter op je gemak een keer doen.
Via Hooghalen gaan we langs een paar TT-campings en rijden we langs het TT-circuit. Bij een zij-ingang staat iemand verderop te zwaaien, dat blijkt te plaats te zijn waar we ons moeten melden.
We mogen onder de nieuwste tribune parkeren en klauteren daar omhoog.
Er is een training aan de gang op het enorm natte circuit. Dat ziet er spannend uit. De tribune staat mooi in de bocht en je kunt verschillende bochten overzien. We blijven even staan kijken.
TT-deck
We mogen nog een paar etages omhoog naar het VIP-deck
We krijgen daar een kleine presentatie ter plekke over de toekomstplannen van het circuit, de tribunes, maar ook over het energieverbruik.
VIP-deck
Er is namelijk sinds kort een zonne-weide geplaatst achter de tribune. Hier staan 21.000 zonnepanelen op palen. Eronder zijn 14.000 parkeerplaatsen gemaakt voor bezoekers op de motor.
De zonneweide levert veel energie (gelijk aan 2000 huishoudens) aan het circuit. Alles wat over is, gaat naar de omgeving toe.
Het is een van de grootste zonne-weides van Nederland.
Panelen
Rob Janssen maakt het hek naar de parking open en zo mogen we met de Guzzi’s zelfs even een rondje op de lege parking rijden onder al die duizende panelen door. Wat een bijzondere ervaring! De fotograaf van Motoplus zet ons weer op de foto. Dat is wellicht in een artikel van hen terug te zien over het ‘aanpassen van motoren en de SMvG’.
Het is nog 1,5 uur rijden en we genieten meer en meer. De weg wordt droger en ik zie bij Wiel een grijns van oor tot oor verschijnen. Het is een fantastische route. We zullen de route bewaren om later bij droog weer nog eens te rijden.
Terug op het hoofdkwartier worden we opgewacht met drankjes en het vooruitzicht op een heerlijke bbq waar Maarten ons ook voor opgegeven heeft. We krijgen een apart menu, een vegetarische variant, dus wij zijn helemaal blij.
BBQ
Tegen 18 uur vertrekken we uit de blauwe bbq-wolk die in verkeersschool Koops hangt en rijden naar huis. Onderweg nog een aantal mede tourtochtrijders tegengekomen. Wat een warm welkom met eensgezinde mensen.

Nazomertreffen in de Ardennen

De locatie in Poupehan was ons al bekend van het openingstreffen twee jaar geleden. Een prima camping aan de rivier de Semois. De camping zelf ligt op een eilandje en wordt gerund door een Nederlands koppel. Er is een friterie en een café op het terrein en, zo blijkt, ook ingerichte huurtenten.
Nooit eerder hebben we een huurtent nodig gehad, maar de weersvoorspellingen waren niet zo best, met wat geluk konden we de laatst beschikbare tent nog reserveren!
Lunch
We vertrekken donderdags richting Wezup. We hebben daar om 10 uur afgesproken om samen met Gertjo wat landmarks in België op de gevoelige plaat vast te leggen. Op wat dreigende wolken na lijken de weergoden goedgestemd. Het blijft droog en eigenlijk is het prima motorweer. Niet te warm, niet te koud en droog.
In Tilburg stoppen we even om te tanken en op het Piusplein drinken we een kopje koffie. Vanaf hier gaan we binnendoor naar Brussel waar we het Atomium zullen opzoeken.
Atomium
Omdat we een mooie route rijden, duurt het aardig lang voordat we de eerste landmark eindelijk op de foto hebben. We hadden eerst de Landmark in Antwerpen nog aan kunnen doen, maar die hebben Wiel en ik al eerder dit jaar gehad. Gertjo gaat deze volgende week doen met Peter en Lucia. Na het Atomium proberen we Brussel uit te geraken, maar allez, das zo helemál niet gemakkelijk. Door de route, het herberekenen en alle verkeerslussen is mijn Garmin het spoor bijster en ik uiteindelijk ook. Op de vluchtstrook in de file zet ik de garmin aan naar de eerstvolgende landmark zodat we in de file aan de overkant ook weer een stukje terug moeten. Een beetje chagrijnig en op zoek naar een kopje koffie, hup gauw door naar het café ‘Verzekering tegen de grote dorst’, de volgende landmark
Grote dorst
Helaas is het dicht en dus gaan we spoedig op zoek naar een plekje om wat te drinken. Het duurt even, maar dan belanden we in een alleraardigs belgische kroegje in een verlaten dorpje wat zowaar open is.
De laatste landmark van vandaag is Manneke Pis in Geraerdsbergen. Wat een klein ‘lullig’ beeldje zeg!
We gaan in tempo door naar Bon-Secours (bij Peruwelz), hier heeft Gertjo een hotel geboekt. Het blijkt dat ze een ‘s’ zijn vergeten in hun naam. Het is inmiddels meer een hostel geworden. Maar meer hebben we niet nodig en de prijs is ook des-hostels!
We zijn behoorlijk gaar van het rijden, toch zo’n 450km gereden vandaag. Gelukkig zijn in het dorpje diverse eettentjes te vinden, dus we schuiven na een heerlijk biertje aan tafel in Le Petit Moulin.
Naast het hotel staat een immense basiliek en daarachter, zo zal de volgende ochtend blijken. ligt de franse grens.
De volgende ochtend stijgen we om 9 uur op. Het is begonnen met zachtjes regenen dit is de enige bui voor vandaag. We slalommen via landmark 61 in Frankrijk steeds langs de grens tussen België en Frankrijk om via Belgisch op twee na lelijkste regio eindelijk wat groenere wegen tegen te komen. We hebben vandaag in totaal 5 landmarks af te gaan, maar de vaart zit er door het geslalom en de drukke casino-dorpjes niet in.
Borgloon
Via de enorme Scheepslift (Landmark 87) en de verschuilplek van Hitler (Landmark 90) komen we in Dinant (Landmark 86) aan. Die in Dinant is wel bijzonder. De saxofoons op de brug. Het is inmiddels ver in de middag en we hebben nog 1 landmark op de route naar Poupehan staan. Ons rest alleen nog het boskapel in Orchimont (Landmark 81).
Helaas voor ons is de enige regenbui van vandaag nog altijd niet beëindigd en we rijden dan ook al uren doorweekt rond. De broeken, laarzen en jassen houden het niet al lang niet meer en van alle kanten word onze kleding laag voor laag nat en koud.
Even voor 17 uur rijden we dan de camping op.
Camping2
Gelukkig zijn we nog op tijd om brood voor de volgende dag te bestellen. We stallen alle laagjes kleding uit in de voortent over stoelen en een droogrek. Het café gaat iets eerder open dan aangekondigd en daar kunnen we lekker warm zitten, wat drinken en eten. De meesten bestellen bij de friterie, maar wij hebben voor 1 avond te eten mee. 3 dagen friet achter elkaar is ons te gek. Om 20 uur gaan we naar de tent om ons eten op te warmen. Uiteindelijk zijn we niet eens meer naar het café teruggegaan, die enige regenbui van vandaag ging zowaar over in een stortbui!
Pas in de ochtend stopt het tussen de stortbuien door ook met harder en zachter regenen.
Wiel en Gertjo gaan nog toch nog even een landmark aandoen in de buurt. Ikzelf heb geen zin om mijn kleddernatte pak aan te trekken en kies ervoor om te zorgen dat alles droog wordt voor we morgen vertrekken. Ondertussen kan ik mooi het geouwehoer aanhoren van de overige Guzzisten. Marja heeft met haar zoon en dochter de tent naast ons, maar vertrekken vandaag eerder dan gepland omdat haar zoon zich zo beroerd voelt. Theo vertrekt ook om medische redenen. Rob was, net als Theo, al een dag eerder op de camping. Rob besluit richting huis te rijden.
Huisje
Rob heeft alles kalm aan ingepakt en komt tot de ontdekking dat zelfs zijn beide slaapzakken nat zijn geworden vannacht. Inmiddels is John aangekomen met zijn Yamaha zijspan vanuit Baraque Michel om ook te ontdekken dat zijn waterdichte topkoffer een plas water heeft meegebracht.
Rob heeft inmiddels alles, zonder te mopperen, ingepakt en opgebonden als blijkt dat de 850 t3 ook niet van water houdt. Hij wordt helemaal leeggestart als er ineens wat leven hoorbaar is. Via de Lamborghini Tractor krijgen de heren de t3 weer aan en kan ook Rob eindelijk op huis aan.
Natte kleding
Wiel en Gertjo komen na 2 uurtjes rijden weer aangereden. Hun pakken zijn ietsje pietsje droger dan bij vertrek. Dat komt goed uit.
De overige natte zooi is hangt de tent en buiten over al het meubilair gedrappeerd. Ook daarbij is er wel wat drooggeblazen en zodoende past om 14 uur alles wat nog nat is netjes op het wasrek als het weer begint met regenen.
Morgen zal het beter worden en eigenlijk valt deze zaterdag ook weinig nattigheid in vergelijking met de vrijdag. De Semois lijkt even rustig en bedaard als altijd te stromen, dus de zorgen om een eventuele watersnoodramp zijn ook verdwenen.
Met een frieteke in het café op de camping wachten we op Jan Sybren, die om iets later aanschuift zodat de toercommissie ook nog een vergadering houdt op de locatie. Behalve Maarten is namelijk iedereen aanwezig.
Terwijl de barman een fantastische playlist langs laat gaan, wordt om een uur of 22 de verlichting gedimd naar disco verlichting en hallucineren we allemaal weg met Pink Floyd en een Brugse Zot.
Al met al toch een geslaagd treffen voor de diehards die Poupehan aan de Semois toch steeds weer weten te vinden.
Camping1