VerVoerToer du Jour 2020 Drenthe

Door alle corona maatregelen, die niet voor niets zijn afgekondigd natuurlijk, vervielen er plotsklaps vele leuke uitjes met de motor en zo ook die van de MGCN.
Eenmaal met de gesloten landsgrenzen en de nog strengere maatregelen in landen om ons heen, wordt het steeds lastiger om vooruit te plannen. Ook voor ons.

Vandaar het idee om een motordoel binnen de Nederlandse grenzen te creeëren, een soort Landmark mini NL- de luxe met als thema Vervoer. Want van het vervoer moeten we het hebben.
Met de voorliefde voor Moto Guzzi, maar natuurlijk zijn alle tweewielers welkom. Sterker nog….er zijn geen spelregels, als je maar plezier hebt en je aan de richtlijnen van het RIVM houdt.

Er zit bewust geen wedstrijdelement in, het gaat puur om de voorpret, de motorfun en de foto’s die we op hun beurt weer voor de Koerier zullen gebruiken. (Voor de uitleg, zie Koerier 2, pagina 35)

Dus gaan we op zoek naar een doel om naartoe te kunnen rijden en ach ja, we zijn officieus wel gestopt met de Toercommissie, maar het zou jammer zijn als we het idee voor onszelf houden.
En zo is de Vervoertoerdujour op een zondagmorgen bedacht en in de middag uitgewerkt.

Zelf starten we pas met pinksteren. We rijden dan in onze eigen provincie Drenthe, ook vooral om het zitvlees wat te laten wennen. We gaan op 1 motor en dit keer niet de Guzzi, die komt later dit jaar nog vaak genoeg aan bod. Omdat het voor ons toch aan de landmark rally doet denken, kunnen we het niet laten een zelf gemaakt bordje mee te nemen dat we bij elke plek ook op de foto zetten.

Voor het vertrekcheck – VVTdJ bordje mee?

We starten oostwaarts via Dalen en het mooie Dalerveen en komen we langs een John Deere liefhebber Egbert Koopman in Nieuw-Amsterdam. Hij heeft een reusachtig beeld gesmeden. Hij zegt hierover in het Dagblad van het Noorden ,,Ik ga ieder jaar naar The Great Dorset Steam Fair in Engeland, een evenement met honderden stoommachines. Daar stond in 2017 een zes meter hoog beeld van een soldaat uit de Eerste Wereldoorlog, gemaakt van ijzeren onderdelen. Ik was meteen verliefd. Ik dacht: zo’n soort beeld ga ik ook maken.’’
In 2019 was zijn eigen exemplaar af na een paar maanden werken. Daar stoppen we graag even voor een foto!

Het beeld dat de smid maakte in 2019

We rijden verder richting het industrieel smalspoormuseum in Erica.
Je kunt hier een tocht maken over smalspoor door het gebied waar vroeger turf werd gewonnen en over het smalspoor werd vervoerd. Dat ritje gaat ook langs de voormalige turfstrooiselfabriek. Daar zijn wij onderweg al langsgereden. Een imposant gebouw midden in de natuur. Het gebouw uit 1920, ooit gebouwd in opdracht van de firma Griendtsveen, is een rijksmonument. In 1943 is het afgebrand en daarna weer herbouwd. Wij komen echter alleen voor de foto van het museum en gaan weer door.

Achter mij zicht op Het Industrieel Smalspoor Museum te Erica

Ze doen hier in de omgeving niet alleen aan smalle sporen, we rijden in het buitengebied van Klazienaveen over erg smalle paden, waarvan we zelfs door de ‘Smalle Steeg’ gaan. Erg mooie weggetjes, al schiet het niet echt op voor onze volgende bestemming, Zuidlaren.

De route gaat kriskras door het Drentse landschap. Het beloofd mooi weer te worden, maar omdat we al redelijk vroeg op pad waren, is het goed te doen zonder elkaar voor de voeten te rijden.
We rijden via de oostkant Emmen in en zien aardig wat publiek lopen richting Wildlands.
De horeca is momenteel nog steeds gesloten, een rare gewaarwording als we door het toeristische Odoorn rijden richting Borger. De bakker in Odoorn is wel open en we kopen wat om onderweg op een bankje te nuttigen.

Exloo, bij afslag van de N34 (Hunnebed Highway)

De route wrdt op de picknick locatie nog even aangepast, zodat we door Boswachterij Gieten-Borger heenrijden. Wat is het hier mooi en gelukkig toch ook wel rustig. Via de Steenhopenweg rijden we het bos in. Er staat een bord ‘Slecht wegdek’, maar vrij snel blijkt dit slecht vertaald te zijn voor ‘Dek weg’. Ons drents is nog altijd niet echt zo goed blijkbaar. De straatnaam zegt eigenlijk ook al genoeg……

Met recht een Steenhopenweg; wat een keien

We gaan de N33 onderdoor en rijden direct het volgende natuurgebied in, het nationale park Drentsche Aa. We rijden door Eext richting Annen om in Zuidlaren te stoppen. Hier is het zowaar druk en zijn er ook wat winkels geopend, verder alleen afhaal locaties. Het is genoeg om wat bedrijvigheid te veroorzaken. Toch weer even wennen aan deze gezellige drukte.
Het beeld in Zuidlaren wat we zoeken is een beeld van een paard met zijn ‘koper’ en ‘verkoper’. Het beeld is er gezet ter ere van de 800e Zuidlaardermarkt in het jaar 2000.

Standbeeld, paard met koper en verkoper, Zuidlaren 2000

De route gaat verder richting Assen.
We kruizen de N34 en gaan bij Tynaarlo de kleine paadjes weer op. Het wordt echter steeds smaller en lijkt wel een pedalenpadparcours. Mogen hier echt motoren rijden? We komen uiteindelijk ook wat auto’s tegen, dus dat is inderdaad de bedoeling.
Waar ‘Assen’ naar rechts gaat, gaan wij links om nog door wat mooie oude brinkdorpjes uiteindelijk Assen binnen te rijden. We rijden naar het station om daar dit nieuwe pand op de foto te zetten. Alle hoofdtreinstations van de provincie hoofdsteden zijn ook locaties voor foto’s. Dit station heeft veel houten elementen en eerlijk gezegd voelt mijn achterwerk inmiddels ook zo. Tijd voor de terugweg.

NS Station in Assen

We zetten nog wel even hond Mannes op de foto, al is het maar om alle drentse publiciteit van het houten reuzedier tegenover het station. Inmiddels staat hij weer fier op zijn poten en glimt zijn vacht ook weer na de laatste onderhoudsbeurt.

Houten hond “Mannes” voor het NS Station te Assen

We nemen de snelste route naar huis en zijn al met al toch bijna 4 uur op pad geweest.

Sponsorrit SMvG 2017

Maarten vraagt ons of hij langs mag komen in het weekend van 16 september, want de sponsorrit van de SMvG start dit jaar in Assen en dat is maar een half uur bij ons vandaan. Natuurlijk mag dat.
Of hij dan ook mag blijven slapen, natuurlijk mag dat! Mag Jeanine ook blijven slapen? Natuurlijk mag dat! En mijn broer Alber? Natuurlijk mag dat!
Alber blijkt het betreffende weekend helaas ziek, Maarten en Jeanine komen daarom samen met de Lemans op vrijdagavond.
Met zoveel gezelligheid op komst, melden we onszelf ook maar aan voor de sponsorrit. We zijn via Maarten wel bekend bij de SMvG, ook omdat Wiel jaarlijks helpt met hun website en de sponsor vermeldingen daarop.
smvg
De SMvG staat voor Stichting Mobiliteit voor Gehandicapten. Ze komen voort uit de MMvG, Motor Mobiliteit voor Gehandicapten en staan sinds een paar jaar ook op de motorbeurs met een professionele stand om bekendheid te krijgen.
Deze rit is ook uitgezet om wat sponsorgeld te ontvangen voor de stichting.
Startlocatie
De rit start bij Verkeersschool Koops in Assen, daar huis de MMvG ook, evenels Lukens Tuningsservice en zodoende is het eigenlijk het hoofdkwartier van de SMvG.
Doordat Koops rijopleidingen aanbied voor mensen met een lichamelijke beperking en Lukens meteen de aanpassingen aan de voertuigen realiseert, is deze locatie een fantastische samenwerking en logische plek om te zetelen voor de MMvG en de SMvG.
Vertrek
We zien een aantal bekenden, maar vooral voor Maarten en Jeanine is het een komen en gaan van bekenden aangezien Maarten voorzitter is van de stichting.
We vertrekken thuis in de regen, maar bij Assen houdt het op, dus we komen redelijk drooggewaaid aan op het hoofdkwartier.
De route bestaat uit twee delen. In elk deel zijn een aantal plekken waar je kunt stoppen voor een mooie foto, een prijsvraag, een museum of een rondleiding. Bij vertrek wordt nog driftig gekeken hoe de route in elkaar steekt op het routebord.
Het routebord
Na de koffie met appelgebak bij de verkeersschool, de Lemans is inmiddels ook van de aanhanger, gaan we vrij snel het bos in. Via kleine paadjes, weggetjes en dorpjes zien we allerlei onbekende en bekendere stukjes van Drenthe. Het heeft hier flink geregend en eigenlijk regent het inmiddels ook weer. De wegen zijn erg nat, dus in het bos rijden we iets rustiger dan gewoonlijk. We komen al snel een ander groepje tegen die om de haverklap stopt of verkeerd gaat. We halen ze in, want dit gaat wel erg langzaam.
De route is maar 75 kilometer tot de lunch, maar met dit weer, hoef je ook niet langer te rijden. Het is goed opletten geblazen met blaadjes, modder en takken op de weg na de storm van de afgelopen week.
Onderweg treffen we de fotograaf van Motoplus die ons rijdend op de foto zet. Leuk!
Bij het hunebed stoppen we ook even, we maken wel een foto, maar niet voor de prijsvraag.
Hunebed
We rijden via kleine dorpjes naar Grolloo waar we een heuze pitstop zullen aantreffen in de vorm van Café-Restaurant Hofsteenge. Even opwarmen aan de soep, kroketten en de broodjes doet iedereen goed. Er waren zo’n 80 aanmeldingen, niet iedereen is er, maar we nemen toch 2 zalen van het restaurant in beslag. Buiten staan de motoren op de parking, wat een mooi gezicht is. Het is een heel diverse groep motoren en een aantal heel fraai verbouwd.
Pitstop
Het is droog als we vertrekken en zal de rest van de middag tijdens het rijden vrijwel droog blijven. Fijn, dan kunnen we ook wat meer van de omgeving zien. We zijn alledrie op de Guzzi, dus we worden al snel ‘de Guzziclub’ genoemd. Verder rijdt er inderdaad weinig Italiaans mee helaas…..
Guzzi's
In Westerbork besluiten we niet te stoppen. Wij hebben het kamp al eens eerder gezien, maar bovendien is het nog een stukje lopen door het bos. Daar hebben we met onze natte kleding geen zin in, bovendien helaas ook niet de tijd voor. Dat kun je beter op je gemak een keer doen.
Via Hooghalen gaan we langs een paar TT-campings en rijden we langs het TT-circuit. Bij een zij-ingang staat iemand verderop te zwaaien, dat blijkt te plaats te zijn waar we ons moeten melden.
We mogen onder de nieuwste tribune parkeren en klauteren daar omhoog.
Er is een training aan de gang op het enorm natte circuit. Dat ziet er spannend uit. De tribune staat mooi in de bocht en je kunt verschillende bochten overzien. We blijven even staan kijken.
TT-deck
We mogen nog een paar etages omhoog naar het VIP-deck
We krijgen daar een kleine presentatie ter plekke over de toekomstplannen van het circuit, de tribunes, maar ook over het energieverbruik.
VIP-deck
Er is namelijk sinds kort een zonne-weide geplaatst achter de tribune. Hier staan 21.000 zonnepanelen op palen. Eronder zijn 14.000 parkeerplaatsen gemaakt voor bezoekers op de motor.
De zonneweide levert veel energie (gelijk aan 2000 huishoudens) aan het circuit. Alles wat over is, gaat naar de omgeving toe.
Het is een van de grootste zonne-weides van Nederland.
Panelen
Rob Janssen maakt het hek naar de parking open en zo mogen we met de Guzzi’s zelfs even een rondje op de lege parking rijden onder al die duizende panelen door. Wat een bijzondere ervaring! De fotograaf van Motoplus zet ons weer op de foto. Dat is wellicht in een artikel van hen terug te zien over het ‘aanpassen van motoren en de SMvG’.
Het is nog 1,5 uur rijden en we genieten meer en meer. De weg wordt droger en ik zie bij Wiel een grijns van oor tot oor verschijnen. Het is een fantastische route. We zullen de route bewaren om later bij droog weer nog eens te rijden.
Terug op het hoofdkwartier worden we opgewacht met drankjes en het vooruitzicht op een heerlijke bbq waar Maarten ons ook voor opgegeven heeft. We krijgen een apart menu, een vegetarische variant, dus wij zijn helemaal blij.
BBQ
Tegen 18 uur vertrekken we uit de blauwe bbq-wolk die in verkeersschool Koops hangt en rijden naar huis. Onderweg nog een aantal mede tourtochtrijders tegengekomen. Wat een warm welkom met eensgezinde mensen.

Rondje Noord

Het stond al een tijdje op de planning, de laatste landmarks van de MGCN Landmarkrally 2017 in Nederland rijden. In maart hebben we al veel punten op de foto gezet, meteen ook een aantal in België, maar nu zijn de laatste 8 landmarks voor 2017 aan de beurt in Noord Nederland.
Bijna traditiegetrouw rijden we de noordelijkste landmarks met Gertjo en hij heeft een mooie route in elkaar gezet. De overnachting staat gepland op de motorcamping ’t Witveen in Eastermar. Kunnen we daar ook eens de boel verkennen.
We bestellen mooi weer en rijden in de ochtend naar Gertjo. Eerst samen lunchen, we vertrekken uiteindleijk pas om 14 uur uit Kampen, dus snel op pad naar nummer 1 van de 4 die vandaag op de planning staan. Eerst de Orka in Urk. (of is het óp Urk?)
Het eerste deel van de route bestaat uit redelijk wat provinciale wegen, maar zo schieten we tenminste een beetje op.
Na dit stukje ‘kilometers maken’, slingeren we een aantal elfstedendorpjes door. Eén daarvan hebben we nodig voor de volgende landmark. We rijden door Gytsjerk naar de brug. Deze brug is helemaal betegeld met blauwe portretfoto’s. Van een afstand zie je er schaatsers in. De kleuren hebben ze zo geschakeerd dat alle portretjes samen het beeld van de schaatsers vormen. Gaaf!
Brug
Ter plekke een korte pauze bij het gemaal en we vertrekken weer . We blijven nog even in Friesland, want we moeten naar Hinde lopen euhhh we rijden naar Hindeloopen.
Waarom doet dit me toch aan Seth Gaaikema denken?!
In Hindeloopen rijden we het XXS Museumplein op en rijden een rondje rond de XXL Rietveldstoel. Aan het plein is een museum gevestigd en daarom heet het dus Museumplein. De 3 meter hoge Rietveld stoel wankelt wel een beetje als we erop proberen te klimmen, maar de foto is in elk geval geslaagd. De stoel is beschilderd door Hindelooper schilders, dat maakt het nog extra bijzonder. We stappen weer op en zoeken een plekje aan de haven om wat te drinken. Mooi plaatsje en de route wordt ook steeds mooier rond deze kleine vissersdorpjes. Deze streek voelt wel als thuiskomen, waarschijnlijk door alle houten huisjes.
Hindeloopen
We gaan verder naar Lauwersoog. Het is nog een heel stuk rijden, maar gelukkig niet zo druk op de weg. Onze wens naar mooi weer is gehoord, maar we zien niet zoveel fietsers en motoren op de weg. Gek eigenlijk.
Bij Lauwersoog rijden we om het Lauwersmeer heen, langs de parallelweg staat een enorm metalen bord ter ere van de zeearend in het Nationaal park. Dit is de landmark.
Zeearend
Vanaf hier gaan we naar de camping, waar we een blokhut hebben geregeld. Even onderweg nog wat dineren. Het enige dat open is in de buurt is een snackbar. Nou vooruit dan maar. De camping is helemaal leeg ondanks dat het mooi weer is en midden in juli. Vreemd.
We zitten toch gezellig buiten met de eigenaren en verhuizen later naar binnen in de schuur.
Camping
De ochtend voelt klam en koel. Na het ontbijt, dat door Hinke en Jan van ’t Witveen werd verzorgd, vertrekken we naar Drachten. Het is even zoeken naar de landmark. Ik had al wat moeite gehad de exacte locatie te vinden zodat we met Garmin direct naar dit beeldje zouden kunnen rijden, maar op de een of andere manier wil ook Garmin er helemaal niet naartoe. Hoe dan ook, hebben we op tijd in de gaten dat Garmin ineens het punt van Drachten heeft overgeslagen en we rijden even een stukje terug, rechtstreeks naar het beeld. Daar zetten we de route weer aan en rijden verder richting Groningen.
We rijden in de punt waar Friesland, Groningen en Drenthe in elkaar overgaan en zodoende pakken we eerst nog een landmark in Drenthe. Het is een woning in Veenhuizen. Het staat buiten het dorp, waar de iets grotere woningen staan. Deze woningen werden destijds (rond 1900) bewoond door de wat hogere ambtenaren die personeel waren van de verschillende gestichten in Veenhuizen. In het huis ‘Flink en Vlug’ woonde de gymnastiekleraar.
We zien verder niet veel van het nogal toeristische dorp, maar even erbuiten stoppen we bij het zogeheten oudste bos van Nederland. Het bos “Norgerhout” of wel Nörgerholt stamt waarschijnlijk uit de 9e of 10e eeuw en zal inderdaad tot de oudste bossen van Nederland horen. We spreken de eigenaresse van het restaurant wat tegen het bos aan ligt. Ze vertelt allerlei spannende verhalen over de ontsnapte gevangenen die via het bos bij het restaurant aan kwamen voor hulp, kleding en geld. Het was allemaal niet zo’n pretje. Wat nu als ‘attractie’ neergezet wordt, was voor de omwonenden helemaal niet zo leuk. De voortvluchtigen schuwden geen geweld en van sommigen van hen is nooit meer wat vernomen.
Na een welverdiend kopje oploskoffie gaan we op pad naar Garrelsweer. Het is zo’n 30 kilometer rijden en gaan de provincie Groningen in. We kunnen de Kloostermolen niet zo één-twee-drie vinden. We zien de molen wel middenin het weiland, maar er moet een weg zijn die er naar toe leidt. Daar zal ook een hek zijn met het MGCN-logo erop. Het was de gedachte van Landmarkmeester Maarten dat we dan langs dat hek zouden we rijden. Zijn zus woont namelijk naast de molen. Ik heb eerder deze week al met haar man Rob gesproken, ze weten dat we komen. De molen is een oude poldermolen uit 1877 en opgeknapt in 2014. Hij zit er schitterend uit en heeft heel bijzondere wieken.
Uiteindelijk rijden we om 13 uur het pad op en Rob en Joy staan ons op te wachten bij hun houten huis. Het is al een aantal jaren geleden dat we ze gezien en gesproken hebben en het is een gezellig weerzien. Wat een geweldige woning op een fantastische plek!! We krijgen zelfs een uitgebreide lunch voorgeschoteld en gaan na ruim een uur met een voldaan en gevuld gevoel weer het pad af naar de bewoonde wereld.
Molen
Lunchpost
Nog 1 landmark te gaan dit weekend en die is maar 7 kilometer verderop. In Appingedam rijden we naar de krukas. Een enorm gevaarte midden op de straat
Hij is daar in 1980 neergezet als geschenk van Jan Brons. De krukas komt dan ook uit een Bronsmotor. De fabriek die deze motoren maakte is nog altijd gevestigd bij Appingedam.
Krukas
Na het behalen van de laatste landmark rijden we zuidwaarts. De volgen de route, die nog altijd binnendoor gaat. Echter zijn we het na een uur zo zat! We stoppen voor krijgsraad. De stoom komt namelijk letterlijk uit onze oren. WAAR komen al deze mensen in die auto’s vandaan, maar erger nog, WAAR hebben ze hun rijbewijs gehaald. Men rijdt doodleuk met een gangetje van 20km/u een dorpje binnen, Slingeren besluiteloos rond. Je durft ze alleen met een rotgang in te halen uit angst dat ze INEENS besluiten linksaf te slaan of met een grote bocht naar links toch rechtsaf te rijden…..
We gaan daarom de kortste weg volgens. Gertjo buigt af voor familiebezoek in Emmen, wij vervolgen de N34 naar huis. Gertjo komt op de terugweg nog even langs om gezamelijk het weekend af te sluiten.
Een geslaagd weekend en met punten voor Nederland ‘in the pocket’!

Coevorden

In deze plaatst staat een hele oude, half afgebroken fabriek. Een mooie landmark.

Daar vlakbij zijn ze aan het werk aan een nieuwe draaibrug voor de spoorwegen. Over het Coevorderkanaal, waardoor de trein via een kortere weg op het spoor aan de overkant komt en richting industrieterrein met Emlichheim kan gaan.