VerVoerToer du Jour 2020 Drenthe

Door alle corona maatregelen, die niet voor niets zijn afgekondigd natuurlijk, vervielen er plotsklaps vele leuke uitjes met de motor en zo ook die van de MGCN.
Eenmaal met de gesloten landsgrenzen en de nog strengere maatregelen in landen om ons heen, wordt het steeds lastiger om vooruit te plannen. Ook voor ons.

Vandaar het idee om een motordoel binnen de Nederlandse grenzen te creeëren, een soort Landmark mini NL- de luxe met als thema Vervoer. Want van het vervoer moeten we het hebben.
Met de voorliefde voor Moto Guzzi, maar natuurlijk zijn alle tweewielers welkom. Sterker nog….er zijn geen spelregels, als je maar plezier hebt en je aan de richtlijnen van het RIVM houdt.

Er zit bewust geen wedstrijdelement in, het gaat puur om de voorpret, de motorfun en de foto’s die we op hun beurt weer voor de Koerier zullen gebruiken. (Voor de uitleg, zie Koerier 2, pagina 35)

Dus gaan we op zoek naar een doel om naartoe te kunnen rijden en ach ja, we zijn officieus wel gestopt met de Toercommissie, maar het zou jammer zijn als we het idee voor onszelf houden.
En zo is de Vervoertoerdujour op een zondagmorgen bedacht en in de middag uitgewerkt.

Zelf starten we pas met pinksteren. We rijden dan in onze eigen provincie Drenthe, ook vooral om het zitvlees wat te laten wennen. We gaan op 1 motor en dit keer niet de Guzzi, die komt later dit jaar nog vaak genoeg aan bod. Omdat het voor ons toch aan de landmark rally doet denken, kunnen we het niet laten een zelf gemaakt bordje mee te nemen dat we bij elke plek ook op de foto zetten.

Voor het vertrekcheck – VVTdJ bordje mee?

We starten oostwaarts via Dalen en het mooie Dalerveen en komen we langs een John Deere liefhebber Egbert Koopman in Nieuw-Amsterdam. Hij heeft een reusachtig beeld gesmeden. Hij zegt hierover in het Dagblad van het Noorden ,,Ik ga ieder jaar naar The Great Dorset Steam Fair in Engeland, een evenement met honderden stoommachines. Daar stond in 2017 een zes meter hoog beeld van een soldaat uit de Eerste Wereldoorlog, gemaakt van ijzeren onderdelen. Ik was meteen verliefd. Ik dacht: zo’n soort beeld ga ik ook maken.’’
In 2019 was zijn eigen exemplaar af na een paar maanden werken. Daar stoppen we graag even voor een foto!

Het beeld dat de smid maakte in 2019

We rijden verder richting het industrieel smalspoormuseum in Erica.
Je kunt hier een tocht maken over smalspoor door het gebied waar vroeger turf werd gewonnen en over het smalspoor werd vervoerd. Dat ritje gaat ook langs de voormalige turfstrooiselfabriek. Daar zijn wij onderweg al langsgereden. Een imposant gebouw midden in de natuur. Het gebouw uit 1920, ooit gebouwd in opdracht van de firma Griendtsveen, is een rijksmonument. In 1943 is het afgebrand en daarna weer herbouwd. Wij komen echter alleen voor de foto van het museum en gaan weer door.

Achter mij zicht op Het Industrieel Smalspoor Museum te Erica

Ze doen hier in de omgeving niet alleen aan smalle sporen, we rijden in het buitengebied van Klazienaveen over erg smalle paden, waarvan we zelfs door de ‘Smalle Steeg’ gaan. Erg mooie weggetjes, al schiet het niet echt op voor onze volgende bestemming, Zuidlaren.

De route gaat kriskras door het Drentse landschap. Het beloofd mooi weer te worden, maar omdat we al redelijk vroeg op pad waren, is het goed te doen zonder elkaar voor de voeten te rijden.
We rijden via de oostkant Emmen in en zien aardig wat publiek lopen richting Wildlands.
De horeca is momenteel nog steeds gesloten, een rare gewaarwording als we door het toeristische Odoorn rijden richting Borger. De bakker in Odoorn is wel open en we kopen wat om onderweg op een bankje te nuttigen.

Exloo, bij afslag van de N34 (Hunnebed Highway)

De route wrdt op de picknick locatie nog even aangepast, zodat we door Boswachterij Gieten-Borger heenrijden. Wat is het hier mooi en gelukkig toch ook wel rustig. Via de Steenhopenweg rijden we het bos in. Er staat een bord ‘Slecht wegdek’, maar vrij snel blijkt dit slecht vertaald te zijn voor ‘Dek weg’. Ons drents is nog altijd niet echt zo goed blijkbaar. De straatnaam zegt eigenlijk ook al genoeg……

Met recht een Steenhopenweg; wat een keien

We gaan de N33 onderdoor en rijden direct het volgende natuurgebied in, het nationale park Drentsche Aa. We rijden door Eext richting Annen om in Zuidlaren te stoppen. Hier is het zowaar druk en zijn er ook wat winkels geopend, verder alleen afhaal locaties. Het is genoeg om wat bedrijvigheid te veroorzaken. Toch weer even wennen aan deze gezellige drukte.
Het beeld in Zuidlaren wat we zoeken is een beeld van een paard met zijn ‘koper’ en ‘verkoper’. Het beeld is er gezet ter ere van de 800e Zuidlaardermarkt in het jaar 2000.

Standbeeld, paard met koper en verkoper, Zuidlaren 2000

De route gaat verder richting Assen.
We kruizen de N34 en gaan bij Tynaarlo de kleine paadjes weer op. Het wordt echter steeds smaller en lijkt wel een pedalenpadparcours. Mogen hier echt motoren rijden? We komen uiteindelijk ook wat auto’s tegen, dus dat is inderdaad de bedoeling.
Waar ‘Assen’ naar rechts gaat, gaan wij links om nog door wat mooie oude brinkdorpjes uiteindelijk Assen binnen te rijden. We rijden naar het station om daar dit nieuwe pand op de foto te zetten. Alle hoofdtreinstations van de provincie hoofdsteden zijn ook locaties voor foto’s. Dit station heeft veel houten elementen en eerlijk gezegd voelt mijn achterwerk inmiddels ook zo. Tijd voor de terugweg.

NS Station in Assen

We zetten nog wel even hond Mannes op de foto, al is het maar om alle drentse publiciteit van het houten reuzedier tegenover het station. Inmiddels staat hij weer fier op zijn poten en glimt zijn vacht ook weer na de laatste onderhoudsbeurt.

Houten hond “Mannes” voor het NS Station te Assen

We nemen de snelste route naar huis en zijn al met al toch bijna 4 uur op pad geweest.

MotoGT 2018 MGCN

Deze ochtend vanuit huis gestart, onderweg naar het startpunt morgenochtend van de MotoGT in Heerlen, Limburg. Na bijna 200km krijgen we behoefte aan een kopje koffie. We stoppen even bij een McD voor koffie. Wat schetst onze verbazing, als motorrijders kun je geen bestelling plaatsen aan de ‘drive’. Stupide!!

Jammer, dan gebruiken we gewoon toch hun picknickbank in het zonnetje en nemen ons meegenomen eten en drinken daar.

We slapen bij familie en rijden vroeg in de ochtend naar de start bij In den Hof, Heerlen. We rijden na wat slingerwegen, via Simpelveld, Duitsland in. Onderweg, bij het plaatsje Germeter, komen we dit Hotel-Restaurant tegen.

Even verkennen denken we, je weet nooit waar je het nog eens voor kan gebruiken. Nette tent, goede bediening en buiten treffen we een Guzzirijder van de MGCB tegen, hij is erg enthousiast over deze regio rondom Aken.

Onderweg, over semiverharde wegen kom je dit tegen (Ambléve-Heppenbach). Marlinde gaat in de ankers en wil een foto maken. Bijna botsing, maar de foto is geslaagd.

En dan naderen we al de lunchpost. Verborgen achter een haag en aan de linkerkant van de weg. Vlakbij Prüm, een zonnige parkeerplek, bijna leeg, met onze lunchtent en Wilfrank samen met Marja.

We rijden in het midden van het peloton, dus we zien en spreken een aantal van de MotoGT rijders.

Na de heerlijke vegaburger van de ‘Chippendales’, stappen we weer op voor het tweede deel van deze dag. Het eindpunt vandaag is het Schloss Hotel in Neuerburg. Daar overnachten we na het nuttigen van een goed avondeten.

De volgende ochtend is er al vroeg ontbijt, want we hebben nog een redelijke rit voor de boeg.

Na het ontbijt gaat iedereen de motoren bepakken en start dag twee.

Onderweg naar de lunchpost nog even een koffiestop. We zitten aan ons tweede bakkie en een groepje Stelvio’s (plus Guzuki), Lutz-Pieter-Netty-Berry, rijden langs. We brengen ze op eenzelfde gedachte en ze stoppen ook voor koffie. We blijven even hangen samen gezeten en daarna vervolgen we onze weg naar de lunchpost van deze dag.

Dat is nog een eindje rijden. Maar ook deze vinden we, links van de weg, maar goed bereikbaar, de parkeerplaats waar de crew met tent al klaarstaat.

Broodjes gegeten, weer even bijgepraat en daarna weer door. We slaan het eindpunt over, want we gaan nog naar Limburg om daar de verjaardag van Job te vieren. Helaas nu weer 2 jaar wachten tot de volgende editie.

Nazomertreffen in de Ardennen

De locatie in Poupehan was ons al bekend van het openingstreffen twee jaar geleden. Een prima camping aan de rivier de Semois. De camping zelf ligt op een eilandje en wordt gerund door een Nederlands koppel. Er is een friterie en een café op het terrein en, zo blijkt, ook ingerichte huurtenten.
Nooit eerder hebben we een huurtent nodig gehad, maar de weersvoorspellingen waren niet zo best, met wat geluk konden we de laatst beschikbare tent nog reserveren!
Lunch
We vertrekken donderdags richting Wezup. We hebben daar om 10 uur afgesproken om samen met Gertjo wat landmarks in België op de gevoelige plaat vast te leggen. Op wat dreigende wolken na lijken de weergoden goedgestemd. Het blijft droog en eigenlijk is het prima motorweer. Niet te warm, niet te koud en droog.
In Tilburg stoppen we even om te tanken en op het Piusplein drinken we een kopje koffie. Vanaf hier gaan we binnendoor naar Brussel waar we het Atomium zullen opzoeken.
Atomium
Omdat we een mooie route rijden, duurt het aardig lang voordat we de eerste landmark eindelijk op de foto hebben. We hadden eerst de Landmark in Antwerpen nog aan kunnen doen, maar die hebben Wiel en ik al eerder dit jaar gehad. Gertjo gaat deze volgende week doen met Peter en Lucia. Na het Atomium proberen we Brussel uit te geraken, maar allez, das zo helemál niet gemakkelijk. Door de route, het herberekenen en alle verkeerslussen is mijn Garmin het spoor bijster en ik uiteindelijk ook. Op de vluchtstrook in de file zet ik de garmin aan naar de eerstvolgende landmark zodat we in de file aan de overkant ook weer een stukje terug moeten. Een beetje chagrijnig en op zoek naar een kopje koffie, hup gauw door naar het café ‘Verzekering tegen de grote dorst’, de volgende landmark
Grote dorst
Helaas is het dicht en dus gaan we spoedig op zoek naar een plekje om wat te drinken. Het duurt even, maar dan belanden we in een alleraardigs belgische kroegje in een verlaten dorpje wat zowaar open is.
De laatste landmark van vandaag is Manneke Pis in Geraerdsbergen. Wat een klein ‘lullig’ beeldje zeg!
We gaan in tempo door naar Bon-Secours (bij Peruwelz), hier heeft Gertjo een hotel geboekt. Het blijkt dat ze een ‘s’ zijn vergeten in hun naam. Het is inmiddels meer een hostel geworden. Maar meer hebben we niet nodig en de prijs is ook des-hostels!
We zijn behoorlijk gaar van het rijden, toch zo’n 450km gereden vandaag. Gelukkig zijn in het dorpje diverse eettentjes te vinden, dus we schuiven na een heerlijk biertje aan tafel in Le Petit Moulin.
Naast het hotel staat een immense basiliek en daarachter, zo zal de volgende ochtend blijken. ligt de franse grens.
De volgende ochtend stijgen we om 9 uur op. Het is begonnen met zachtjes regenen dit is de enige bui voor vandaag. We slalommen via landmark 61 in Frankrijk steeds langs de grens tussen België en Frankrijk om via Belgisch op twee na lelijkste regio eindelijk wat groenere wegen tegen te komen. We hebben vandaag in totaal 5 landmarks af te gaan, maar de vaart zit er door het geslalom en de drukke casino-dorpjes niet in.
Borgloon
Via de enorme Scheepslift (Landmark 87) en de verschuilplek van Hitler (Landmark 90) komen we in Dinant (Landmark 86) aan. Die in Dinant is wel bijzonder. De saxofoons op de brug. Het is inmiddels ver in de middag en we hebben nog 1 landmark op de route naar Poupehan staan. Ons rest alleen nog het boskapel in Orchimont (Landmark 81).
Helaas voor ons is de enige regenbui van vandaag nog altijd niet beëindigd en we rijden dan ook al uren doorweekt rond. De broeken, laarzen en jassen houden het niet al lang niet meer en van alle kanten word onze kleding laag voor laag nat en koud.
Even voor 17 uur rijden we dan de camping op.
Camping2
Gelukkig zijn we nog op tijd om brood voor de volgende dag te bestellen. We stallen alle laagjes kleding uit in de voortent over stoelen en een droogrek. Het café gaat iets eerder open dan aangekondigd en daar kunnen we lekker warm zitten, wat drinken en eten. De meesten bestellen bij de friterie, maar wij hebben voor 1 avond te eten mee. 3 dagen friet achter elkaar is ons te gek. Om 20 uur gaan we naar de tent om ons eten op te warmen. Uiteindelijk zijn we niet eens meer naar het café teruggegaan, die enige regenbui van vandaag ging zowaar over in een stortbui!
Pas in de ochtend stopt het tussen de stortbuien door ook met harder en zachter regenen.
Wiel en Gertjo gaan nog toch nog even een landmark aandoen in de buurt. Ikzelf heb geen zin om mijn kleddernatte pak aan te trekken en kies ervoor om te zorgen dat alles droog wordt voor we morgen vertrekken. Ondertussen kan ik mooi het geouwehoer aanhoren van de overige Guzzisten. Marja heeft met haar zoon en dochter de tent naast ons, maar vertrekken vandaag eerder dan gepland omdat haar zoon zich zo beroerd voelt. Theo vertrekt ook om medische redenen. Rob was, net als Theo, al een dag eerder op de camping. Rob besluit richting huis te rijden.
Huisje
Rob heeft alles kalm aan ingepakt en komt tot de ontdekking dat zelfs zijn beide slaapzakken nat zijn geworden vannacht. Inmiddels is John aangekomen met zijn Yamaha zijspan vanuit Baraque Michel om ook te ontdekken dat zijn waterdichte topkoffer een plas water heeft meegebracht.
Rob heeft inmiddels alles, zonder te mopperen, ingepakt en opgebonden als blijkt dat de 850 t3 ook niet van water houdt. Hij wordt helemaal leeggestart als er ineens wat leven hoorbaar is. Via de Lamborghini Tractor krijgen de heren de t3 weer aan en kan ook Rob eindelijk op huis aan.
Natte kleding
Wiel en Gertjo komen na 2 uurtjes rijden weer aangereden. Hun pakken zijn ietsje pietsje droger dan bij vertrek. Dat komt goed uit.
De overige natte zooi is hangt de tent en buiten over al het meubilair gedrappeerd. Ook daarbij is er wel wat drooggeblazen en zodoende past om 14 uur alles wat nog nat is netjes op het wasrek als het weer begint met regenen.
Morgen zal het beter worden en eigenlijk valt deze zaterdag ook weinig nattigheid in vergelijking met de vrijdag. De Semois lijkt even rustig en bedaard als altijd te stromen, dus de zorgen om een eventuele watersnoodramp zijn ook verdwenen.
Met een frieteke in het café op de camping wachten we op Jan Sybren, die om iets later aanschuift zodat de toercommissie ook nog een vergadering houdt op de locatie. Behalve Maarten is namelijk iedereen aanwezig.
Terwijl de barman een fantastische playlist langs laat gaan, wordt om een uur of 22 de verlichting gedimd naar disco verlichting en hallucineren we allemaal weg met Pink Floyd en een Brugse Zot.
Al met al toch een geslaagd treffen voor de diehards die Poupehan aan de Semois toch steeds weer weten te vinden.
Camping1

Rondje Noord

Het stond al een tijdje op de planning, de laatste landmarks van de MGCN Landmarkrally 2017 in Nederland rijden. In maart hebben we al veel punten op de foto gezet, meteen ook een aantal in België, maar nu zijn de laatste 8 landmarks voor 2017 aan de beurt in Noord Nederland.
Bijna traditiegetrouw rijden we de noordelijkste landmarks met Gertjo en hij heeft een mooie route in elkaar gezet. De overnachting staat gepland op de motorcamping ’t Witveen in Eastermar. Kunnen we daar ook eens de boel verkennen.
We bestellen mooi weer en rijden in de ochtend naar Gertjo. Eerst samen lunchen, we vertrekken uiteindleijk pas om 14 uur uit Kampen, dus snel op pad naar nummer 1 van de 4 die vandaag op de planning staan. Eerst de Orka in Urk. (of is het óp Urk?)
Het eerste deel van de route bestaat uit redelijk wat provinciale wegen, maar zo schieten we tenminste een beetje op.
Na dit stukje ‘kilometers maken’, slingeren we een aantal elfstedendorpjes door. Eén daarvan hebben we nodig voor de volgende landmark. We rijden door Gytsjerk naar de brug. Deze brug is helemaal betegeld met blauwe portretfoto’s. Van een afstand zie je er schaatsers in. De kleuren hebben ze zo geschakeerd dat alle portretjes samen het beeld van de schaatsers vormen. Gaaf!
Brug
Ter plekke een korte pauze bij het gemaal en we vertrekken weer . We blijven nog even in Friesland, want we moeten naar Hinde lopen euhhh we rijden naar Hindeloopen.
Waarom doet dit me toch aan Seth Gaaikema denken?!
In Hindeloopen rijden we het XXS Museumplein op en rijden een rondje rond de XXL Rietveldstoel. Aan het plein is een museum gevestigd en daarom heet het dus Museumplein. De 3 meter hoge Rietveld stoel wankelt wel een beetje als we erop proberen te klimmen, maar de foto is in elk geval geslaagd. De stoel is beschilderd door Hindelooper schilders, dat maakt het nog extra bijzonder. We stappen weer op en zoeken een plekje aan de haven om wat te drinken. Mooi plaatsje en de route wordt ook steeds mooier rond deze kleine vissersdorpjes. Deze streek voelt wel als thuiskomen, waarschijnlijk door alle houten huisjes.
Hindeloopen
We gaan verder naar Lauwersoog. Het is nog een heel stuk rijden, maar gelukkig niet zo druk op de weg. Onze wens naar mooi weer is gehoord, maar we zien niet zoveel fietsers en motoren op de weg. Gek eigenlijk.
Bij Lauwersoog rijden we om het Lauwersmeer heen, langs de parallelweg staat een enorm metalen bord ter ere van de zeearend in het Nationaal park. Dit is de landmark.
Zeearend
Vanaf hier gaan we naar de camping, waar we een blokhut hebben geregeld. Even onderweg nog wat dineren. Het enige dat open is in de buurt is een snackbar. Nou vooruit dan maar. De camping is helemaal leeg ondanks dat het mooi weer is en midden in juli. Vreemd.
We zitten toch gezellig buiten met de eigenaren en verhuizen later naar binnen in de schuur.
Camping
De ochtend voelt klam en koel. Na het ontbijt, dat door Hinke en Jan van ’t Witveen werd verzorgd, vertrekken we naar Drachten. Het is even zoeken naar de landmark. Ik had al wat moeite gehad de exacte locatie te vinden zodat we met Garmin direct naar dit beeldje zouden kunnen rijden, maar op de een of andere manier wil ook Garmin er helemaal niet naartoe. Hoe dan ook, hebben we op tijd in de gaten dat Garmin ineens het punt van Drachten heeft overgeslagen en we rijden even een stukje terug, rechtstreeks naar het beeld. Daar zetten we de route weer aan en rijden verder richting Groningen.
We rijden in de punt waar Friesland, Groningen en Drenthe in elkaar overgaan en zodoende pakken we eerst nog een landmark in Drenthe. Het is een woning in Veenhuizen. Het staat buiten het dorp, waar de iets grotere woningen staan. Deze woningen werden destijds (rond 1900) bewoond door de wat hogere ambtenaren die personeel waren van de verschillende gestichten in Veenhuizen. In het huis ‘Flink en Vlug’ woonde de gymnastiekleraar.
We zien verder niet veel van het nogal toeristische dorp, maar even erbuiten stoppen we bij het zogeheten oudste bos van Nederland. Het bos “Norgerhout” of wel Nörgerholt stamt waarschijnlijk uit de 9e of 10e eeuw en zal inderdaad tot de oudste bossen van Nederland horen. We spreken de eigenaresse van het restaurant wat tegen het bos aan ligt. Ze vertelt allerlei spannende verhalen over de ontsnapte gevangenen die via het bos bij het restaurant aan kwamen voor hulp, kleding en geld. Het was allemaal niet zo’n pretje. Wat nu als ‘attractie’ neergezet wordt, was voor de omwonenden helemaal niet zo leuk. De voortvluchtigen schuwden geen geweld en van sommigen van hen is nooit meer wat vernomen.
Na een welverdiend kopje oploskoffie gaan we op pad naar Garrelsweer. Het is zo’n 30 kilometer rijden en gaan de provincie Groningen in. We kunnen de Kloostermolen niet zo één-twee-drie vinden. We zien de molen wel middenin het weiland, maar er moet een weg zijn die er naar toe leidt. Daar zal ook een hek zijn met het MGCN-logo erop. Het was de gedachte van Landmarkmeester Maarten dat we dan langs dat hek zouden we rijden. Zijn zus woont namelijk naast de molen. Ik heb eerder deze week al met haar man Rob gesproken, ze weten dat we komen. De molen is een oude poldermolen uit 1877 en opgeknapt in 2014. Hij zit er schitterend uit en heeft heel bijzondere wieken.
Uiteindelijk rijden we om 13 uur het pad op en Rob en Joy staan ons op te wachten bij hun houten huis. Het is al een aantal jaren geleden dat we ze gezien en gesproken hebben en het is een gezellig weerzien. Wat een geweldige woning op een fantastische plek!! We krijgen zelfs een uitgebreide lunch voorgeschoteld en gaan na ruim een uur met een voldaan en gevuld gevoel weer het pad af naar de bewoonde wereld.
Molen
Lunchpost
Nog 1 landmark te gaan dit weekend en die is maar 7 kilometer verderop. In Appingedam rijden we naar de krukas. Een enorm gevaarte midden op de straat
Hij is daar in 1980 neergezet als geschenk van Jan Brons. De krukas komt dan ook uit een Bronsmotor. De fabriek die deze motoren maakte is nog altijd gevestigd bij Appingedam.
Krukas
Na het behalen van de laatste landmark rijden we zuidwaarts. De volgen de route, die nog altijd binnendoor gaat. Echter zijn we het na een uur zo zat! We stoppen voor krijgsraad. De stoom komt namelijk letterlijk uit onze oren. WAAR komen al deze mensen in die auto’s vandaan, maar erger nog, WAAR hebben ze hun rijbewijs gehaald. Men rijdt doodleuk met een gangetje van 20km/u een dorpje binnen, Slingeren besluiteloos rond. Je durft ze alleen met een rotgang in te halen uit angst dat ze INEENS besluiten linksaf te slaan of met een grote bocht naar links toch rechtsaf te rijden…..
We gaan daarom de kortste weg volgens. Gertjo buigt af voor familiebezoek in Emmen, wij vervolgen de N34 naar huis. Gertjo komt op de terugweg nog even langs om gezamelijk het weekend af te sluiten.
Een geslaagd weekend en met punten voor Nederland ‘in the pocket’!

5e Moto Guzzi Grand Tour 2016

Oftewel, het is weer een ‘even jaartal’, dus tijd voor de GT!
Verzamelpunt is camping “In den Hof” in Heerlen. Daar kun je meteen je tentje neerzetten of nog beter: een stapelbed regelen. Het is helemaal volgeboekt door meerdere motorgroepen.

Ondanks dat er bij de reservering nog een aantal bedden vrij waren in zalen, besloten we bij Maarten te slapen. We hebben immers genoeg familie en vrienden rondom Heerlen wonen en dan verschijnen we in elk geval fris en uitgerust aan de start 🙂

De GT houdt in: 1000km binnendoor rijden, we gaan dit jaar naar Sauerland en luxe ook, want het is een hotel-evenement geworden. Fijn! Dat scheelt 3 keer een tentje opzetten in de schemer.
Het t-shirt en de stempelkaart hebben we vrijdagavond al opgehaald en meteen zien we wie er allemaal nog meer meerijden. Dat belooft gezellig te worden!
fullsizeoutput_4f4e
We rijden dit keer met zijn tweeën, omdat we, na een onfortuinlijke trip vorig jaar oktober in de Dolomieten, niet zoveel meer hebben gereden in heuvelachtig gebied.
(Na lekkage met slippartij en koprol tegen een muurtje met een gebroken ruggewervel als gevolg met de bijbehorende hersenschudding en kneuzingen, zijn we destijds vroegtijdig afgehaakt en huiswaarts gegaan met vervangend vervoer).
img_0132
We zijn goed op elkaar ingespeeld, dus we rijden de GT lekker met zijn tweeën op eigen tempo. Drie weken geleden hebben we met Gert Jo in Luxemburg even ‘proef’ gereden. Weer even wennen en feeling krijgen met de motor, maar dat ging na een half uurtje bochtjes sturen al stukken beter. Weliswaar nog niet op de Guzzi, die wordt vooral voor ritjes in de buurt gebruikt momenteel.
Dag 1
Om 8 uur rijden we zaterdag het terrein op van de camping en nog geen 10 minuten later zijn we onderweg. Een wonderlijk begin van de route, mijn vierkante banden zijn al vrijwel rond voordat we de grens met België bereiken! Wat is Limburg dan mooi 😀
img_0106
Via Belgie rijden we Duitsland in ogenschijnlijk een rechte lijn op de kaart….niets is minder waar. Het lijkt wel Zuideuropa af en toe, de temperatuur, de omgeving en de rust op de weg. Wauw!
img_0134
img_0139
De lunchpost bereiken we om 14 uur pas, we rijden ongeveer in de middenploeg als ik zie wie er allemaal al hebben afgetekend.
img_0112
img_0137
img_0115
img_0113
Hamburgers, soep, broodjes, koffie, sap. Aan alles is gedacht door ons sexy-duo Jolanda en Wilfrank.
We zitten al 6 uur op de motor en dat gaat zijn tol eisen wat betreft concentratie en rugpijn. Garmin meldt dat het nog 121km is naar het hotel, dat is evengoed nog zo’n 2 uur rijden zonder stops. We rijden nog een stukje van de route en besluiten dan een kortere weg (zonder snelwegen dan) te pakken. Om 17 schuiven we aan bij de eerste deelnemers bij het hotel voor een biertje.








Het duurt tot ca 19.45 voordat iedereen binnen is, en om 20 uur schuiven we aan bij het buffet wat keurig verzorgd is voor iedereen.
Dag 2
Zondag starten we na het ontbijt om 8.30 in de aanhoudende regen. Wie weet is het buiten dit gebied al beter. Helaas gaan we het gebied helemaal niet uit tot de lunch hahaha. Wat een mooie wegen hier rondom Winterberg en Siegen! Geweldig. Helaas wel 4 uur regen gehad van de 5 uur tot de lunchpost. Waar anderen hun regenpak uittrokken, heb ik tijdens een zonnig moment mijn drijfnatte kleding verwisseld voor droge. 





Helaas voor ons allen gingen een half uur de sluizen pas echt open en hup: alles weer drijfnat grrrr. Ook dit is GT en dus afzien.

Bij de lunchpost warmen we op aan de soep met knakworsten en koffie. 
Wat een verschil met gisteren.
We bevinden ons net ten oosten van het Ruhrgebiet, wat het voor ons gunstig maakt om oostelijk daarvan naar het noorden (richting huis) te rijden. 
Onze overnachting bij Wilfrank diezelfde avond valt dus letterlijk in het water, zeker zonder droge kleren met nog zo’n 5 uur rijden in het vooruitzicht.
We melden ons af en vrijwel gelijktijdig met ons gaan ook Pieter en Netty huiswaarts.
We komen hen 2 kilometer verderop weer tegen op de vluchtstrook. Na een glijpartij door spoorvorming gevuld met water (en olie?) waar ik ook doorheen glibberde stond alles en iedereen weer rechtop op de vluchtstrook. Verbaasd over wat er gebeurde en bij hen dus net mis ging, is het gelukkig met een sisser afgelopen. Pfff Netty had écht een engeltje mee en haar motor waarschijnlijk nog een groter exemplaar, want de V-strom gleed zo de autobahn op!
We rijden het gebied uit en meteen zien we de zon. Het waait wel behoorlijk hard en de weg is her en der nat door overtrekkende buien. We zien dan ook elke 10 kilometer wel een auto of motor met pech of brokken staan.


Via Dortmund, Munster steken we door naar het westen om bij Gronau weer noordelijk te gaan en via Nordhorn naar huis.

 Ondanks dat we de GT niet volledig hebben gereden, hebben we toch beide dagen zo’n 8 uur op de motor gezeten.
Leuk ook om te zien dat de groep GT’ers in de kern dezelfde groep blijft, waarvan je sommigen ook alleen maar treft bij hetzelfde evenement.
Gert Jo, wat een fantastische routes!! En een goede keuze hotel, lekker centraal en goed uitgerust, dank ook voor Jolanda en Wilfrank, die ook menig hoosbui hebben moeten trotseren met hun pop-up lunchcafé.