Nazomertreffen in de Ardennen

De locatie in Poupehan was ons al bekend van het openingstreffen twee jaar geleden. Een prima camping aan de rivier de Semois. De camping zelf ligt op een eilandje en wordt gerund door een Nederlands koppel. Er is een friterie en een café op het terrein en, zo blijkt, ook ingerichte huurtenten.
Nooit eerder hebben we een huurtent nodig gehad, maar de weersvoorspellingen waren niet zo best, met wat geluk konden we de laatst beschikbare tent nog reserveren!
Lunch
We vertrekken donderdags richting Wezup. We hebben daar om 10 uur afgesproken om samen met Gertjo wat landmarks in België op de gevoelige plaat vast te leggen. Op wat dreigende wolken na lijken de weergoden goedgestemd. Het blijft droog en eigenlijk is het prima motorweer. Niet te warm, niet te koud en droog.
In Tilburg stoppen we even om te tanken en op het Piusplein drinken we een kopje koffie. Vanaf hier gaan we binnendoor naar Brussel waar we het Atomium zullen opzoeken.
Atomium
Omdat we een mooie route rijden, duurt het aardig lang voordat we de eerste landmark eindelijk op de foto hebben. We hadden eerst de Landmark in Antwerpen nog aan kunnen doen, maar die hebben Wiel en ik al eerder dit jaar gehad. Gertjo gaat deze volgende week doen met Peter en Lucia. Na het Atomium proberen we Brussel uit te geraken, maar allez, das zo helemál niet gemakkelijk. Door de route, het herberekenen en alle verkeerslussen is mijn Garmin het spoor bijster en ik uiteindelijk ook. Op de vluchtstrook in de file zet ik de garmin aan naar de eerstvolgende landmark zodat we in de file aan de overkant ook weer een stukje terug moeten. Een beetje chagrijnig en op zoek naar een kopje koffie, hup gauw door naar het café ‘Verzekering tegen de grote dorst’, de volgende landmark
Grote dorst
Helaas is het dicht en dus gaan we spoedig op zoek naar een plekje om wat te drinken. Het duurt even, maar dan belanden we in een alleraardigs belgische kroegje in een verlaten dorpje wat zowaar open is.
De laatste landmark van vandaag is Manneke Pis in Geraerdsbergen. Wat een klein ‘lullig’ beeldje zeg!
We gaan in tempo door naar Bon-Secours (bij Peruwelz), hier heeft Gertjo een hotel geboekt. Het blijkt dat ze een ‘s’ zijn vergeten in hun naam. Het is inmiddels meer een hostel geworden. Maar meer hebben we niet nodig en de prijs is ook des-hostels!
We zijn behoorlijk gaar van het rijden, toch zo’n 450km gereden vandaag. Gelukkig zijn in het dorpje diverse eettentjes te vinden, dus we schuiven na een heerlijk biertje aan tafel in Le Petit Moulin.
Naast het hotel staat een immense basiliek en daarachter, zo zal de volgende ochtend blijken. ligt de franse grens.
De volgende ochtend stijgen we om 9 uur op. Het is begonnen met zachtjes regenen dit is de enige bui voor vandaag. We slalommen via landmark 61 in Frankrijk steeds langs de grens tussen België en Frankrijk om via Belgisch op twee na lelijkste regio eindelijk wat groenere wegen tegen te komen. We hebben vandaag in totaal 5 landmarks af te gaan, maar de vaart zit er door het geslalom en de drukke casino-dorpjes niet in.
Borgloon
Via de enorme Scheepslift (Landmark 87) en de verschuilplek van Hitler (Landmark 90) komen we in Dinant (Landmark 86) aan. Die in Dinant is wel bijzonder. De saxofoons op de brug. Het is inmiddels ver in de middag en we hebben nog 1 landmark op de route naar Poupehan staan. Ons rest alleen nog het boskapel in Orchimont (Landmark 81).
Helaas voor ons is de enige regenbui van vandaag nog altijd niet beëindigd en we rijden dan ook al uren doorweekt rond. De broeken, laarzen en jassen houden het niet al lang niet meer en van alle kanten word onze kleding laag voor laag nat en koud.
Even voor 17 uur rijden we dan de camping op.
Camping2
Gelukkig zijn we nog op tijd om brood voor de volgende dag te bestellen. We stallen alle laagjes kleding uit in de voortent over stoelen en een droogrek. Het café gaat iets eerder open dan aangekondigd en daar kunnen we lekker warm zitten, wat drinken en eten. De meesten bestellen bij de friterie, maar wij hebben voor 1 avond te eten mee. 3 dagen friet achter elkaar is ons te gek. Om 20 uur gaan we naar de tent om ons eten op te warmen. Uiteindelijk zijn we niet eens meer naar het café teruggegaan, die enige regenbui van vandaag ging zowaar over in een stortbui!
Pas in de ochtend stopt het tussen de stortbuien door ook met harder en zachter regenen.
Wiel en Gertjo gaan nog toch nog even een landmark aandoen in de buurt. Ikzelf heb geen zin om mijn kleddernatte pak aan te trekken en kies ervoor om te zorgen dat alles droog wordt voor we morgen vertrekken. Ondertussen kan ik mooi het geouwehoer aanhoren van de overige Guzzisten. Marja heeft met haar zoon en dochter de tent naast ons, maar vertrekken vandaag eerder dan gepland omdat haar zoon zich zo beroerd voelt. Theo vertrekt ook om medische redenen. Rob was, net als Theo, al een dag eerder op de camping. Rob besluit richting huis te rijden.
Huisje
Rob heeft alles kalm aan ingepakt en komt tot de ontdekking dat zelfs zijn beide slaapzakken nat zijn geworden vannacht. Inmiddels is John aangekomen met zijn Yamaha zijspan vanuit Baraque Michel om ook te ontdekken dat zijn waterdichte topkoffer een plas water heeft meegebracht.
Rob heeft inmiddels alles, zonder te mopperen, ingepakt en opgebonden als blijkt dat de 850 t3 ook niet van water houdt. Hij wordt helemaal leeggestart als er ineens wat leven hoorbaar is. Via de Lamborghini Tractor krijgen de heren de t3 weer aan en kan ook Rob eindelijk op huis aan.
Natte kleding
Wiel en Gertjo komen na 2 uurtjes rijden weer aangereden. Hun pakken zijn ietsje pietsje droger dan bij vertrek. Dat komt goed uit.
De overige natte zooi is hangt de tent en buiten over al het meubilair gedrappeerd. Ook daarbij is er wel wat drooggeblazen en zodoende past om 14 uur alles wat nog nat is netjes op het wasrek als het weer begint met regenen.
Morgen zal het beter worden en eigenlijk valt deze zaterdag ook weinig nattigheid in vergelijking met de vrijdag. De Semois lijkt even rustig en bedaard als altijd te stromen, dus de zorgen om een eventuele watersnoodramp zijn ook verdwenen.
Met een frieteke in het café op de camping wachten we op Jan Sybren, die om iets later aanschuift zodat de toercommissie ook nog een vergadering houdt op de locatie. Behalve Maarten is namelijk iedereen aanwezig.
Terwijl de barman een fantastische playlist langs laat gaan, wordt om een uur of 22 de verlichting gedimd naar disco verlichting en hallucineren we allemaal weg met Pink Floyd en een Brugse Zot.
Al met al toch een geslaagd treffen voor de diehards die Poupehan aan de Semois toch steeds weer weten te vinden.
Camping1

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.