Nordkapp 2018; de voorbereidingen

Afgelopen weken, in juni 2017, reden we naar de Nordkapp in Noorwegen met onze auto. Het doel is om daar aan te komen, maar bovenal het hotel, de campings en het hostel te bezoeken dat we in 2018 met de Moto Guzzi Club Nederland zullen bezoeken. Dan maken we dezelfde reis met een hele groep mensen.
We maken afspraken ter plekke en willen kijken wat de uitgezochte overnachtingslokaties te bieden hebben. Zo kunnen we de juiste hutten die bij elkaar gegroepeerd zijn uitzoeken, gegevens verzamelen, foto’s maken en bedden testen 😉
En natuurlijk is het wel zo relaxed in de auto zo’n reis samen te maken, af te wisselen met rijden en vooral heeeeel veeeeel foto’s (1200…) te kunnen maken onderweg.

Etappe 1: Huis – Zarpen (Dld)

We vertrekken in de middag richting de grens met Duitsland. Dan richting Bremen om via Hamburg binnendoor in het lieflijke plaatsje Zarpen te eindigen. Hier zit een motorvriendelijk hotel met genoeg bedden voor 35 personen. We checken in en zullen later een korte rondleiding krijgen van de eigenaar. Inmiddels heeft de chef bedacht dat we beter een andere kamer kunnen nemen bovenin met een groot dakterras! Altijd fijn 🙂
De reden is een feest in de zaal beneden, dat nogal luidruchtig zal verlopen.
In onze nieuwe kamer, treffen we op het dakterras onze ‘buren’ Pelle en Sanna. Twee Zweden, beiden op een BMW motor. Ze zijn een weekendje in Duitsland aan het toeren en boodschappen aan het inslaan.
We eten eerst beneden en treffen elkaar na het eten weer op het balkon om verder te kletsen. Gedwongen door de muggen, verplaatsen we naar binnen met meegebrachte biertjes en wijn.
We wisselen nog adressen uit en zij hebben nog wat tips voor onderweg die ze door zullen mailen. Altijd leuk!

Etappe 2: Zarpen (DLD) – Skivarp (S)

Na het ontbijt nemen we afscheid van Pelle en Sanna en zwaaien ze uit. We rijden


eigenlijk dezelfde weg, zij moeten 18km voor onze eindbestemming van vandaag zijn. Daar wonen ze in Anderslöv.
Zij hebben echter de boot Puttgarden-Rødby geboekt. Deze durfde ik niet te boeken vanwege een aanstaande crematie binnen de familie. De dag voor vertrek was de boot zo duur, dat we besloten via de tolbruggen te rijden. Een in Denemarken (Størebelt) en de grensbrug (The Bridge) naar Zweden (Øresund).
We kijken daar op de kaart hoe de route van Pelle en Sanna zal verlopen en schatten dat we tegelijkertijd aan zullen komen.
Omdat we even een sanitaire stop hebben bij het informatiepunt van Småland, blijven we even de snelweg in de gaten houden en inderdaad, ze komen voorbij gereden op hun 750GS en 1200GS. Goed getimed!
Omdat we op vakantie zijn en niet perse de hele rit aan de MGCN gaan wijden, besluiten we bij een vriend te overnachten in Zuid-Zweden. Hij heeft een klein appartement (stuga) in de helft van zijn garage gebouwd. In 2013 hebben we hem eerder bezocht en sindsdien altijd contact gehouden. Een heel leuk weerzien met hem, Martin en zijn vrouw Charlotte.

Etappe 3: Skivarp (S) – Röstånga (S) – Lidköping (S)

Zoals we van Martin gewend zijn, komt hij ’s ochtends nog even met de kaart in de stuga om wat mooie weggetjes aan te wijzen. Hij is gepensioneerd machinist en heeft heel Zweden gezien. Maar ook met zijn BMW-motor heeft hij heel het land doorkruist, dus tips geven kan hij als de beste. Met zijn gekregen Moto Guzzi shirt aan, zwaait Martin ons uit op weg naar ons doel, de Nordkapp.
Martin, tills nästa gång! tack

We rijden binnendoor naar de eerste camping om deze te bekijken en af te spreken met de eigenaar. We slapen er niet, omdat we al bij Martin hebben overnacht. De camping moeten we even zoeken, maar blijkt goed geschikt voor volgend jaar. Helaas zit er dan wel een andere eigenaar, dus zullen we alles met hem moeten regelen. We rijden door naar Lidköping, camping Krono. Hier wist ik van te voren al dat het wellicht niet zo geschikt zal zijn. We wagen het erop en boeken een stuga. Na een korte blik hebben we hier al spijt van en we zijn verder niet eens meer in gesprek gegaan met een eigenaar of medewerker. Wat onvriendelijk, duur en massaal daar. De stuga is erg klein, mist de kitchenette en het water plus wasbak wat wel op de plattegrond staat ingetekend. Geen aanrader dus. Wel genoeg plek voor een groep, nette sanitair en gezamenlijke keuken, maar veel te duur.
We zoeken ter plekke een andere camping. Wiel vindt er een die geschikt lijkt te zijn voor een grotere groep en daar rijden we ’s avonds nog naartoe. Het is ruim een half uur verder en ligt tegen een natuurgebied aan bij Hällekis. Heel wat anders dan midden in de stad. De eigenaar is ontzettend vriendelijk en laat ons over zijn terrein dwalen. We wisselen gegevens uit en hebben spijt dat onze spullen nog in Lidköping liggen. Wat een mooie locatie heeft deze vent voor zijn camping. Een fantastische weg er naartoe door hele oude dorpjes, slingerend langs de bossen, hertjes en de ondergaande zon. Op de camping zelf  een kleine vuurtoren en uitzicht over het meer. Dat belooft wat voor volgend jaar!

Etappe 4: Lidköping (S) – Trollhättan (S) – Ed (S)

We gaan westelijk langs het meer omhoog omdat we naar Trollhättan willen met de auto. We gaan naar het Saabmuseum. Het is om 11 uur open en een kwartier later staan we er.


Wat foto’s gemaakt buiten en een paar malloten met Saab 96 en 99 buiten rond zien scheuren door de wijk. Geweldig! Binnen is het natuurlijk een grote commerciële toestand, maar wel staan er alle modellen en dat maakt het toch een heel bijzondere collectie. Verder is er nog een kleine Saab-butik, waar we een sticker voor onze Sæby kopen en een souvenir.
We zijn weer wat blijer geworden en rijden door naar Ed (S). Hier is een camping die we met de groep op de terugweg aandoen, maar aangezien we toch langs deze kant van het meer omhoog rijden, stoppen we hier voor deze nacht. Een goede camping, maar nog lang niet in orde voor het seizoen. Ze zijn nog druk aan het schilderen, timmeren. Bij ons huisje zijn de goten eraf gehaald en is de zijkant ongeschilderd. Ze komen wel laat op gang hier. Met de eigenaresse is goed te praten en is heel flexibel.
We eten er pizza op het terrein en nemen een biertje erbij. Dat laatste hadden we beter niet kunnen doen, deze kostte omgerekend zo’n €8 per halve liter. We wisten dat alcohol duur was, maar dit slaat alles. We laten het Guzzi-biertje, een Falcon, ons wel smaken


en de pizza eten we in de stuga. We hebben prachtig uitzicht op het meer en genieten van het zweedse bos.

Etappe 5: Ed (S) – Orsa (S)

Vandaag gaan we meters maken, en wel noordwaarts. De bedoeling is om in Orsa terecht te komen. Dan zijn we weer op de route zoals gepland. We komen voor Karlstad de E45 tegen, deze weg zullen we nog veel zien deze week. Volgend jaar zullen we de 64 opgaan richting Orsa. We rijden nu per toeval langs een prachtig stukje Zweden, dat voor ons ook nieuw is.
In Sunne treffen we een fantastische diner in ‘the middle of nowhere’. Het


is net alsof je in Amerika staat, een diner met alles erop en eraan op een kale vlakte. We lunchen er met een grote grijns en vertrekken in de stromende regen (de Zweedse zomer) op weg naar Mora. Vanaf Mora kennen we de weg beter, we zijn hier eerder geweest en wederom rijden we langs de motorclub van Mora. Zij verhuren ook stuga’s, maar ons doel is Orsa, iets verderop langs de E45. In Orsa treffen we, net als in Lidköping een hele grote camping, maar deze mensen hebben het heel mooi opgezet en gelegen aan een meer.

Het terrein is verdeeld in kleinere stukken, hierdoor oogt het veel vriendelijker. We krijgen de sleutels van meerdere hutten en ook van het hostel om deze te bekijken. We noteren het een en ander aan nummers en prijzen en besluit zelf deze nacht in het hostel te slapen. Er blijkt verder niemand bij te komen, dus we hebben het hele hostel voor onszelf, met grote keuken en livingroom. Wat een luxe.

Etappe 6: Orsa (S) – Hammerdal (S) – Dorotea (S)

Verder noordwaarts. We blijven vandaag rond de E45 hangen. Waar we in Nederland gewend zijn dat dit de doorgaande snelle wegen zijn, is dat in Zweden niet zo. Een doorgaande snelle(re) weg, maar daar is ook alles mee gezegd. Het is soms akelig smal, er staan niet altijd strepen op de weg en hoe noordelijker we komen, hoe meer gravel er ligt. De zijwegen houden ook vrijwel allemaal na 10 meter op en de auto’s daarop verdwijnen met stofwolken het bos in.

We rijden via Sveg naar Östersund, een van de tips van Martin om te bezoeken, maar stoppen er niet. We nemen hier geen tijd voor vandaag, omdat we onderweg hebben besloten een camping van 4 jaar geleden te bezoeken in Dorotea, net in Lapland.
100km voor Dorotea komen we in Hammerdal bij de camping die ik voor volgend jaar in mijn hoofd heb. De Engelsen die het runnen zijn ontzettend enthousiaste ondernemers en we zijn helemaal verkocht! Wat een leuke plek met een positieve vibe.
Met positieve gevoelens rijden we door naar Dorotea waar we dezelfde Hollandse eigenaren treffen als 4 jaar terug. De camping ziet er ook hetzelfde uit als 4 jaar geleden, alleen kan het nu hier en daar wel wat verf gebruiken. Het geplande nieuwe restaurant wat op hun site staat, is in geen velden of wegen te bekennen.
We worden ook ‘in de wacht’ gezet door de eigenaar en treffen we alleen maar Hollanders die korting verwachten met pasjes en lidmaatschappen en zeuren over van alles en nog wat. pffff. Waren we toch maar in Hammerdal gebleven, want wát kunnen die Hollanders zeiken, ik zou er ook moedeloos van worden als eigenaar.

Etappe 7: Dorotea (S) – Jokkmokk (S)

Deze etappe hebben we in tegengestelde richting in 2013 gereden, toen zijn we niet verder gekomen dan Jokkmokk. Daar ligt de poolcirkel met een monument, souvenirwinkel en parkeerplaats. Leuk om te bezoeken en dit keer dus met de auto.
Sæby leert het Zweeds aardig vlot en tuft lekker door. We houden inmiddels wel het aantal tankstations onderweg in de gaten voor volgend jaar. Met de auto kunnen we ver komen, maar sommige motoren moeten elke 200km tanken. Soms komen we 75km lang geen tankstation tegen, dus dat soort stupide problemen moeten we zien te voorkomen. Via Vilhelmina, Storuman en Arvidsjaur rijden we de E45 verder omhoog. In Jokkmokk is het even zoeken naar de camping, net als de man op de California Jackal die we nog net zagen bij de poolcirkel. We treffen hem echter niet op de camping, wat wel jammer is natuurlijk.

De camping ziet er prima uit. In Nederland zou je het aanzien als asielzoekerscentrum en dat zijn we natuurlijk ook, tenminste voor deze avond.

Er zit een restaurant op de camping met heerlijk Italiaanse gerechten en een saladebar, dus wij zijn helemaal blij met wat gezonder eten. Dat is als vegetariër soms lastig in het buitenland. De campingwinkel is wel vrij prijzig, dus we doen de volgende dag wel wat inkopen bij de ICA supermarkt in het dorpje.

Etappe 8: Jokkmokk (S) – Finland – Kautokeino (N)

De supermarkt ICA in Jokkmokk blijkt een half warenhuis te zijn. In de winter is het

hier helemaal afgezonderd, want boven de poolcirkel is het deze weken wel 24 uur licht, maar in de winter is het er akelig lang donker. Bovendien ligt er een enorm pak sneeuw en zijn veel plekken alleen nog met een sneeuwscooter te bereiken.
Vorige keer zijn we niet noordelijker dan Jokkmokk gekomen, daar was de vakantie te kort voor, maar deze keer gaat dat lukken. Vanaf hier zien we ook regelmatig rendieren op de weg.

We hebben in de verte al wat sneeuwtoppen gezien en nu we wat noordelijker rijden, zien we continue sneeuw!
We horen van verschillende mensen dat de winter heel lang heeft aangehouden en dat is aan alles te merken. We zien pas heel noordelijk de eerste rendieren, hun kleintjes zijn nog heel klein. De bomen zijn pas net in het blad, terwijl het half juni is. Bovendien ligt er overal nog echt veel sneeuw. De wegen zijn natuurlijk vrij, maar er zijn verschillende meren nog bedekt met ijs. Buiten is het tegen de 20 graden, dus het lijkt nogal tegenstrijdig.
Het verklaart ook ineens dat er meerdere campings onderweg nog helemaal in opbouw zijn. Ze zijn nog niet klaar voor het seizoen, maar wel geopend. En dat terwijl Midsommar nadert en heel Zweden en Noorwegen vrij heeft, erop uit gaat en de caravan uit de stalling haalt voor een weekendje weg in eigen land!
Het landschap heeft veel weg van een toendra. Verlaten, af en toe een hutje, maar meer rendieren dan mensen lijkt wel.
We hebben de afgelopen dagen ook regelmatig dat we bijv 50km niets tegenkomen, geen echt dorp en amper kruispunten.
Via Finland bereiken we Noorwegen en rijden we door een soort toendra naar Kautokeino. Daar is de volgende camping. We worden welkom geheten door een

aardige vrouw in traditionele kleding en ze laat ons meerdere hytter zien (Noorse woord voor stuga). Op het terrein is een grote tipi met vuurplaats en zitbanken erin. Hier kun je lekker binnen bbq-en, maar wij hebben met de lunch al warm gegeten, dus we zijn blij met ons meegebrachte eten.

Etappe 9: Kautokeino (N) – Honningsvåg (N)

Vandaag de laatste etappe van onze heenreis en dus ook ons einddoel: Nordkapp rond midzomernacht! We maken al een aantal dagen 24 uur licht mee, maar nu is er zelfs geen schemering meer. We rijden de hele dag door een onaards landschap. Alles wat ik erover gezien, gelezen of gehoord had, werd teniet gedaan. Deze etappe is absoluut de moeite waard! De bergrotsen, de kale vlaktes, de sneeuwheuvels, de meren, de ijsschotsen, de kuddes rendieren, de dode bomen, de kleine berkenbosjes. Alles is de moeite waard en niet te omschrijven.

Zelfs op de meest afgelegen plekken staan huisjes, hutten, auto’s of sneeuwscooters. De sporen van de scooters zijn zelfs zichtbaar in de nog aanwezige sneeuw. We rijden via Alta, dat is de snelste route. Eenmaal voorbij Olderfjord komen we de tunnels tegen waarvoor we uiteindelijk bij de Nordkapp zullen betalen.
De laatste tunnel voert naar Honningsvåg, waar we zullen overnachten. We rijden de tunnel uit en zien meteen een enorm cruiseschip liggen in de haven.

Onze camping ligt buiten het dorp, dus we hebben geen last van die drukte. We zien wel ineens weer chinezen en japanners opduiken, ook in het hotel naast de camping. De camping is 30km van de Nordkapp af. Het is na de regenachtige ochtend en voormiddag nu droog en zonnig, dus we checken in en rijden meteen door naar de Nordkapp.

De Nordkapp:

De laatste 30km zijn nog onaardser dan de rest van de dag. Slingerend door het landschap op een dijkweg tussen het rotsachtig bobbelend maanlandschap met volop sneeuw.

We komen colonnes campers tegen en bovenal heel veel bussen. Er is namelijk een enorm cruiseschip aangemeerd in de haven van Honningsvåg. Deze mensen gaan dus blijkbaar allemaal met de bus naar de Nordkapp en daar zijn nogal wat bussen voor nodig.
We ‘krijgen’ een 24-uurs pas voor bijna de prijs van de overnachting, maar tsja….. dan maar denken dat ze de wegen en tunnels er ook van moeten onderhouden.
Ik word wel een beetje dwars van de hoeveelheid mensen op de Nordkapp en na wat foto’s en een bezoekje aan het enorme souvenir-paradijs gaan we de vlakte op om daar een mooi stenen torentje te bouwen voor een kennis die laatst is overleden en zoveel van

Noorwegen hield. Daar in de rust is het mooi, bizar stil in de ijle lucht en zie je geen diepte meer door het verre uitzicht over de zee en het landschap. Fantastisch!

Na 2 uurtjes op de Nordkapp gaan we weer terug. We blijven niet tot ‘zonsondergang’, bovendien lijkt het er niet op dat het goed zichtbaar is, want de horizon is wat bewolkt. Het is, ondanks de toeristische attractie, wel een hele belevenis en vooral een prestatie om toch 3600km te rijden om hier te komen. Geen ferry, bus, trein of vliegtuig aan te pas gekomen.
Overigens krijgen we steeds de vraag of we het noorderlicht hebben gezien. Dat kan alleen in het donker en hier gaat de zon niet onder in deze periode. Noorderlicht is vooral in december te zien.
Terug in de stuga blijkt deze gelukkig redelijk geluiddicht, want de bussen en auto’s zijn de hele nacht blijven rijden. Het is later op de avond gaan regenen, dus op de Nordkapp blijven had niets bijzonders opgeleverd, aangezien het niet helder was vanwege de regen. Er zijn wel genoeg mensen in de nacht naar de Nordkapp geweest, zij wilden juist graag het spektakel van “de zee die niet in de zon zakt” zien. De gordijnen hebben we met wat kunst en vliegwerk dichter kunnen maken, want er kwam een hele partij licht langs, precies richting het bed.

Etappe 10: Honningsvåg (N) – Altafjord (N) – Birtavarra (N)

We vertrekken wat eerder dan de vorige dagen, zodat we de camper/caravan/bus-drukte voor kunnen blijven en ook wat kilometers kunnen rijden. Het regent en dat lijkt ook nog even te duren. Pas voorbij Alta wordt het wat droger. De weg tot aan Alta is dezelfde als de heenweg, maar dat is geen straf. We rijden bij Alta de E6 verder af en komen 1,5 uur later bij Altafjord aan. Hier is de camping van de volgende locatie. De eigenaar is een heel geschikte kerel met behoorlijk wat plek op zijn terrein voor bezoekers. Het leukste blijkt de oude kippenschuur, waarin hij een grote woonkamer, een enorme keuken en boven een soort museum van heeft gemaakt. Hier kunnen we fijn rondhangen volgend jaar. Het uitzicht is prachtig over het hele fjord heen en buiten is dan ook een groot prieel.

waar je hiervan kunt genieten. Dat gaat helemaal goed komen! Het is pas 13 uur, dus we gaan door naar de volgende camping. Altafjord ligt niet heel ver rijden van Honningsvåg, maar vanwege de 24-uurs pas, is het wel fijn als je in de ochtend de Nordkapp nog kunt/wilt bezoeken. Zeker als het bij aankomst slecht weer blijkt te zijn.
We rijden daarna door naar Birtavarre langs de E6. We slingeren van het ene fjord naar het andere. Echt zoals je Noorwegen verwacht. In 2006 zijn we eerder in Noorwegen geweest, maar dat was in het zuiden. Soms vergelijkbaar, soms ook een totaal ander landschap. Deze dag was redelijk vermoeiend, het landschap was zo divers en de hele dag zo adembenemend mooi, dat je eigenlijk niet meer wist waar je nu moest kijken voor het mooiste uitzicht!
Op de camping in Birtavarre treffen we twee Italianen waarvan we de motoren op de Nordkapp ook hebben zien staan. De een rijdt namelijk op een Stelvio, dus dat viel Wiel natuurlijk op!


De motoren zien er net zo smerig uit als Sæby, ze melden dat ze ook veel regen hebben gehad vanuit Repvåg, het dorp waar zij verbleven. Pas in de avond wordt het wat warmer en maken we een korte wandeling.
De camping in Birtavarre stelt weinig voor, we slapen hier wel, want we hebben genoeg gereden vandaag, maar deze slaan we over met de MGCN. De etappe van Altafjord naar Narvik (417km) is waarschijnlijk wel redelijk te doen, maar kost toch wel een volle dag met deze Noorse bochten.

Etappe 11: Birtavarre (N) – Narvik (N) – Ballangen (N)

We vertrekken vroeg uit Birtavarre en rijden richting Narvik , dat is het volgende overnachtingsadres. We besluiten Birtavarre voor volgend jaar als overnachtingsplek over te slaan en de route van die dag wordt dan zo’n 450km. Dat is een vrij lange rit, maar er zit geen ferry in en het is wel goed te doen over de E6. We rijden langs allerlei mooie kleine vissersplaatsjes en zien ook vrij veel zalmkwekerijen op de fjorden. Het weer is redelijk goed, maar de temperatuur komt niet boven de 12 graden uit.

Eenmaal in Narvik is het druk en rijden we de camping zelfs voorbij. Het staat nergens aangegeven, er was alleen nog een slagboom te zien. Even alle wegomleidingen terugvolgen en inderdaad lijkt er alleen nog een slagboom te zijn. De camping is gesloten omdat er op dit stukje grond een kerk gebouwd gaat worden. De locatie, langs de drukke weg, is ook niet fantastisch. Ze zijn er vreselijk hard aan het werk met de bouw van een enorme brug, tunnel en de weg. We rijden 34km terug, daar heeft Wiel een camping aangewezen toen we er langs reden. De eigenaresse is nogal voorzichtig met boeken van grote groepen en lijkt overal een ‘maar’ op te hebben. Het zit mij niet zo lekker en ik wil eigenlijk ook niet veel verder dan Narvik een camping zoeken de lengte van deze langere etappe.
Ik kan me herinneren van de eerste opzet, dat hier in de buurt een alternatief was en daar rijden we heen. Het is en camping voorbij Narvik. In Ballangen.

Een heel fijne camping met wat luxere stuga’s die iedereen vast wel even nodig heeft na deze langere dagen.

Etappe 12: Ballangen (N) – Fauske (N) – Mosjøen (N)

Vlakbij de camping is de ferry. De E6 gaat gewoon door na deze ferry, dus eigenlijk gaat de weg door over het water. We hoeven niet vooraf te boeken, er gaat ongeveer elk uur wel een boot naar de overkant. Na een half uurtje wachten, komt er iemand voor de tickets en kunnen we er allemaal op. Wij pakken de boot van Skarberget naar Bognes, maar ook de boot pakken van Kjøpsvik naar Drag is een optie. Die is iets duurder en de overtocht duurt ook wel wat langer. Wij besluiten de meest logische verbinding te pakken. Het uitzicht onderweg naar de boot is fantastisch! Hier staan de meest bekende bergen van Noorwegen en ze zijn reusachtig. Ook treffen we een eland op de weg aan die ons argwanend aankijkt.

Later deze dag rijden we ineens weer volop tussen de sneeuw. Het is weer net zo’n ‘maanlandschap’ als bij de NoordNordkapp. We komen in de buurt van Mo i Rana. Dat plaatsje staat bekend om de poolcirkel. In Jokkmokk zijn we op de heenweg over de poolcirkel heengereden. Jokkmokk ligt zo’n 7km van de poolcirkel af. In Noorwegen had ik ook zoiets verwacht, maar Mo i Rana ligt nog een behoorlijk eindje verder onder de cirkel. Bij de ‘Arctic circle‘ stoppen we. We hebben inmiddels genoeg souvenirs, maar stoppen toch. De bergen sneeuw en het bijzondere gebouw met de vele stapeltjes stenen die



door kinderen en toeristen worden aangelegd maken het tot een mystieke locatie.
De volgende geplande slaapplaats is in Fauske. De camping daar is bij voorbaat al een twijfelgeval, want de website ontbreekt, je kunt alleen via booking.com boeken. Informatie was ook moeilijk te vinden, dus we zijn een beetje sceptisch. Eenmaal op de camping blijkt ons Noors van een te slechte kwaliteit te zijn en wordt de kleinzoon erbij gehaald voor de vertaling. 🙂
Hij leidt ons rond door allerlei hytter (hutten) en de camping mag er zeker zijn. Het ligt mij alleen te dicht bij Ballangen, dus we houden een slag om de arm. De afstand naar Mosjøen is wel te doen vanaf Ballangen, dus we halen inderdaad Fauske er tussenuit. We slapen in Mosjøen, met inmiddels een grote mobile-home verzameling. Het is bijna midzomernacht en dan gaan veel Noren op pad met de camper of caravan. Het weer werkt niet mee dit keer, maar ze gaan toch massaal op de camping staan. 🙂
Er is een leuke diner op de camping aanwezig, maar we hebben onderweg al wat gegeten. Of het nu een dom idee is of niet om twee jaar achter elkaar dezelfde trip te maken, wij vinden het nu toch echt de moeite waard. De rit volgend jaar wordt waarschijnlijk 2 dagen korter dan gepland en we hebben op de campings ter plekke leuk gegroepeerde stuga’s of hytter gezien.

Etappe 13: Mosjøen (N) – Vikhammer (N)

Vanaf Mosjøen gaat de E6 meer landinwaarts. Ze zijn op veel plaatsen aan de weg aan het werk. Ze maken hem breder en soms moeten we in kolonne achter een volgauto aan om de asfalteermachines te ontwijken. Misschien saai, maar er valt reusachtig veel te bekijken. Ze maken de wegen breden door gaten in de bergen te boren en daar dynamiet in te stoppen.

Zo ontstaan er enorme bergen met rotsen die ze te plekke kleiner maken en verplaatsen. Een hele operatie en eigenlijk wel heel interessant om te zien. De auto vindt het wat minder leuk, al dat gerammel over de gravelwegen. We blijven ook motoren tegenkomen die met volle bepakking noordwaarts rijden. Het zijn vooral de BMW GS’en die de kroon spannen. Zo’n 80% van wat we zien is een GS. De Goldwings zijn, gek genoeg, ook goed vertegenwoordigd, gevolgd door van allerlei lichtere off the roads.
In Vikhammer zijn we weer aan de kust beland. Het ligt vlakbij de grote stad Trondheim. Vanaf hier is Noorwegen weer wat ‘breder’ We zitten echt in de hoek van het land.
Bij het motell is een camping, maar het lijkt bewoond te worden door sloddervossen met oude auto’s. Er hangt een gekke sfeer en in het motell is het me ook niet helemaal duidelijk

wat die sfeer nu precies veroorzaakt. Het lijkt het er op dat het vroegere hotel is overgenomen door de aangelegen autohandelaar. Deze verhuurt het motell aan een paar figuren die er een soort hostel van hebben gemaakt. Met oude lakens, amper gordijnen, ramen die niet meer open of dicht kunnen. Een keuken die niet gebruikt wordt, geen kookmogelijkheden, maar ook geen ontbijt. Verder zijn zien we vooral jongeren rondlopen op zoek naar het beste wifi-signaal. Een hostel op zich is prima, maar niet voor hotelprijzen. Dus we gaan deze avond gebruiken voor het zoeken naar een ander adres.

Etappe 14: Vikhammer (N) – Malvik (N) – Gjøvik (N)

We vinden een grotere camping even terug en bezoeken deze vroeg in de ochtend. Het wordt gerund door een jong stel die het winkeltje uitbesteedt aan een stel dat overwintert in Thailand. Het levert leuke verhalen op met een een bos sleutels in de hand verkennen we een aantal hytter op het terrein. Het terrein is nogal steil en hobbelig, dus het is even zoeken naar een aantal geschikte hytter voor de groep zodat we de motoren er ook nog kunnen parkeren.

Hierna vervolgen we de etappe naar Gjøvik. Met het zoeken naar de camping hebben we ook een mooie alteratieve route gevonden om te rijden. We zijn de E6 een beetje zat, nu we wat meer in de bewoonde wereld terecht zijn gekomen, bovendien zijn grote stukken ook van tolcamera’s voorzien. De tolfacturen worden lang niet allemaal verstuurd naar het buitenland, maar we zitten ook niet op zo’n factuur te wachten natuurlijk.
We rijden een heel deel over de 3, maar nemen een detour via Tynset en gaan daar de 29 op. We rijden door een natuurgebied dat amper bevolkt wordt. Het is er schitterend. De weg gaat verder in de 27, welke staat aangegeven als bijzonder mooi. Er zijn ook wat mooie plekjes te bezoeken en er staan ook wat oudere stavkykrjes langs de weg.


Uiteindelijk komt de 27 weer bij de E6 uit, waar we al een poosje legervliegtuigen en helikopters laag zien vliegen. Ook hebben we een legerplaats doorkruist midden in de rimboe. We stoppen bij een supermarkt waar je totaal geen dorpje zou verwachten. Ook zijn de militairen hier volop aanwezig. Even verderop treffen we nog een klein winkeltje met en politieauto voor de deur geparkeerd en een stuk of 5 agenten op straat….. We rijden er wat langzamer langs, ze maken filmopnames, waarschijnlijk is de winkel ‘overvallen’.
We komen uiteindelijk uit vlak boven Gjøvik op de camping in Biri. Deze dag heeft het veel geregend en ook op de camping blijft het tot diep in de nacht regenen.
In 2006 zijn we ook in Gjøvik geweest tijdens onze verregende huwelijksreis haha, dus we zijn op bekend terrein. De camping en de hytter daar zijn prima, alleen wordt er een beetje moeilijk gedaan over de grootte van de groep volgend jaar. Als we meerdere dagen komen is het prima, maar 1 dag liever niet. Ook zijn de hutten voor 3 personen ingericht, waardoor we een nieuwe bezetting krijgen en we ook meer hutten nodig hebben. Al met al niet heel handig. We blijven wel een dag langer ivm midsommer, maar ook doordat we pas overmorgen in de nacht de boot van Gotenburg nemen.

Etappe 15 & 16: Gjøvik (N) – Elverum (N) – Braskereidfoss (N) – Båstnäs (S) – Gotenburg (S) – Viborg (DK)

Deze etappe is verdeeld over twee dagen. We vertrekken redelijk laat, omdat we de dag moeten ‘vullen’ tot we de boot kunnen nemen.
De camping in Ed hebben we op de heenweg al bezocht, dus we rijden nu via Bastnås (het autokerkhof) terug naar Zweden.
Eerst gaan we op zoek naar een alternatief voor de camping in Gjøvik. Ik heb iets gevonden in Elverum. Dit ligt aan de 3, waardoor de rijders volgend jaar min of meer verplicht de E6 af moeten. Wel zo prettig. Deze camping is supernetjes, de eigenaar heel hartelijk en de voorzieningen voortreffelijk. Helaas ziet de man het niet zitten de hytter voor 1 nacht te verhuren in de periode die wij willen. Hij heeft gelukkig wel een alternatief voor ons zo’n 25 km verder bij een biker-echtpaar. We bedanken hem hartelijk en gaan naar Støa Camping op zoek.

We treffen hier een camping aan het meer met heel simpele hytter. Echter is het vooral alles eromheen wat alles tot een heel goed alternatief maakt. Ze maakt nergens een probleem van, ook wel eens lekker. Dus eindelijk wat gevonden. We gaan nu eindelijk op weg naar Båstnäs. Een plek die op mijn bucketlist staat. Diep in het bos aan de Zweedse kant van de grens ligt een oude auto sloperij uit de jaren ’70. De broers die het hebben opgericht hebben de locatie gevuld met auto’s uit de jaren ’50, ’60 en ’70. Er was in die tijd een behoorlijke aanvoer van sloopauto’s omdat ze in Zweden een soort APK gingen invoeren. Velen dachten dat hun auto niet goedgekeurd zouden worden. De broers kregen enige tijd later geen vergunning meer, en ze hebben de boel zo achtergelaten. Hierdoor is als het ware een soort openlucht museum ontstaan.
Het staat echter nergens aangegeven en je moet net weten waar het precies is. Het ligt namelijk midden in het bos, zo’n 15km off the road rijden van de doorgaande wegen af. Overal in het bos rondom het huis staan auto’s te verroesten, opgestapeld of netjes

geparkeerd in het veld. Het schijnen er zo’n 1000 stuks te zijn. We kijken onze ogen uit en lopen er zeker een uur rond. Onze auto zelf vond het pad er naartoe minder geslaagd, we hebben in totaal al 4 lampjes moeten vervangen door al het getril. 😉

Ferry Gotenburg – Frederikshavn

Het is inmiddels 17 uur en we rijden door richting Gotenburg. Vannacht nemen we de boot van 4.15 naar Denemarken. Deze nachtelijke trip kost een fractie van de prijs van de boot van de middag ervoor.
We hebben dus alle tijd om daarheen te rijden en wat te eten. Op de boot zelf bleek slapen niet echt een optie in de stoelen die er vastgenageld zaten.

De mensen die hierop voorbereid waren, renden met slaapzakken of dekbedden vanaf de parking naar het dek om meteen de banken in beslag te nemen en deze 3 uur wat te slapen. Dus de banken waren allemaal bezet toen we boven kwamen. 🙂
Ons bevalt het rijden over de bruggen toch beter en volgend jaar zullen we gewoon overdag de ferry hebben, dus we hoeven het niet te onthouden om onze slaapzakken in de aanslag te houden.

Etappe 17: Viborg (DK) – Huis

We staan om 9 uur bij het hostel in Viborg. Het is zo’n 1,5 uur rijden vanaf de boot.

Het hostel is groot, maar verdeeld over verschillende gebouwen. Her en der een soort woonkamer, zitkamer of relax ruimte. We krijgen een aantal kamers te zien in de diverse gebouwen en noteren de kamernummers die ons het handigst lijken. Zo zitten we in elk geval allemaal in 1 gebouw met zicht op de motoren.
We rijden nu de laatste etappe, richting huis. Dit stuk rijden is redelijk saai en vanaf nu is het vooral kilometers maken op weg naar huis. Dat is nog 680km rijden en we zijn niet van plan nog ergens te gaan overnachten. Met een beetje geluk zijn we net na het middaguur voorbij Hamburg en moet de ergste drukte nog komen. Helaas belanden we midden in eindeloze files, wegwerkzaamheden en als klap op de vuurpijl zijn er ook ongelukken op die versmalde stukken A7. De hulpdiensten kunnen er moeilijk bijkomen wat er allemaal enorm vertraagd. Bij Bremen hetzelfde verhaal. We besluiten daar de A1 verder te volgen richting Osnabrück om via Meppen Nederland in te rijden. We komen precies op de A37 uit en zijn om 20 uur thuis. De katten hebben alles overleefd, maar zijn niet zo blij met onze terugkomst.


Bijna 7.200km verder:

  • 8 landgrenzen,
  • veel sneeuw,
  • weinig regen,
  • veel zon en
  • dagenlang geen zonsondergang!