Inpakken, de Sint en Zweeds

Al een paar weken zijn we aan het inpakken. Glaswerk, kleding, schoenen, boeken, noem het maar op, alles in doos om het de verhuizers makkelijk te maken.

En de Sint was er ook vroeg bij dit jaar. Hij wenst ons veel succes met dit grote avontuur. Daarbij deze borden en espresso-kopjes.

Ja, en als je eenmaal aangekomen bent, is het wel fijn dat ze je verstaan. Daarom hangt er op een aantal deuren deze lijsten met Zweedse woorden en zinnen.

Stukje bij beetje verkopen

Als je gaat verhuizen, dan worden alle spulletjes gewikt en gewogen. Wat neem je mee? Wat blijft achter? Wat verkoop je? En de rest naar de kringloop.

Voor de verkoop

Kasten, groot en klein, verkopen we.

Deze is verkocht, dus leegmaken.

De SMEG koelkast ook, met pijn in het hart.

Ingepakt, wordt opgehaald.

Vlak voor we weggaan ook nog een vriezer, waarin onze eetvoorraad zit.

Dus daar zijn we nu aangeland. En dan blijven er lege plekken over, die je weer vult door te schuiven.

Kast weg. Lege plek…….
….. en nu weer gevuld.

De verhuisdozen zijn ook al geleverd. Daar kunnen we ook mee aan de slag.

Inhoud glaskast inpakken.

Huis verkocht onder voorbehoud

Afgelopen week het voorlopig koopcontract getekend. Wel onder voorbehoud, maar toch fijn dat het zo snel is gegaan.

Nu opruimen en kijken wat wel en niet meegaat. Dus dat wordt lastig in sommige gevallen. Maar alles meenemen is ook geen optie.

Opruimen en weggooien

VerVoerToer du Jour 2020 Drenthe

Door alle corona maatregelen, die niet voor niets zijn afgekondigd natuurlijk, vervielen er plotsklaps vele leuke uitjes met de motor en zo ook die van de MGCN.
Eenmaal met de gesloten landsgrenzen en de nog strengere maatregelen in landen om ons heen, wordt het steeds lastiger om vooruit te plannen. Ook voor ons.

Vandaar het idee om een motordoel binnen de Nederlandse grenzen te creeëren, een soort Landmark mini NL- de luxe met als thema Vervoer. Want van het vervoer moeten we het hebben.
Met de voorliefde voor Moto Guzzi, maar natuurlijk zijn alle tweewielers welkom. Sterker nog….er zijn geen spelregels, als je maar plezier hebt en je aan de richtlijnen van het RIVM houdt.

Er zit bewust geen wedstrijdelement in, het gaat puur om de voorpret, de motorfun en de foto’s die we op hun beurt weer voor de Koerier zullen gebruiken. (Voor de uitleg, zie Koerier 2, pagina 35)

Dus gaan we op zoek naar een doel om naartoe te kunnen rijden en ach ja, we zijn officieus wel gestopt met de Toercommissie, maar het zou jammer zijn als we het idee voor onszelf houden.
En zo is de Vervoertoerdujour op een zondagmorgen bedacht en in de middag uitgewerkt.

Zelf starten we pas met pinksteren. We rijden dan in onze eigen provincie Drenthe, ook vooral om het zitvlees wat te laten wennen. We gaan op 1 motor en dit keer niet de Guzzi, die komt later dit jaar nog vaak genoeg aan bod. Omdat het voor ons toch aan de landmark rally doet denken, kunnen we het niet laten een zelf gemaakt bordje mee te nemen dat we bij elke plek ook op de foto zetten.

Voor het vertrekcheck – VVTdJ bordje mee?

We starten oostwaarts via Dalen en het mooie Dalerveen en komen we langs een John Deere liefhebber Egbert Koopman in Nieuw-Amsterdam. Hij heeft een reusachtig beeld gesmeden. Hij zegt hierover in het Dagblad van het Noorden ,,Ik ga ieder jaar naar The Great Dorset Steam Fair in Engeland, een evenement met honderden stoommachines. Daar stond in 2017 een zes meter hoog beeld van een soldaat uit de Eerste Wereldoorlog, gemaakt van ijzeren onderdelen. Ik was meteen verliefd. Ik dacht: zo’n soort beeld ga ik ook maken.’’
In 2019 was zijn eigen exemplaar af na een paar maanden werken. Daar stoppen we graag even voor een foto!

Het beeld dat de smid maakte in 2019

We rijden verder richting het industrieel smalspoormuseum in Erica.
Je kunt hier een tocht maken over smalspoor door het gebied waar vroeger turf werd gewonnen en over het smalspoor werd vervoerd. Dat ritje gaat ook langs de voormalige turfstrooiselfabriek. Daar zijn wij onderweg al langsgereden. Een imposant gebouw midden in de natuur. Het gebouw uit 1920, ooit gebouwd in opdracht van de firma Griendtsveen, is een rijksmonument. In 1943 is het afgebrand en daarna weer herbouwd. Wij komen echter alleen voor de foto van het museum en gaan weer door.

Achter mij zicht op Het Industrieel Smalspoor Museum te Erica

Ze doen hier in de omgeving niet alleen aan smalle sporen, we rijden in het buitengebied van Klazienaveen over erg smalle paden, waarvan we zelfs door de ‘Smalle Steeg’ gaan. Erg mooie weggetjes, al schiet het niet echt op voor onze volgende bestemming, Zuidlaren.

De route gaat kriskras door het Drentse landschap. Het beloofd mooi weer te worden, maar omdat we al redelijk vroeg op pad waren, is het goed te doen zonder elkaar voor de voeten te rijden.
We rijden via de oostkant Emmen in en zien aardig wat publiek lopen richting Wildlands.
De horeca is momenteel nog steeds gesloten, een rare gewaarwording als we door het toeristische Odoorn rijden richting Borger. De bakker in Odoorn is wel open en we kopen wat om onderweg op een bankje te nuttigen.

Exloo, bij afslag van de N34 (Hunnebed Highway)

De route wrdt op de picknick locatie nog even aangepast, zodat we door Boswachterij Gieten-Borger heenrijden. Wat is het hier mooi en gelukkig toch ook wel rustig. Via de Steenhopenweg rijden we het bos in. Er staat een bord ‘Slecht wegdek’, maar vrij snel blijkt dit slecht vertaald te zijn voor ‘Dek weg’. Ons drents is nog altijd niet echt zo goed blijkbaar. De straatnaam zegt eigenlijk ook al genoeg……

Met recht een Steenhopenweg; wat een keien

We gaan de N33 onderdoor en rijden direct het volgende natuurgebied in, het nationale park Drentsche Aa. We rijden door Eext richting Annen om in Zuidlaren te stoppen. Hier is het zowaar druk en zijn er ook wat winkels geopend, verder alleen afhaal locaties. Het is genoeg om wat bedrijvigheid te veroorzaken. Toch weer even wennen aan deze gezellige drukte.
Het beeld in Zuidlaren wat we zoeken is een beeld van een paard met zijn ‘koper’ en ‘verkoper’. Het beeld is er gezet ter ere van de 800e Zuidlaardermarkt in het jaar 2000.

Standbeeld, paard met koper en verkoper, Zuidlaren 2000

De route gaat verder richting Assen.
We kruizen de N34 en gaan bij Tynaarlo de kleine paadjes weer op. Het wordt echter steeds smaller en lijkt wel een pedalenpadparcours. Mogen hier echt motoren rijden? We komen uiteindelijk ook wat auto’s tegen, dus dat is inderdaad de bedoeling.
Waar ‘Assen’ naar rechts gaat, gaan wij links om nog door wat mooie oude brinkdorpjes uiteindelijk Assen binnen te rijden. We rijden naar het station om daar dit nieuwe pand op de foto te zetten. Alle hoofdtreinstations van de provincie hoofdsteden zijn ook locaties voor foto’s. Dit station heeft veel houten elementen en eerlijk gezegd voelt mijn achterwerk inmiddels ook zo. Tijd voor de terugweg.

NS Station in Assen

We zetten nog wel even hond Mannes op de foto, al is het maar om alle drentse publiciteit van het houten reuzedier tegenover het station. Inmiddels staat hij weer fier op zijn poten en glimt zijn vacht ook weer na de laatste onderhoudsbeurt.

Houten hond “Mannes” voor het NS Station te Assen

We nemen de snelste route naar huis en zijn al met al toch bijna 4 uur op pad geweest.