Ostsee, Rügen, Skäne en Småland 2019

Onze vakantie deze keer staat in het teken van Zuid-Zweden. Met de reden om die omgeving van twee locaties te verkennen.

Maar omdat de Duitse Oostzee met het eiland Rügen ook op mijn bucketlist staat, kunnen we dat uitstekend combineren.

(inkopen doen)

We rijden vanuit huis naar een ons bekend Bikerbetten hotel in Zarpen. Hier zullen we 2 nachten blijven. Eerst even inkopen doen, want we blijven hier 2 nachten en er is behoorlijk wat regen voorspeld.

Achteraf fijn dat we een nacht extra zijn, want het regent zo hard, dat alle straten blank staan. De brandweer rukt continue uit om kelders leeg te pompen lager in het dorp. De heren en dames komen achteraf gezellig even in de kroeg van het hotel bij elkaar om hun reddingsactie in te drinken.

(Lubeck)

Pas in de middag wordt het droger en kunnen we op pad. We rijden naar Lübeck, een hanzestad een half uurtje van het hotel vandaan. Op aanraden van de hoteleigenaresse vinden we de motorparkeerplaats aan het water. We struinen heerlijk door de stad, eten wat en horen een tango workshop in een parkeergarage. Een bruisende hippe stad met veel cultuur. Echt de moeite waard!

(Uitzichtspunt Hohen Schönberg)

De volgende dag vertrekken we langs de noordkust naar onze B&B op Rügen. We komen langs een uitzichtspunt Hohen Schönberg, het stond aangemerkt als een mooie plek. Niet heel bijzonder, maar wel mooi. Het is inmiddels aardig warm geworden, het loopt tegen de 30 graden.

(3 uur file onderweg)

In Bad Doberan stoppen we even voor een koffiepauze. Dit is een kuurplaats en er ligt een mooi klooster. Het is er dan ook aardig druk en toeristisch op deze mooie zonnige dag.

De route loopt ook dwars door Rostock heen, ook een Hanzestad. We draaien de B105 op en rijden lekker door en moeten nog een klein uurtje naar de B&B. Totdat…..alles stil staat. We kunnen niet meer van de afrit af en de weg gaat naar een 2baans weg iets verderop. We komen er al snel achter dat ook wij met de motoren er niet langs mogen. Er blijkt bij Rovershagen een ongeluk te zijn gebeurd, waardoor beide richtingen compleet versperrd zijn. We staan uiteindelijk bijna 3 uur stil op de loeihete weg. De file heeft 4,5 uur geduurd zien we later op Internet.

Helaas komen we daardoor helemaal gaar aan bij de B&B nadat Garmin ons ook nog eens het hele eiland Rügen heeft laten zien met haar fietspaden, wandelpaden, grindpaden, keienwegen, omleidingen en doodlopende bospaadjes. Volgende keer dus ook even inzoomen bij de plaats van bestemming met het maken van de route…..

De B&B is simpel maar goed verzorgd. We mogen van de hele voortuin gebruik maken, wat wel lekker is met dit weer.

(Buchenwald, foto unesco route)

We willen wel even de krijtrotsen zien, bijvoorbeeld de Königsstuhl, maar dat is en hele happening had ik al gelezen. Je kunt er met een touringcar heen gebracht worden, je kunt ook lopen, maar entree moet je sowieso betalen.

Dat gaat ons iets te ver, bovendien zijn hier vandaan meerdere mooie wandelroutes en ook meer krijtrotsen dan alleen die ‘stoel’. We besluiten de Unesco route te wandelen, een forse wandeling in deze temperatuur, maar vooral door het enorme beukenbos, dus beschut.

(Krijtrotsen Rügen)

De krijtrotsen zien we vanzelf, daar waar het bos plotseling ophoudt en in de zee stort die zo’n 100 meter lager ligt. De zee en de lucht zijn tropisch blauw en even wanen we ons op een tropisch eiland.

We blijven de rest van de dag een beetje rondom het dorp hangen, morgenochtend pakken we de veerboot in Sassnitz naar Trelleborg (S)

Op de veerboot treffen we nogal wat mensen die vooral voor de alcohol inkoop even naar Sassnitz gaan met de boot. Sommigen ook te voet met een steekkar. Blijkbaar loont de prijs van de overtocht dan nog. Het gekste was eigenlijk nog dat ze meteen aan de zojuist gekochte schatten begonnen en er hele flessen sterke drank doorheen gingen aan boord.

Eenmaal in Zweden hebben we onszelf een opdracht gegeven, namelijk de omgeving verkennen voor een bijzonder doel. Ons plan is namelijk om binnen 2 jaar te emigreren naar midden of zuid Zweden.

Dit jaar is het zuiden aan de beurt om goed te verkennen.

Locatie 1, Skäne

(Skivarp)

De eerste locatie is aan de zuidkust bij een vriend van ons, Martin in Skäne.

Van hieruit heb ik 3 routes gemaakt dwars door de bossen heen en wat highlights als dorpjes en stadjes. Het weerzien met Martin is altijd goed, hij verhuurt een deel van zijn garage als gastenverblijf (stuga) en heeft hier alle gemakken in gebouwd. Een hele fijne plek om een aantal dagen te vertoeven. Ook kunnen we van de tuin gebruik maken waar overal zwaluwnesten zijn gemaakt en opgehangen. Het is een drukte met af en aan vliegende zwaluwen. Goed voor de muggen, daar heb je dus helemaal geen last van op deze manier!

(Ystad)

We gaan ook een dagdeel naar Ystad om dit ‘Wallander’ dorp opnieuw te bezoeken. Het blijft een heel mooi stadje met veel oude panden en straatjes om te verdwalen. We hebben zelfs de Wallanderkroeg kunnen vinden.

(militaire basis)

Iets ten noorden treffen we een oude militaire basis, Het hele dorp bestaat uit enorme stenen gebouwen en aangezien in Scandinavië de meeste gebouwen van hout zijn, is dat bijzonder, zo’n stenen dorp. We rijden verder noordwaarts door de bossen heen. Ook in Skäne is meer bos dan we dachten. HIer in het uiterste zuiden is vooral veel akkerbouw en veeteelt. Het klimaat is in het zuiden gunstiger dan in het noorden. Het valt ons mee hoeveel bossen je evengoed nog aantreft.

(koffie Lövestad)

Even voorbij het fantastische gebied in het zuidoosten bij Lövestad, stoppen we voor koffie.

Na een machtig stukje home made taart, gaan we weer op weg en rijden via een ‘shortcut’ verder naar het noordwesten.

(gravelpad)

Voor Zweden is dit deel van het land nog redelijk dichtbevolkt, voor ons Nederlanders is het superrustig. Er zijn in het zuiden inderdaad wel overal wegen naartoe en vrijwel altijd geasfalteerd. Je komt geregeld andere voertuigen, mensen en huizen tegen, zelfs op de verlaten plekjes.

We zien tal van mooie afgelegen plekjes waar mensen mooi wonen, of ten ruste liggen

(houten klokkentorens)

Zelf zijn we op zoek naar iets in het bos, dus daarvoor zullen we toch meer naar het noordwesten of noordelijker moeten zoeken.

Na een paar mooie routes, vertrekken we noordwaarts naar het plaatsje Hok.

Locatie 2, Småland

De tweede locatie is Hok, vlak onder Jönköping in Småland. Van hieruit is er te kiezen uit 4 gemaakte routes die in alle windstreken uitwaaieren.

(Stuga Hok)

Inmiddels is het weekend rondom Midsommar aangebroken. Onderweg troffen we voorbereidingen van het feest aan, met de Meiboom en witte jurkjes en al. Ook was het oppassen geblazen voor automobilisten die vol in de ankers gaan omdat ze bloemetjes in de berm zien staan. Die staan mooi in een vaasje op tafel met Midsommar…..

Eenmaal in Hok (we zijn hier in 2006 ook geweest), is het uitgestorven. Blijkbaar is hier geen feestvreugde en trekt iedereen juist deze regio uit. De winkels zijn ook dicht, alleen de ICA is een aantal uren open. De camping eigenaresse heeft haar receptie maar 2 uur open in de avond, maar daar aangekomen, is ze er niet. Ze komt ‘even later’ terug staat op het briefje.

Wij ‘even later’ weer bij de receptie, is ze nogal kortaf en lijkt het alsof ze ons lastig vindt. We kopen iets in het winkeltje en ze sluit meteen weer de boel. Ze hebben inmiddels wel een netwerk aan wandelroutes vanaf de camping aangelegd, dus dat is wel fijn met dit mooie weer!

(omgeving van Hok)

Even later op Internet komen we erachter dat Zweden voetbalt deze avond…oeps!

We houden ook de woningen in de gaten die in deze regio te koop zijn, maar het zijn er niet zo heel veel op het moment. We besluiten wel een bezoekje te brengen aan eentje die redelijk op een route ligt. Deze is uiteindelijk binnen een week al verkocht, maar wel een leuke ervaring rijker.

(bezichtiging Hässleholm)

We rijden nu richting het westen en de route gaat verder zuidwaarts richting het Bolmenmeer.

Vorig jaar zijn we met 8 andere Noordkaap rijders per toeval terecht gekomen op een idyllisch plekje aan het meer met een enorm visrestaurant. We rijden er graag voor om en delen de herinnering via de nog altijd actieve whatsappgroep van alle deelnemers. We lunchen hier uitgebreid, want vandaag is alles in de buurt van onze stuga dicht, maar morgen is wel de plaatselijke pizzeria open.

(Visrestaurant)

Een andere route die ik heb gemaakt, is vooral om wat steden en dorpen te bezoeken. Eén daarvan is het plaatsje Eksjö, iets ten oosten van onze stuga. Dit plaatsje staat bekend om haar hele oude houten huizen. Als we eenmaal het centrum inrijden is al snel duidelijk dat we moeten parkeren, want de straatjes zijn te kort en te smal om goed te zien als je op de motor er doorheen knalt. We wandelen kriskras door het oude centrum heen. Het is klein, maar je waant je in de Middeleeuwen!

(Foto Eksjö)

We hebben de omgeving goed kunnen uitpluizen met ontzettend mooi weer. Volgende trip gaat iets noordelijker, daar staat ook meer te koop naar onze smaak.

MotoGT 2018 MGCN

Deze ochtend vanuit huis gestart, onderweg naar het startpunt morgenochtend van de MotoGT in Heerlen, Limburg. Na bijna 200km krijgen we behoefte aan een kopje koffie. We stoppen even bij een McD voor koffie. Wat schetst onze verbazing, als motorrijders kun je geen bestelling plaatsen aan de ‘drive’. Stupide!!

Jammer, dan gebruiken we gewoon toch hun picknickbank in het zonnetje en nemen ons meegenomen eten en drinken daar.

We slapen bij familie en rijden vroeg in de ochtend naar de start bij In den Hof, Heerlen. We rijden na wat slingerwegen, via Simpelveld, Duitsland in. Onderweg, bij het plaatsje Germeter, komen we dit Hotel-Restaurant tegen.

Even verkennen denken we, je weet nooit waar je het nog eens voor kan gebruiken. Nette tent, goede bediening en buiten treffen we een Guzzirijder van de MGCB tegen, hij is erg enthousiast over deze regio rondom Aken.

Onderweg, over semiverharde wegen kom je dit tegen (Ambléve-Heppenbach). Marlinde gaat in de ankers en wil een foto maken. Bijna botsing, maar de foto is geslaagd.

En dan naderen we al de lunchpost. Verborgen achter een haag en aan de linkerkant van de weg. Vlakbij Prüm, een zonnige parkeerplek, bijna leeg, met onze lunchtent en Wilfrank samen met Marja.

We rijden in het midden van het peloton, dus we zien en spreken een aantal van de MotoGT rijders.

Na de heerlijke vegaburger van de ‘Chippendales’, stappen we weer op voor het tweede deel van deze dag. Het eindpunt vandaag is het Schloss Hotel in Neuerburg. Daar overnachten we na het nuttigen van een goed avondeten.

De volgende ochtend is er al vroeg ontbijt, want we hebben nog een redelijke rit voor de boeg.

Na het ontbijt gaat iedereen de motoren bepakken en start dag twee.

Onderweg naar de lunchpost nog even een koffiestop. We zitten aan ons tweede bakkie en een groepje Stelvio’s (plus Guzuki), Lutz-Pieter-Netty-Berry, rijden langs. We brengen ze op eenzelfde gedachte en ze stoppen ook voor koffie. We blijven even hangen samen gezeten en daarna vervolgen we onze weg naar de lunchpost van deze dag.

Dat is nog een eindje rijden. Maar ook deze vinden we, links van de weg, maar goed bereikbaar, de parkeerplaats waar de crew met tent al klaarstaat.

Broodjes gegeten, weer even bijgepraat en daarna weer door. We slaan het eindpunt over, want we gaan nog naar Limburg om daar de verjaardag van Job te vieren. Helaas nu weer 2 jaar wachten tot de volgende editie.

NordKapp the Utfordring juni-juli 2018

Vrijdag 22 juni – Aankomst Pieter, Netty, Lutz, Job en Silvia in Nieuwlande
Om een uur of 6 druppelt iedereen kort na elkaar binnen. Eerst koffie om op te warmen na de lange en drukke reis. Veel files en oponthoud, zeker voor Job en Silvia met het zijspan.

We zorgen voor patat, salade en bakken de ‘hamburgers’. De motoren staan allemaal opgezadeld in de schuur, banden opgepompt en volgetankt. 2 Stelvio’s, de Suzuki van Netty, de Harley van Job en Silvia en die van ons.
Na de sterke verhalen met whisky duiken we allen ons bed in.

Zaterdag 23 juni Nieuwlande – Zarpen
Eerst even de overige banden pompen en daarna een ronde door huis, opruimen voor de kat en een briefje voor de buren.

Rond 10 uur hebben we afgesproken bij McDonalds in Hoogeveen voor ontbijt en koffie, tevens het trefpunt voor Gert Jo. Voordat we bij de McDonalds staan moet er al gesleuteld worden op de vluchtstrook. De cruisecontrol van Pieter laat los en zijn hele handkap daarmee. Marlinde gaat nog even via huis; de lader van de Garmin blijkt nog thuis te liggen.

We treffen elkaar weer bij het tankstation van Zwinderen aan de A37, waar Pieter, Netty en Lutz nog even gaan tanken. Job had dat al gedaan. De Harley heeft een actieradius 160km, dan moet er getankt worden. Ook inhalen kan soms lastig zijn; Job rijdt niet zo hard met het span, dus we rijden max. 110km/u, wat voor niemand een probleem is.

Richting Bremen treffen we een file en ook bij Hamburg komen we in een enorme file terecht; het zit muurvast, er gaan steeds meer motoren toch doorheen, wat officieel niet is toegestaan. De Duitsers zijn daar niet altijd zo blij mee, dus je moet goed oppassen dat ze je niet klem rijden en je bent ook niet verzekerd als er wel wat gebeurt. Het begint flink te regenen en we regenen zeiknat. Lutz trekt op de vluchtstrook zijn regenpak aan. Inmiddels is een V9 Bobber achter ons aan gesloten. Het blijkt Frans van Loon te zijn.

Er is ook al een Guzzi-groepje door de file heengekomen, het blijken Berry & Thea, Gosse en Ariën te zijn op hun 3 Stelvio’s.

Bij het tankstation stoppen we, maar het is er loeidruk. We treffen daar het andere groepje. We zijn allemaal redelijk nat en Wiel raakt ook zijn handschoenen kwijt. We zijn allemaal chagrijnig, vooral omdat we de file niet door kunnen. De handschoenen blijken bij Pieter op de koffer te hebben gelegen en omdat ze zijn blijven wachten op ons, liggen ze er nog steeds op! We spreken af toch door de file heen te gaan als het kan. Het span volgt zolang dat lukt. We zijn ze helaas al vrij snel kwijt, maar we rijden in elk geval wel even door samen met Gosse. Pieter, Netty en Frans zijn bij het span gebleven en duiken even later weer achter ons op. We komen gezamelijk aan in Zarpen.
Rene belt dat hij in de file vast staat, ook hij vanwege zijn zijspan. Hij komt tijdens het eten aan, rond 20 uur, maar er is nog voldoende voor hem over.

Het diner was door Eric al verlaat naar 19.30 en het ontbijt vervroegd naar 7.30
We staan droog geparkeerd in een schuur van familie van de Gasthof. De motoren staan allemaal achter elkaar, dus we moeten de anderen verzoeken redelijk vroeg in de ochtend hun motoren eruit te halen, omdat wij een vroege ferry hebben.
Het buffet was super en we krijgen een speciale vegetarische ovenschotel van de kok.

Zondag 24 juni Zarpen – Höör
Eerst de spullen opladen en de motoren uit de schuur halen. Daar blijkt Frans wel te zijn, de rest ligt nog in bed. Dus we rollen de motoren van de anderen zelf één voor één uit de schuur en zetten ze later weer terug. Wel wat lastig dat Huug zijn stuurslot er op heeft staan, maar we redden het. Gelukkig staat hij achteraan en kunnen we de Stelvio in een vloeiende bocht om de hoek parkeren. Daarbij moet een lichtmast op de grond verschoven worden en Frans laat zijn telefoon erop vallen. De telefoon blijkt achteraf overleden te zijn.
Even ontbijten, de drankjes afrekenen en we vertrekken naar Rostock, waar de Ferry naar Trelleborg vertrekt.

Gert Jo haakt vandaag bij ons aan. De Garmin leidt ons om een vage reden dwars door Lubeck heen, maar in elk geval komen we wel langs een tankstation. We rijden stevig door, om op tijd te zijn.
Eenmaal bij Rostock moeten we nog een tolweggetje op en daar sluit de rest bij een verkeerde tolpoort aan. Zij moeten allemaal achteruit en de auto’s erachter ook om bij de goede poort te komen. Robert Jan en Joep halen ons in, ze hebben pech gehad onderweg, maar zijn gelukkig ook net op tijd. We wachten allemaal in de rij en mogen vrij snel aan boord.

Even wat spanbanden zoeken om alles vast te zetten. We zoeken en vinden er nog een paar, zodat ook onze motoren vast staan. Zo heeft iedereen materiaal om de motor mee te verankeren.
De motorkleren zijn weer nat, want de hele rit naar de boot hebben we regen gehad. We houden onze motorkleren even aan, zodat ze aan dek kunnen drogen, want de overtocht naar Trelleborg (Zweden) duurt zo’n 6 uur.

Halverwege de reis breekt de zon door en we zitten allemaal aan dek. Heerlijk, het lijkt wel vakantie. De eerste kiekjes worden gemaakt en de kleren liggen te drogen.

We zijn met Toon, Eric, Brigitte, Job, Silvia, Gert Jo, Daan, Berry, Thea, Gosse, Jack, Joep, Robert Jan, Huib en Frans aan boord. Zo’n beetje de helft van de groep. De anderen gaan via een ferry naar Denemarken en over de beroemde brug naar Zweden.
Van boord af in Trelleborg rijden we met Gert Jo, Frans, Job en Silvia verder naar een tankstation, waar wij tanken.
We voelen ons meteen thuis in het glooiende zuiden van Zweden, al is het een beetje vreemd om niet via Denemarken binnen te komen.

Eenmaal op de camping komt Rene bij ons dat er een probleem is, er zijn niet genoeg bedden, maar dat blijkt niet te kloppen. In elke hut zijn 4 bedden, ook al is het een beetje krap. Maar Eric en Brigitte boeken een eigen ‘grot’, omdat Brigitte nogal veel hoest ’s nachts en zo is er zelfs extra plek voor Rene om ergens bij te kruipen. Wij slapen ook in een grot. Voor iedereen is het even wennen na het luxe hotel. Nu ineens met 4 mensen op een kleine plek met al je spullen, gesnurk en gemopper. Ook moet iedereen zich even zijn plek vinden in een groep. Voor deze camping heb ik een kamerindeling moeten aanleveren.
Edith, van de camping, is op zoek naar me en we overleggen hoe laat we het buffet zullen starten. Ze heeft alles binnen klaar gezet en bevat hoofdzakelijk streekproducten. Ze noemt het een MidsommarBuffet. Het is immers ook net midzomernacht geweest. Iedereen is blij met het eten, het toetje en de koffie en zit aan lange tafels te genieten.

Maandag 25 juni Höör-Kinnekulle
Ook het ontbijt is heel goed verzorgd, echt een plek om naar terug te keren.

Gert Jo besluit om vandaag met Pieter en Netty te gaan rijden, zij rijden al met Lutz, Daan en Huug, dus dat is een grote groep.
Frans vraagt of hij met ons mee mag rijden en naderhand komen ook Huib en Marc dat vragen. Ook Jack voegt zich toe aan de groep en zo rijden ook wij met 8 man verder. Ik heb een route voor deze dag gemaakt, omdat hier nog leuke alternatieve opties zijn. Het is mooi weer, dus we zien wel hoe ver we komen met de route. Alleen Wiel en ik hebben de route, de rest volgt ons.
De Garmin wijst ons zo’n 4 km over een onverhard pad, iets wat niet iedereen weet te waarderen.
Als we met de hele groep willen lunchen, is er nergens iets te bekennen. Ik rij naar een camping die op mijn Garmin als ‘restaurant’ staat aangegeven. Deze blijkt het dicht, maar we kunnen hier wel even plassen en samen overleggen wat we doen. We besluiten naar een visrestaurant te gaan in de buurt, wel weer eventjes onverhard rijden, maar we eten er heerlijk en we hebben meteen warm gegeten voor vandaag.

De meesten nemen ook nog een ijsje toe, want ze hebben veel soorten schepijs daar. Daarna rechtstreeks naar Kinnekulle, want het is nog 270km!! Dat schiet niet echt op.

Bij de Lidl stoppen we om te tanken en om eten voor de avond en het ontbijt in te slaan. Even ervoor zijn we Jack kwijt. Huib komt naast me rijden en zegt dat Jack gestopt is op een parkeerhaven. We wachten op hem naast de weg en proberen hem te bellen, appen en smsen. Geen gehoor. Gelukkig komt hij al vrij snel weer aanrijden. Hij bleek een ‘beest’ in zijn helm te hebben gehad, is snel gestopt en daar ter plekke zijn evenwicht verloren. Een aardige Zweed heeft hem geholpen om zijn Stelvio weer overeind te zetten. Het is ook een lange dag en we hebben allemaal wel last van onze ledematen. Even wennen zo’n hele dag op de motor….
Op de camping is bijna iedereen aanwezig en geniet van de zonsondergang, een ingevoerd drankje en zijn hutje.

Rene is aan het zoeken waar hij kan slapen en we wijzen hem naar een hut waar nog plaats is. Hij komt ook even bij Job horen of hij weet hoe zijn motorprobleem verholpen kan worden.

Dinsdag 26 juni Kinnekulle – Orsa
Vandaag even olie checken, er moet best wel wat bij in de Nevada, de Cali is prima. We binden alles weer op de motor en maken ons op voor de komende dag.

Frans is om 5 uur al vertrokken en uitgezwaaid door Huib. Hij gaat vroeg naar Orsa zodat hij kan stoppen waar en wanneer hij wilt en hoe lang hij wilt. Hij heeft namelijk behoorlijk last van zijn schouder, waar een stalen plaat in zit. Hij hoopt dat het zo beter gaat. Hij houdt ons op de hoogte hoe het gaat onderweg.
De douche werkt hier met kaarten. Achteraf betaal je dan de ‘tikken’ bij de receptie, maar Silvia meldt later dat de campingeigenaar niemand iets heeft berekend. Hij vond het heel leuk dat we er waren en kijkt nieuwsgierig naar de Harley. Job heeft er Moto Guzzi opgeplakt, maar de eigenaar vind het apparaat toch wel veel van een Harley weg hebben.…

Huib, Jack en Marc hebben blijkbaar ook opgemerkt dat de groep de dag ervoor te groot was zo en besluiten met zijn 3-en verder te rijden. Dat is inderdaad een prima plan, dan rijdt vrijwel niemand alleen rond en ben je nog wel wendbaar in het verkeer.
We rijden vandaag met Job en Silvia en stoppen bij een idyllisch tankstation aan een kleine haven.

We drinken er koffie bij de plaatselijke kebabzaak, maar snappen niet helemaal hoe het werkt met de koffie. Het moet nog gezet worden en blijkbaar is het daarna zelfbediening. Silvia gaat achteraf betalen, maar dat had ik al vooraf ook al gedaan. Dus eerst even het geld terugvragen voor we weer op weg noordwaarts gaan.

We rijden langs de oostzijde van het Vänernmeer richting Mariestad. Hier zijn we met onze reis in 2006 helemaal verzopen gestopt bij de McDonalds om op te drogen. We zien het plekje vanaf de weg liggen. Ook komen we door Filipstad. Ik rijd het tankstation op om te overleggen waar we iets kunnen eten. We gaan naar de overkant en parkeren in het gras waar we lunchen bij ‘Vikings’. Heerlijk aan het water, zittend midden in het dorpje. Silvia koopt bij de VVV nog 2 armbandjes met ‘Sweden’ erop in de Harley-kleuren.

Daarna rijden we door Mora en staan zelfs nog even in de file in het dorp daar. Het is bloedheet, zeker tussen de auto’s. Je ziet er veel mooie Amerikaanse auto’s rondrijden, maar we zien ook veel omgebouwde Volvo’s tot een soort brommobiel/pickup waar de jeugd in rond crosst.

Met Frans is het goed gegaan, hij is even na de middag aangekomen in Orsa, dus hij heeft behoorlijk doorgereden. Ook kwam hij ’s ochtends vroeg al een paar damherten tegen! We rijden vanaf vandaag gewoon van A naar B, want we hebben de tijd wel nodig en zoveel alternatieven zijn er niet meer.

De hut in Orsa is super en omdat er een aantal mensen met 6 personen in een hut duiken, Eric en Brigitte in het hostel kruipen, kunnen wij er met 4 personen in de hut. Dat houdt in dat ieder een eigen kamer heeft. Relaxed!
Het is ontzettend lekker weer en de zon gaat hier al niet meer onder. We lopen met een groep tegelijk naar het restaurant aan het water, waar we gewoon een tafel voor 10 personen vragen.

Even wat schuiven, maar supergezellig. We eten hier met Job, Silvia, Frans, Marc, Huib, Jack, Eric en Brigitte. We zitten aan het water en hebben een fantastisch uitzicht.

Woensdag 27 juni Orsa – Hammerdal
In Orsa is het onbijt inbegrepen en wordt geserveerd in de Sportsbar bij de bowlingbaan. Het is super de luxe. Het lijkt wel een hotel!

Marlinde heeft iedereen beloofd elke dag een update te sturen via de app-groep over de komende dag. Ondanks dat alles in het boekje staat, wordt er regelmatig al om informatie gevraagd. Marlinde meldt onterecht dat dit een lange etappe gaat worden, maar dat bleek pas voor morgen te zijn. Dat had ze in haar hoofd omdat we zelf vorig jaar doorgereden zijn naar Dorotea en dat is inderdaad een forse rit.
Frans sluit bij ons aan en Silvia heeft hulp aangeboden om op de Bobber te rijden als het even niet gaat. Frans blijft daarom de hele reis bij ons clubje en zo rijden we dus met 4 motoren rond. Ik voorop, dan Wiel op de Cali, dan Job en Silvia met de Harley en Frans achteraan. We beginnen goed te wennen aan deze formatie.

De originele V7 van Robert Jan heeft af en toe problemen met de startmotor, maar vandaag start hij prima. Thea heeft hulp nodig bij het opstappen achterop de Stelvio, dus ze gebruiken de pichnicktafel om dat te doen. Wijzelf zijn bijna als laatsten weg.

De groep van met Pieter is voor het comfort ook te groot, Netty reed gisteren achter, Pieter voor, maar dan hebben ze niet altijd goed contact via de intercom, dus dat gaan ze anders doen. Ook willen ze vaker stoppen en afstappen. Nog even deze dag proberen met de volle groep of het zo beter gaat. Lutz zit ook in het Intercomsysteem van Pieter en Netty, maar er is iets met zijn microfoon waardoor het geluid voor de anderen vreselijk is. Hij heeft daarom een spons eroverheen gedaan en is vanaf nu ‘SpongeBob’.
Pieter heeft eindelijk zijn cruisecontrol weer goed in het handvat zitten met hulp van een aantal omstanders.

Vlak buiten Orsa ziet Marlinde al een eland staan. Niemand gelooft het. We stoppen toch even om te checken welke snelheid het best gereden kan worden. 80km/u is namelijk niet fijn voor Job, dus of 85, of 75. Marlinde kiest voor het laatste omdat zij, als ‘bullbar’ voorop geen zin heeft in een onderonsje met een eland op de weg.
Uiteindelijk wordt de snelheid toch wat hoger, maar waar de bermen smal zijn en het bos dichtbij de weg gaan we langzamer. Ook in de hoop een eland te zien, want we zien er voorlopig helemaal geen een meer.
We nemen een stukje de ‘310’, die adembenemend mooi en rustig is. In een verlaten dorpje stoppen we voor een snack, appel en voor Frans een sigaretje.

Vanaf vandaag komen we steeds vaker de anderen tegen onderweg. Het gebied wordt dan ook rustiger en vrijwel iedereen neemt dezelfde wegen. Ton rijdt wel toeristischer met zijn zoon Hessel achterop de Honda.

In Hammerdal wacht een burgermenu van een Engelse chefkok op ons. James en Julie, de eigenaren van de camping, zijn zo gek geweest om toch allerlei verschillende burgers voor te bereiden en zodoende kan iedereen toch nog kiezen wat hij/zij wilt. We lopen een rondje om de bestellingen op te nemen. We krijgen na de gigantische handmade burgers zelfs nog een enorme muffin als toetje.

We eten in en rond de tipi, maar worden helaas al gauw helemaal gek van de muggen.

Het is volgens Julie erger dan ooit, omdat de winter (en dus sneeuw) lang aanhield en dat in een heel snel tempo is gesmolten. Er zijn dus overal waterpoeltjes ontstaan, lekker voor de muggen…..

Berry heeft onderweg muggenspul gekocht en het stinkt ontiegelijk naar teer. Het lijkt ook niet echt te helpen en het spul in de campingwinkel is al op. We smeren van alles wat we bij ons hadden en hopen op het beste. We hebben allemaal nog dagenlang last van de jeuk.
Uit het zijspan van Job komt een aardige bierlucht. Er blijkt een blikje bier open te zijn gegaan. Dit zal niet eerste keer blijven, maar het bier is nu wel op.

Wiel en ik gaan even op de Cali naar de supermarkt om een sixpack bier te halen voor Job.

De motor van Gert Jo heeft al de hele weg kuren; zijn koplamp doet het niet en ook een knipperlicht niet. In Zweden is het verplicht licht te voeren, dus hij rijdt al onzichtbaar in het midden van de groep. Nu hij in Hammerdal is, blijken er meerdere knipperlichten moeilijk te doen, dus er zijn een aantal aardige mensen, Huug, Lutz en Toon, die het euvel willen opsporen.
De mecaniciens hebben ook benzine geroken. Er blijkt dus meer aan de hand. De verlichting is deels opgelost door een bypass aan te leggen. Zo werkt zijn voorlicht met de bypass en de contactjes van de knipperlichten waren door corrosie zo aangetast, dit hebben ze grotendeels opgelost.

Nu de benzinelucht nog. Het bakje van de carburatie blijkt niet goed meer te sluiten. Dit kan gevaarlijke situaties opleveren. De mannen blijven nog tot 23 uur knutselen en ze moeten zichzelf dwingen om te stoppen. Ze moeten de volgende dag toch naar een garage om een nieuwe bout te laten zetten in het gare schroefdraad van het bakje.

Donderdag 28 juni Hammerdal-Jokkmokk
James heeft een adres voor Gert Jo, waar hij heen kan gaan en in Strömsund treffen ze bij het 3e adres mensen die het kunnen verhelpen.
Het Engelse ontbijt is fantastisch, pancakes, sausages, bloedworst, bacon, toast en veel soorten eieren. Voor ons extra pancakes. We krijgen het echt niet op, maar het is overheerlijk. Iedereen zit te smikkelen. Omdat James ieder bord vers serveert, kan hij maar beperkt aantal mensen tegelijk kwijt, dus we eten in 2 shifts. Ik heb de avond ervoor al in de app een verdeling gemaakt.

We komen Gertjo en groep in de stromende regen in Dorotea al tegen bij een tankstation.

Bij het lostrekken van de bypass van zijn licht, trekt Gert Jo de hele aansluiting los en dus heeft hij weer geen licht. Ter plekke wordt er een nieuwe voor hem er opgezet met zojuist aangeschafte ‘schoentjes’.

We vertrekken weer en zijn al te nat om onze regenpakken nog aan te trekken. Frans, Job en Silvia hebben dit onderweg al gedaan. De lucht lijkt wat op te klaren, maar dat is schijn. Of het nu donkere of lichtere luchten zijn, de regen gaat onverstoord door.

Ik heb van te voren iedereen aangeraden om Arvidsjaur in te rijden om te tanken, want hier heb je echt weinig tankstations. Vanwege de 160km van Job is het nog best een gepuzzel elke avond om te zoeken waar we dan kunnen tanken elke volgende dag. In mijn schema was ik uitgegaan van 200km, maar dat wordt te krap voor Job. Ook heeft hij 5 liter extra mee in een canister. Ik heb 1,5 liter in een canister vastgebonden aan mijn motor voor nood, maar als we elke 160km tanken, heb ik deze dus niet nodig.

We treffen onderweg een heel clubje (Gert Jo, Huug, Lutz, Ton, Hessel en Daan) bij het tankstation,die ook meteen een hapje/tussendoortje eten in het tankstation. Er is een hoekje ingericht met wat bankjes, de toilet (met douche) is buitenom, dus we geven de sleutel door.

Eenmaal in Arvidsjaur pak ik de eerste pomp op mijn Garmin, maar die blijkt niet meer te bestaan. Wiel moet ontiegelijk nodig naar het toilet, dus trekt zijn kletsnatte handschoenen uit om het in de berm te doen. We stappen weer op en nu je weer wat beweegt in je pak, is werkelijk alles kletsnat. De jassen hebben zich redelijk gehouden, maar de broeken niet en de laarzen al helemaal niet. Er zitten grote plassen regenwater in de laarzen, zowel bij Wiel als in de mijne.
Weer verder zoekende naar een pomp treffen we Toon, Gosse, Ariën, Berry en Thea die ook naar dit voormalig tankstation wilden gaan, we seinen dat ze moeten keren en we rijden gezamelijk naar de volgende pomp.
Hier treffen we een uiterst vriendelijke pomphouder die het best druk heeft, maar ons als verzopen motorrijders wel wil verwelkomen. We eten er wat kleins, maar willen vooral opwarmen aan koffie. Hier blijkt pas hoe nat we zijn allemaal en we druipen door de hele winkel…..
De pomphouder biedt ons allemaal een snoepje aan en vraagt zich af wat die Hollanders toch bezielt…..ze komen hier altijd op de fiets of op de motor….. Hebben jullie dan geen auto’s? Jullie hebben ook al geen voetbalteam en blijkbaar ook geen auto’s. We lachen wat af met de man. De koffie krijgen we gratis omdat we zo koud zijn en met een high five vertrekken we met een glimlach richting Jokkmokk. Even de kletsnatte handschoenen weer aan zien te krijgen en de natte helmen op de kop….
40km voor Jokkmokk stop ik. Mijn bovenbenen zijn volledig verkrampt van de kou en het vocht. Ik kan mijn voeten niet meer optillen om te schakelen en moet mijn hand gebruiken om mijn been op te tillen. Ik ben helemaal kapot, dus even in een andere houding, adem in en de laatste 40km van de kletsnatte 535km vandaag.
Bij de poolcirkel houden we halt voor het maken van foto’s, ik was liever doorgegaan, maar tsja…. voor de anderen is dit de eerste keer. Zoals te zien is op een van de onderstaande foto’s.

We maken wat foto’s en Frans maakt een filmpje van de aankomst met zijn GoPro. Het winkeltje laten we voor wat het is, we gaan naar de camping.
We hebben een stuk of 20 rendieren gezien vandaag en zijn door een heel stuk bos gereden vol grote keien. Het zou ook niet alleen de langste etappe zijn, ook de minst afwisselende, maar we hadden niet kunnen bedenken dat het juist deze dag ook 8 uur lang zou blijven regenen.

In Jokkmokk worden we verwend met een 4-persoons cabin. Ze hadden een dubbele boeking en zo krijgen we een grotere hut. We komen Gosse tegen en die vertelt dat zij een droogkast hebben in de badkamer. Wij lopen terug om te zien of dat er bij ons ook in zit, ja hoor!!!, dus hoppa alles uitgestald en erin gehangen wat nat was. De droogkast heeft de hele nacht aangestaan en we hebben ’s nachts af en toe gekeken of er weer wat droog was, zodat het volgende erin kon.
We eten in de cabin, we hebben even geen zin om er nog uit te gaan en hebben genoeg te eten bij ons. Wij hebben in elk geval weer droge spullen.

Vrijdag 29 juni Jokkmokk – Kautokeino
We checken weer even olie, en vullen iets bij in de Nevada. De Cali heeft water in de olie, dus we zijn wat ongerust.

In Gällivare besluit ik te stoppen bij een groter tankstation waar hopelijk een garage bij is. Pieter en Netty lopen daar ook rond, net als Ton en Hessel.
Daar aangekomen hebben we eerst getankt en heb ik binnen gevraagd naar de mogelijkheden. Er is een werkplaats te huur aan de achterzijde met een brug en daar kunnen we olie verversen. We steggelen wat over de juiste soort olie.
Ik heb een 5 liter canister van de juiste olie in mijn handen en een sleutel van de werkplaats, maar eerst gaat Wiel Onno (HMI) even bellen. Onno meldt dat het waarschijnlijk komt door de vele regen van gisteren en omdat we koud hebben gepeild. Dus eerst even opnieuw peilen en nu ziet het er prima uit. We laten het zitten en brengen de sleutel en olie weer terug.

Ze zijn op de route aan het asfalteren en daardoor treffen we een aantal keren een stuk van meer dan 10km waar het asfalt weg is. Of er zijn ribbels, maar vaak ook gewoon een soort gravel/grindpad. Ik ga er nog redelijk hard overheen, Frans heeft meer last van het ‘wasbord’ effect.

Vandaag rijden we een stukje door Finland wat door iedereen toch wel als een mijlpaal wordt beschouwd. Je komt niet zovaak op de motor of met de auto in Finland. Dus er worden souvenirs gekocht en foto’s gemaakt.

Frans lacht hard bij elke ‘winkel’ waar we stoppen, Wiel wil graag doorrijden en Job wil stickers scoren, dus de meningen over de tijdsindeling zijn vandaag wat verdeeld. Silvia denkt zelfs over een rendierhuid en is de hele winkel aan het afstruinen naar leuke dingetjes. Pieter en Netty hebben er eentje gekocht.
We komen vandaag overal waar we stoppen Rene tegen.
Ikzelf vind nog aan de Zweedse kant heel goedkoop een Morakniv en koop er twee. In Finland vind ik stickers voor ons en Job en twee houten bekers.

In Kautokeino heeft Rene een probleem met de hutten bij de receptie dus ik help hem het op te lossen. Ze blijken de hutten anders te hebben ingedeeld en zijn nu vooral 2 persoons en niet 4 persoons. Dat is irritant, want dan wordt de hele indeling waar iedereen aan gewend is anders. Blijkbaar zijn alle 2 persoons hutten al ingenomen, Rene krijgt een hotelkamer en wijzelf gaan in de laatste 4 persoons hut.
Na het inchecken rijden we meteen door naar ‘de Pitstop’ om wat te eten.

Frans was al meteen de camping opgereden naar zijn ‘roomies’ Jack, Marc en Huib en eet niet mee. Achteraf had hij wel mee willen eten en dat maken we goed in Honningsvåg.

De Sami-eigenaresse is ’s avonds in de tipi voor een soort ritueel met op hout gestookte koffie, vuur, verhalen en rook. Job en Wiel waren nog uitgenodigd voor een biertje bij Frans. Silvia en Marlinde gaan ze zoeken, vinden ze niet en belanden gezellig in de livingroom bij de receptie waar Hessel, Ton, Huug, Gert Jo en Lutz voetbal kijken.
In de tipi schijnt het enorm te ruiken naar rook, dus wij gaan er niet in, Job en Silvia wel eventjes.
We slapen in het onderste bed van de stapelbedden, met twee personen past dat net.

Zaterdag 30 juni Kautokeino – Honningsvåg
Ontbijt in de living, meestal zit er ook wat warms bij zoals worstjes of ei. Dit keer havermoutpap.

Vandaag een kortere etappe die via Alta of via Karasjok gaat. Wij kiezen voor de laatste, omdat we al via Alta op de terugweg rijden. ’s avonds ben ik wel even aan het googlen geweest of we wel tankstations vinden onderweg als we via Karasjok rijden.
De motor van Rene heeft kuren en wil niet meer starten. Het blijkt makkelijk verholpen te kunnen worden dus hij vertrekt toch.
Deze weg is echt fantastisch en als we even stoppen bij een tentje voor koffie, die dicht bleek te zijn, horen we andere Guzzi’s langskomen.

Het zijn Toon, Berry, Thea, Gosse en Ariën. We komen deze groep vaker tegen tijdens de trip. Ze hebben ongeveer hetzelfde rijtempo als wij.
De meesten hebben via de groepsapp laten weten welke van de twee routes ze volgen. Op zich wel handig als er wat aan de hand blijkt te zijn.
In Karasjok tanken we, maar Job en Silvia willen liever op een leuk plekje wat eten en drinken, niet in het tankstation. Ik ga er toch wel even naar het toilet, je weet maar nooit wanneer zo’n lunchplek in zicht is.

Het Sami-centre blijkt open te zijn en we zien de motoren van Pieter en Netty hier staan. We gaan naar binnen en er is een enorme souvenirswinkel. We eten er een broodje en gaan natuurlijk ook even shoppen.

Het is vrij duur, dus ik koop alleen wat kleine dingen voor de buren (kattenoppas) en voor Wiel een vilten hoesje en wat stickers met de Samivlag en elanden.

Op de camping in Honningsvåg eten we met Job, Silvia en Frans in de gezamelijke keuken van de hotelkamers. Silvia heeft pasta met saus mee, ik heb nog twee zakjes tonijn, bij elkaar een heerlijke maaltijd.

We spreken af om tegen 8 uur allemaal bij de Noordkaap te zijn, waar we een groepsfoto maken. Het waait heel hard en die wind gaat voorlopig ook niet liggen op de kaap. Een aantal vertrekken dan iets eerder dan de rest naar de Kaap.
We rijden met Job, Silvia en Frans naar de Kaap en zijn er om 19.45.
De rit er naartoe was verschrikkelijk. Het was een kunst om niet om te waaien. Vooral bij de slagboom waar we moesten wachten om een kaartje te kopen.

Ik kocht voor ons allevijf een kaart tegelijk, zodat we niet langer hoefden te wachten. Jack is hier omgevallen, wat ik ook wel logisch vind met zo’n wind. Ikzelf hield mijn motor ook amper staande.
Huib loopt rond met bloed boven zijn oog, hij is al lopende omgewaaid bij het monument en gaat met een pleister verder. Een aantal heeft het er toch op gewaagd. Door elkaar goed vast te houden, blijven ze overeind.

De foto van de groep bij het monument is geen optie met deze wind, de motoren bij elkaar zetten ook niet, dat levert veel te veel gedoe op. We zijn al blij dat iedereen er is. Iedereen heeft zelf gereden. Netty en ik stonden op het punt om achterop te gaan zitten, maar zijn blij dat we zelf hebben gereden. Al was het maar om Pieter niet jarenlang te horen zeggen dat we de laatste kilometers niet zelf hebben gereden….
De groepsfoto zouden we maken met een klein statief van Eric, maar die was niet hoog genoeg, dus dat werkte niet. Een aardige man wilde de foto voor ons maken en ook met de iPhone van Wiel, dus we hebben meerdere exemplaren.

Na de foto delen we de badges uit en kijken wat rond in de souvenirswinkel.
We hebben 12 uurs tickets gekocht, dus kunnen niet in de tentoonstelling. We rijden met Frans weer terug naar beneden en sluiten al gauw achter Berry aan. Zij rijden met hun groep achter Jack, die voorzichtig is, maar toch met zo’n 80km/u naar beneden scheurt. Het gaat ons nog niet hard genoeg, heerlijk met die storm in de rug naar beneden, zo is het wel lekker rijden en we komen vol energie op de camping aan.
Het is zo’n 3 graden in Honningsvåg en de wind met vlagen windkracht 10. Je moet alles vasthouden, want zelfs complete slaapzakken waaien weg.

Marlinde draait bij terugkomst nog een was en heeft mazzel dat de receptie nog open is om geld te wisselen voor de wasmachine. Job en Silvia zijn nog op de kaap gebleven en komen pas een uur later terug. Ze hebben een dikke mistbui onderweg gehad. Wat kan het daar toch spoken, midden op zee.

Rene blijkt zijn telefoon in Kautokeino te hebben vergeten en vraagt me het telefoonnummer van de camping. Marlinde belt met de camping, want hij heeft immers geen telefoon. De camping belt terug en de telefoon is terecht. Ik boek voor Rene een kamer voor de volgende dag, hij gaat terug naar Kautokeino en slaat de camping in Alta over, hij wil in Ballangen weer bij de groep aansluiten.

Zondag 1 juli Honningsvåg – Alta
We doen rustig aan vandaag, we hebben alle tijd. Nog een keer op en neer naar de kaap doen we niet en naar de volgende camping in Langfjordbotn (voorbij Alta) is slechts 300km rijden. Het is zondag vandaag en het blijkt lastiger te zijn om onderweg wat te gaan eten.
Als ontbijt gaat Silvia pannenkoeken bakken. Ze hebben zelfs 2 pakken meegenomen en Frans eet ook een pannenkoekje mee.

Onze koekjes gaan op, dus we hebben allemaal weer wat ruimte in de koffers.
Uiteindelijk belanden we voor de lunch bij een Shell in Alta, waar ook Gosse, Thea, Berry, Arïen en Toon zijn blijven hangen. We zitten in de zon op een picknickbankje aan de weg.

Gosse en groep gaan nog even naar een bijzondere kerk in Alta, wij blijven nog even genieten. Achter ons is een blushelicopter druk bezig water uit het meer te halen om verderop een brand te blussen. Het is hier ook al weken uitzonderlijk warm.
Het is vanaf de tankstop in Olderfjord weer heel mooi weer, de wind is weg en de zon is terug. De motorpakken zijn weer droog, wat een wereld van verschil.

We hebben de hele dag rondom fjorden gereden en het ene vergezicht was nog mooier dan de andere. Overal zalmkwekerijen en verschillende lieflijke dorpjes met vissersbootjes. Overal sneeuw op de bergtoppen, wat een geweldig mooi gebied. Door het toenemende verkeer, het weer en de vele dorpjes vergeet je al vrij snel dat we nog heel erg noordelijk zitten.

In Langfjordbotn kookt een hele groep tegelijk in de gezamelijke keuken. Dit herinnert een aantal aan de hostels in Ierland en Schotland.

De meesten van ons maken gebruik van de gelegenheid om een zak ‘expedition food’ te testen met kokend water. Helaas is de waterkoker stuk, dus de rij voor het kokende water wordt wat ongeduldig. Onze zak blijkt rampenfood en niet te eten. Het zou boerenomelet moeten zijn.

We nemen maar een broodje en een soepje en laten het verder voor gezien.
’s Avonds zitten we nog met wat muggenteerlucht op in het museumgebouw op de camping met Job, Silvia, Thea, Berry, Gosse en Ariën te kletsen.

Job zijn achterband wordt al slechter en hij gaat morgenochtend bellen met de Harleyzaak in Ballangen, welke we onderweg tegenkomen.
We proberen nog een andere maat te scoren voor zijn achterband, maar dit lijkt niet om zijn velg te passen, dus na een poosje googlen geven we op. Dan maar de achterband bij de Harley zaak.

De schoonvader van Lutz is deze namiddag overleden en Lutz besluit naar huis te vliegen. Hij loopt de opties Alta of Narvik na en uiteindelijk wordt het toch Narvik. Hij rijdt dus morgen nog zo’n 400km mee in de groep en stapt bij Narvik af.

Maandag 2 juli Alta – Ballangen
Vandaag wat vroeger op, want het is een lange etappe en we worden om 8 uur verwacht voor het ontbijt.

Dat is 2km verderop, dus het handigste is om je spullen dan al op de motor te hebben gebonden. We staan nu met alle motoren mooi bij elkaar, dus Eric en ik maken even gebruik van de situatie om ze op de foto te zetten.

Job heeft de motorzaak aan de lijn gehad en deze heeft de achterband in de goede maat op voorraad.
Mijn motor gaat steeds harder tikken, Berry luistert even goed, maar het zit niet in mijn motorblok. Achteraf blijkt er gewoon een moer van de uitlaat los te zitten. Daar komen we 300km later achter en zetten deze weer vast.
We zijn nog maar net onderweg en we komen steeds hoger richting de sneeuw. Zodra we sneeuw langs de weg zien liggen, stoppen we op een parking voor foto’s. Dat hebben meerdere gedacht. We komen een groot aantal van onze groep tegen.
Silvia en ik gaan in onze motorpakken sneeuw-engelen maken aan de overkant van de weg. Heerlijk gelachen.

Rond Birtavarre moeten we wachten om in colonne door een aantal tunnels te mogen rijden.

Frans wil ons graag trakteren met een etentje en dat gebeurt hier, in Ballangen, bij het restaurant. We eten pizza en Silvia een salade. Ton en Hessel schuiven aan tafel aan.

De andere tafel achter ons zit ook aardig vol en ik schuif daar nog een poosje aan om te kletsen met Thea. In Ballangen gaan Wiel en ik op de bank slapen, zo heeft ieder zijn eigen slaapkamer.

Dinsdag 3 juli Ballangen – Mosjøen
We ontbijten binnen aan de tafel, het is vrij fris buiten en bewolkt. Er komt een hele regenzone aan waar we dwars doorheen moeten vandaag, dus vertrekken we met regenpakken.

We vertrekken vroeg, Job heeft de afspraak om 10 uur voor zijn achterband. Hij wil dan ook meteen de ketting laten vervangen. Deze heeft hij al bij zich. Silvia heeft bedacht daar om 9 uur al zijn, wellicht willen ze gezien de situatie ook wel eerder helpen. Dat blijkt een goede gok.

Wij gaan na de dealer meteen weer door zodat we de ferry nog halen. Deze gaat maar eens per uur.

Het groepje van Gert Jo rijdt nu verder zonder Lutz en zijn met enige bootstress vertrokken in de hoop dat ze nog onderweg ergens kunnen ontbijten.
Ondanks dat ze heel vroeg vertrokken, hebben ze uiteindelijk dezelfde ferry als wij en hebben ze helaas nog nergens kunnen ontbijten. We zitten nog altijd ver boven de poolcirkel en is nog altijd dunbevolkt.

We zien onderweg in de wei een eland grazen! Marlinde ziet hem net op tijd en wijst hem aan. Hier zal Job niet blij van worden, hij heeft er nog altijd geen een gezien. Eenmaal op de ferry met een hele groep, begint het te regenen.

We staan gelukkig onder een afdakje, maar de weg is behoorlijk nat. Vlak na de ferry moeten we even een stukje in colonne rijden. Doordat we in de rij erg langzaam rijden, kijk ik wat meer om me heen. Daar staat zomaar weer een eland me aan te kijken vanuit de struiken. Ik wijs heel resoluut naar de struiken in de hoop dat Wiel, maar ook de anderen die verder achterop rijden in de colonne dit zien. Alleen Wiel en Berry hebben de eland gezien. We rijden lekker door deze dag en rijden voor het eerst deze trip met zijn tweeën.

Frans is bij Job en Silvia gebleven en zijn vrij snel klaar bij de dealer.
Ze racen naar de boot, zijn op tijd, maar de boot is vol, dus het is even wachten tot de volgende. Gelukkig is er extra ferry tussen gegooid en rijden ze maar anderhalf uur achter ons.

Op de poolcirkel in Noorwegen komen we weer een aantal mensen van de groep tegen. We maken leuke foto’s en kopen de laatste souvenirs.

Hierna komen we verschillende wegopbrekingen tegen met stoplichten. Het vertraagt enorm. Dit is de tweede langere etappe op rij en dan met al die wegopbrekingen is dat niet zo handig. Dit breekt iedereen op, de vermoeidheid slaat toe.
Berry was ook even afgeleid. Hij remt nog net op tijd, maar komt in de grind tot stilstand. Hij en Thea vallen daar wel om, maar er is weinig schade. Iedereen is wel geschrokken!

Het eten in de diner wordt verplaatst naar 20 uur. Job, Silvia en Frans rijden 20.01 de camping op!! dus ze kunnen gewoon mee eten.

Na het Chicago menu (burger) en vispannetje voor ons en Brigitte, moeten Job, Silvia en Frans nog ingedeeld worden in een huisje. De huisjes zijn voor max 6 personen, maar overal zijn wel wat bedden vrij. Frans blijkt al bij zijn vaste ‘roomies’ ingetrokken, waardoor Job en Silvia overblijven. Ze willen liever niet apart van elkaar in een andere hut, dus ze besluiten bij Jack, Frans, Huib en Marc in de hut te slapen.

Wijzelf hebben een kleine hut zonder wc en zonder water. Dat wisten we van tevoren. Dat kwam met de hoeveelheid mensen beter uit.
Wiel en Joep komen erachter dat ze beiden in hetzelfde gebouw werken en besluiten om binnenkort samen te gaan lunchen.

Woensdag 4 juli Mosjøen – Malvik
We pakken eerst onze spullen in, zodat we met de motoren naar de diner van de camping rijden. Het is namelijk een stukje lopen en we hebben geen idee of Job, Silvia en Frans al ingepakt hebben.

We ontbijten in buffetvorm met afbakbroodjes die ze vergeten zijn af te bakken. Ik neem uiteindelijk maar een yoghurtje en schuif aan bij Pieter en Netty aan tafel.

’s Middags stoppen we bij een KRO restaurant met tankstation. Hierbinnen eten we al wat warms, maar Silvia vind de vis zo vies, dat ze de hele maaltijd zo laat staan en een ander gerecht bestelt. Frans eet nog wat patatjes op en zij bestelt pancakes.

Ik koop een ‘Viking-shirt’ in de supermarkt ernaast voor Wiel. Hij baalt dat ik weer wat heb gekocht, maar is achteraf wel erg blij met het t-shirt.

We gaan eerst even tanken en ik check mijn voorband, daar moest in Honningsvåg aardig wat lucht bij in. Nu valt het wel mee. De weg is weer fantastisch mooi en niet al te druk gelukkig.

Een paar honderd kilometer verder hebben we weer een tankstop.

Ik vraag een aantal deelnemers lukraak naar hun bouwjaar en nu blijkt het inderdaad waar. Er zijn meer zestigers dan vijftigers mee. Bijzonder!

De volgende camping is een Malvik, waar we weer een groep hutjes hebben die bij mekaar liggen.

We horen van Gert Jo dat het wachten op 5 pizza’s 45 minuten gaat duren, maar wij nemen toch de gok en gaan naar de campingwinkel. 20 minuten zegt de kok nu. We hebben vakantie en dus de tijd. Gert Jo heeft inmiddels al wat anders opgewarmd, dus komt geen pizza meer eten.

We kiezen toch voor wat anders dan pizza, dat hebben we wel genoeg gegeten. Jack, Huib en Marc eten een gebraden kippetje, dat ziet er beter uit en dat nemen we dan ook. Silvia denkt dat de Noorse kippen vast een goed leven hebben gehad hahaha.
De eigenaar accepteert alleen cash, dus Frans was het dorp nog in geweest om bier te halen en geld voor ons te wisselen.

Bij de receptie koop ik twee douchemunten, we hebben heerlijk gedouched en zijn weer opgefrist. We lopen nog even langs het water en Job en Silvia liggen al in bed als we binnen komen.

Donderdag 5 juli Malvik – Braskereidfoss
We gaan in Trondheim ontbijten bij de eerste tankstop en Silvia koopt daar aardbeien bij het kraampje dat net open gaat. We zitten heerlijk in het zonnetje.

We rijden na Trondheim een poos op de E6 zuidwaarts totdat ik ineens de afslag naar de ’30’ zie. Hier gaan we wat oostelijker omdat dit een supermooi gebied is. Ik herken het niet zo van de vorige keer, maar het omrijden is het absoluut meer dan waard. Bij de waterval stoppen we en daar zien we voor de verandering ook weer Berry, Thea, Toon, Gosse en Ariën. We lopen wat over het terrein, sommigen maken wat mooie foto’s van de waterval. We drinken koffie bij de aardige Noorse vrouw in haar ‘Löppis’winkel en hebben een plaspauze.

Na een uur of twee over deze schitterende weg, gaan de ‘3’ op. We komen vrij snel een tankstation tegen, waar ook gegeten kan worden. Silvia had haar aardbeien mee en ook broodjes, we bestellen ter plekke nog een milkshake.

De Harley maakt een vreemd geluid en vlak na de pauzestop krijg ik een seintje dat we moeten stoppen. De anderen parkeren hun motoren met gevaar voor eigen leven bijna in een greppel. Ik rijd even door tot een kleine haven. Frans komt me vertellen wat er aan de hand is. Na minuut of 10 komen ze aan, er blijkt aluminium in de olie te zitten. De motor maakt rare geluiden, dus we rijden na 10km een tankstation binnen in de zinderende hitte.

Frans en ik gaan even tanken. Job giet zijn reservecanister leeg in de tank om vervolgens de olie daarin op te vangen. Binnen een half uur heeft hij de olie ververst en gaan we weer door. We moeten nog zo’n 120km, maar het nare geluid in zijn blok is vrij snel weer terug.

Op de camping besluiten ze de ANWB in te schakelen en er komt een takelwagen langs. We poetsen nog even snel de Harley om goede foto’s te kunnen maken in verband met het transport.
Met zijn drieën poetsen we de hele Harley en halen Job en Silvia alles uit de motor. We mogen de oude shirts van Frans lenen voor het poetswerk, samen met een spons en afwasmiddel komen we een heel eind! De eigenaresse wil ook nog even luisteren en denkt dat je hier best mee naar huis kunt rijden……

Deze avond de motor meenemen en dan voor een dichte garage neerzetten leek niemand een goed idee, dus de takelwagen komt morgen nog een keer om de Harley mee te nemen.
Wij hebben een eigen hut, omdat Eric en Brigitte weer een eigen hut hebben geboekt. De hutten zijn inderdaad vrij klein, dus wij zijn blij met een eigen hut. Huib komt meteen aanlopen dat dit echt een camping is voor Wiel met al die wielen tegen de hutjes aan.

Vrijdag 6 juli Braskereidfoss – Ed
We schrijven tijdens het ontbijt allemaal onze naam op een kaart die we naar Lutz zullen sturen in verband met het overlijden van zijn schoonvader.

We blijven een poosje op de camping hangen totdat Job een antwoord heeft van de ANWB. Zij gaan vervangend vervoer regelen in de vorm van een auto, dus we nemen geen afscheid, maar we vertrouwen erop dat we elkaar ’s avonds in Ed weer terugzien. Wij, Marlinde en Wiel, vertrekken uiteindelijk samen met Frans.

Het verjaardagskado voor Silvia geven we wel voor de zekerheid. Ze wil het al openen, terwijl ze morgen pas jarig is, prima!

De borg hebben we ook helemaal niet hoeven te betalen, blijkbaar zagen we er heel betrouwbaar uit als zestigplus motorclubje.
Ook bleek je met euro-biljetten en met pin te kunnen betalen, terwijl we allemaal Noorse kronen hadden omgewisseld voor deze laatste camping.

Tijdens het contact vandaag met Job en Silvia blijkt dat er aan het eind van de middag geen vervangend vervoer in de regio te vinden is. Ze zitten al de hele dag bij een tankstation met al hun spullen te wachten en horen dat ze met een vliegtuig van Oslo naar Brussel zullen vliegen. Ze worden gehaald met een taxi en kopen op het vliegveld koffers waar alles in zal moeten. Gelukkig zijn ze hier voor verzekerd.
Iedereen baalt, want ze kunnen de reis dus niet afmaken met vervangend vervoer en hebben van niemand afscheid kunnen nemen.

Er zijn maar weinig deelnemers naar het autokerkhof, dat wij als bijzondere plek hadden vermeld, gereden.
Daan rijdt inmiddels met Pieter en Netty mee. Gert Jo en Huug zijn naar het kerkhof geweest en de groep van Berry ook.

Eenmaal in Ed, komt de groep van Berry erg laat aan. Ariën blijkt te zijn gevallen op het gravelpad op de terugreis bij het kerkhof. De Stelvio remde niet voldoende af voor een bocht en reed zo het greppeltje in.
Hij heeft wel wat schade, de koffers zitten los, en hij heeft last van borstkas, pols en been.
Berry heeft met zijn offroad ervaring de Stelvio naar een hoger stukje weten te rijden, daar is hij eruit getild/gereden. De koffers zijn ter plekke vastgezet, maar het rempedaal is wel erg verbogen.
Toon heeft het pedaal op de camping omgedraaid en zo kan hij in elk geval nog wel naar huis rijden.

Doordat Job en Silvia niet meer meereizen, hebben wij vannacht weer een hut voor onszelf. ’s Avonds eten we warme soep en een zakje quinoa/haverspul. Na het douchen komt Rene ons halen voor een drankje bij de pizzatent, hij is jarig en wil trakteren.

Er is live muziek en de picknickbanken zijn goed gevuld. Het idee dat de reis eindigt is wel voelbaar. Morgen de laatste kilometers door Zweden naar de ferry in Goteborg en dat is vooral via de autoweg.

Zaterdag 7 juli Ed – Viborg
8 uur is er ontbijt bij de pizzeria. We gaan buiten zitten, want binnen is het bloedheet. De koffie is steeds op, maar we hebben beiden toch wat weten te scoren.

We hebben dit keer allemaal dezelfde boot van 12.15. Maar het is ruim 2 uur rijden en je moet er op tijd zijn om in te checken. Wij vertrekken met Frans om 9 uur. Onderweg wat nattigheid met zelfs schuim op de wegen, omdat het zo lang niet geregend heeft. Thea schijnt nog een eland te hebben gezien, maar wij alleen een overstekend konijn.
We zijn op tijd bij de boot, we missen alleen Eric en Brigitte nog. Ze zitten koffie te drinken onderweg melden ze via de appgroep. Wel slim, want wij zijn allemaal veel te vroeg en zonder koffie onderweg…..

Ariën heeft van zijn pols en been niet zo’n last, alleen nog van zijn borstkas, verder gaat het goed met hem gelukkig.

We tanken nog even vlak voor het hostel, Gert Jo tankt hier ook, dat is wel handig voor morgenochtend.

Het avondeten is al om 18 uur. Eenmaal aan tafel begrijpen we pas waarom we niet om 19 uur konden aanschuiven.

Het is een buffet voor iedereen in het hostel tegelijk. Het voorafje bestaat uit enorm veel soorten vis. Daar scheppen we al zoveel van op dat we eigenlijk al vol zitten.

Tijdens het eten neemt Ton het woord, bedankt ons uitvoerig, maakt de groep ook duidelijk voor welke vuren wij hebben gestaan en hoeveel tijd dit in beslag genomen heeft. Eric vult af en toe iets aan.

We krijgen kado’s van de groep.

Zondag 8 juli Viborg – Nieuwlande
Het ontbijt verloopt wat rommelig, sommigen vertrekken al vroeg en nemen vluchtig afscheid staande voor de groep. Het belooft een saaie dag met veel kilometers te worden.

Door de ligging van Viborg rijden we in elk geval nog wel mooi binnendoor door Denemarken heen. Frans is al op tijd vertrokken en houdt ons wel op de hoogte over zijn tocht naar huis. Als hij te veel last krijgt van zijn schouder, kan hij bij ons thuis stoppen om te blijven slapen. Pieter, Netty en Gert Jo rijden met ons mee.

We zijn lekker op tijd in Duitsland en omdat het zondag is, komen we relatief makkelijk langs Hamburg. Tussen Hamburg en Bremen is een ongeluk gebeurd, daar gaan we eventjes tussen de file door en we zijn rond 19 uur al bij de grens van Nederland.

We spreken af dat we bij Emmen Zuid even stoppen om te tanken en om eventueel wat te eten bij Van der Valk. Daar besluiten we wat we verder doen, ieder naar zijn eigen huis of bij ons overnachten.

Pieter en Netty besluiten na het eten naar huis door te gaan, omdat het nog niet zo laat is en lekker rustig op de weg.

Zo’n 7.000km gereden met 26 mensen op 22 motoren.
De groep was heel hecht en dat gaan we zeker missen.

Iedereen heel erg bedankt voor het meedoen aan deze voor ons, Marlinde en Wiel, onvergetelijke en fantastische trip.

Klik een hier voor de film gemaakt door Frans.